The Alan Parsons Project - Pyramid (1978)

Ach ja dit is samen met Eve het beste wat de Alan Parsons Project gemaakt heeft. Dit is zo'n heerlijk album. Lekker voor laat in de avond.

Ik val altijd een beetje van mijn stoel, als ik dit lees Tangmaster. Het is heel goed voor te stellen dat iemand Pyramid een weergaloze cd vind, als werk van the APP; maar dat je dat dan samen met EVE vervolgens het beste werk van the APP noemt is het verbazingwekkende.

Als je Pyramid het beste vind, dan is toch I robot of The turn of a friendly card meer in lijn van deze cd dan (wat ik vind) het buitengewoon slappe, bijna orkestloze en alleen maar met popliedjes gevulde Eve? Of ben ik nu gek?

Tja smaken verschillen.

Ja, dat is waar. Het is ook altijd bijzonder iemand te treffen die Eve prachtig vind, daarom reageer ik ook.

De meeste liefhebbers van the APP hebben Eve zo'n beetje in de allerlaagste regionen staan, vaak zelfs helemaal onderaan. Inclusief Eric Woolfson, heb ik hier laatst ergens gelezen.

En dan laat ik de laatste drie cd's uiteraard buiten beschouwing.

Weer een mooie themaplaat van Parsons waar je volop kan genieten van de stem van Colin Blunstone. Heel goed te pruimen nummers waar hooguit 'hyper gamma spaces' wat minder is

PYRAMID 1978

Pas binnen, nieuw met bonustracks
en voor een schamele 6 euro via Ebay.

Alan Parsons Project is voor mij altijd de ideale muziek geweest
om wat bij te lezen, zeker als het zoals in mijn geval niet gaat om romans,
maar semi-wetenschappelijk werk of beter nog, de betere strip.

De remaster is zeer verzorgd uitgegeven en bevat commentaar bij de 7 bonustracks
die weliswaar zonder uitzondering alternatieve versies zijn van de albumnummers,
maar die toch een heel boeiend licht werpen op de genesis van dit derde project.

Zo maakt track 10 duidelijk waarom de eerste drie nummres
van het album zo organisch in elkaar overvloeien en zo'n sterk trio zijn.

In de hoesnotitities wordt de link gelegd met The Dark Side of the Moon
van Pink Floyd, waar Alan Parsons mee achter de knoppen zat.
Ook dat album heeft iets met piramides en prisma's.

De link met de Pink Floyd klassieker dringt subtiel door.
De bombast in de openingsakoorden van Voyager bijvoorbeeld.
Die instrumental begint met het zonlicht dat door de piramides
kriebelt om daarna als een majestueuze ouverture het album in te leiden.

In die tijd werden de ruimtesondes Voyager 1 en 2 gelanceerd.
En zo wordt het wetenschappelijke concept van Pyramid gepast ingeleid.

What Goes Up .... must come down speelt met Newtons gravitatiewet.
Zoals al aangegeven door andere users benadert Parsons het onderwerp ironisch.
Wetenschap drijft op een zekere vorm van logica: oorzaak - gevolg.
De pseudo-wetenschap stelt die logica in vraag.

The Eagle Will Rise Again is wellicht het meeste bekende nummer.
Die Eagle was in 1969 geland op de maan en zo blijft het eerste trio songs
bij het thema van de ruimtevaart ... wat me dan weer bij een ander boek brengt.

"Waren de Goden kosmonauten" van Erich Von Däniken.
Daarin worden links gelegd tussen de piramides in Latijns-Amerika,
Egypte en mogelijke buitenaardse beschavingen ... op die manier wordt
het album Pyramid een bijzonder intrigerend tijdsdocument, aangezien
(wellicht ook onbewust) heel wat van die invloeden het album binnen sijpelen.

In the Lap of the Gods is daar een uitstekend voorbeeld van.
Een instrumental die genoeg avontuur, mysterie en spanning oproept
om die vraag van Erich Von Däniken op zijn minst ernstig te stellen.
Want er kleeft inderdaad heel wat mysterie aan die piramides.

Pyramania dus ... een wat speelser uptempo nummer
dat als tegengewicht fungeert en ervoor zorgt dat het album
niet verzandt in hoogdravendheid of gewichtigheid.

Hyper-Gamma-Spaces legt de link met Pink Floyds Dark Side of the Moon
het duidelijkst bloot. Hier hoor je de invloed van On the Run, al slaagt
Parsons erin om niet louter te kopiëren: hij voegt meer melodie toe
waardoor ook het werk van Vangelis een echo krijgt op dit album.

Op zo'n Alan Parsons Project album zitten ook steeds meer
mainstream geöriënteerde tracks zoals One More River, Can' Take It with You
en de dromerige aflsluiter Shadow of a Lonely Man ... nummers die niet meteen
blijven hangen en wat meer draaibeurten vergen, om te ontdekken wat precies
hun rol zou kunnen zijn binnen het concept (suggesties zijn welkom).

Weer een prachtig stuk.

Ik zal eens nagaan, wat ik zie in de drie nummers die je noemt. Ik dacht dat het thema niet zozeer in Egypte en bij de pyramiden lag, maar dat dit Parsons-thema te maken had met The Pyramid-theorie, een Amerikaanse opvatting inzake economie, zakendoen e.d.

Het is grappig, dat je Erich Von Däniken even van stal haalt, officieel heeft hij toch niets met deze cd te maken? Zijn boeken zouden overigens een aantal interessante thema-cd's voor het oude Alan Parsons project hebben kunnen opleveren. Maar ja.

Misschien niet rechtstreeks, maar ze passen toch in het album.
Het was enorm populaire lectuur in de jaren 70 ... ik las hem zelfs
toen ik een jaar of 12, 13 was ... kun je nagaan ...

Waren de Goden kosmonauten?
Heeft een buitenaardse mogendheid de technologie
en knowhow geleverd om de piramides te bouwen, want zowel
in Latijns-Amerika als Egypte bouwde men gelijkaardig bouwwerken
met een voor die tijd bijna bovenaards vernuft.

Er zijn beelden gevonden in Latijns-Amerika van figuren
in ruimtevaartpakken en met zuurstofhelmen (o, verbeeldingskracht).
Zelfs Hergé heeft die thematiek opgenomen in Vlucht 714 van Kuifje.

In the Lap of the Gods vind ik van sfeer toch aansluiten bij die hypotheses.
Trouwens, de fascinatie met Egypte duikt weer op op Eye in theSky,
waar het oog van Horus ons bespiedt en waar Sirius opent.
Sirius wordt door pseudowetenschappers vaker genoemd als
de mysterieuze ster waar in de oudheid heel wat om te doen was.

Zelfs op I Robot (mens-machine), Eve (mens-seksualiteit),
The Turn of a Friendly Card (mens-vermaak) en Ammonia Avenue
(mens-industrie) grijpen Parsons en Woolfson steeds terug naar de spanning
tussen de mens en de hogere machten die zijn leven beïnvloeden.

Misschien net daarom dat hun anders zo brave muziek
mij toch weet te intrigeren ... ze prikkelt de verbeelding.

Ik nam tracks 4, 5 en 9 nog eens onder de loep.
Shadow of a Lonely Man is echt een winnaar: prachtballad.
One More River blijkt het mindere broertje van de plaat.
Een rocksong die de mainstream moeilijk overstijgen kan.
Can't Take It with You heeft een sfeervolle intro en loopt
op die manier vooruit op In the Lap of the Gods.

Ik durf haast niet meer te reageren op dergelijke epossen, bang dat je tekst verwaaid. Dat is dan ook voor het eerst.

Ik ben toch wel gefascineerd op de wijze, waarop je omgaat met thematiek en songteksten. Het doet je opeens anders naar cd's kijken. Anders dan de eeuwige vragen, hoe is de melodie, hoe wordt er gespeeld en klinkt het wel goed?

Het is wel waar, dat TAPP zich bijzonder goed leent voor verdere uitspitting. Waar jij Eve nu aan mens-seksualiteit koppelt en ik (die deze thematiek er nooit achter had gezocht en er in ieder geval nooit stil bij wilde staan) Eve altijd één van de mindere cd's heb gevonden, zou Sigmund Freud daar niet nog een verklaring voor hebben?

Zo zie je nog eens, wat een plezier je van een cd kunt hebben! En je mag onbeperkt fantaseren. Parsons & Woolfson hebben wel veel vragen opgeroepen, maar hebben ze eigenlijk nooit beantwoord. En zo hoort het ook te zijn.

Met name de soort van Oosterse sfeer die op Pyramid wordt opgeroepen, is een bijzondere. En eigenlijk nooit meer op een dergelijk wijze opnieuw bedacht, door TAPP. Vooral de openingen van veel nummers is echt heel aardig. Vanavond maar weer eens met een boek van Erich Von Däniken naar bed.

Helemaal met je eens musician.

Meer nog, ik heb acht APP CDs gekocht op ebay.
Allemaal geremastered en nieuw voor amper 60 euro samen.
Heel mooi uitgegeven, alleen jammerlijk zonder songteksten.

Ik verwacht eerstdaags Ammonia Avenue en Eve.
En wees maar zeker dat ik die laatste onder de loep ga nemen.
Ook de overige vijf zouden gauw moeten arriveren met de post.

Ik was zelf verbaasd hoe vaak ik Pyramid nu al gedraaid heb.
Het is alsof heel mijn jeugd, waar ik verzot was op boeken over
ruimtevaart, oude beschavingen en UFO's door deze muziek
weer wordt opgerakeld, hoewel ik het album toen nog niet kende.

to be continued ...

dit was mijn eerste plaat van alan parsons en hij heeft een enorme indruk gemaakt, de melodien, de sfeer, de instrumenten , de hoes, alles. een 4,5 voor mij.

Hyper Gamma Spaces is een classic! En gitarist Ian Bairnson kopieert hier op dit album opzettelijk David Gilmour van Pink Floyd!

Alleen al voor het openingstrio een dikke voldoende waard, en dan heb ik In the Lap of the Gods nog niet eens gehad... Het niveau van de eerste 3 albums zou alleen nog bij The Turn of a Friendly Card gehaald worden.

Laatst gekocht. Goed album.
Sommige nummers zijn wat smaakloos, de meesten zijn erg goed.
Hoogtepunt : Lap of the Gods
Dieptepunt : Pyramania (en dat meteen na het geweldige Lap of the Gods...wat een sof vind ik dat..)

Leuk nummer over de piramide obsessie! Je kent dat wel, van die mensen die kleine schaalmodellen bouwen als hoofddeksel of voor onder hun bed.

Shadow of a Lonely Man blijft geweldig

en wat te denken van het filmische in the lap of the gods.

Pyramid is misschien de "compleetste" plaat van TAPP. Ik lees hier dat PYRAMANIA wat sof is, akkoord, maar het is eigenlijk een leuk nimendalletje, vette knipoog naar al diegenen die PYRAMIDE-gek waren op dat moment. En als het op single uitgekomen was, misschein wel de meest perfecte 3 minuter van TAPP. The Alan Parsons Project is zoveel meer dan de grootmeester HIMSELF. De muzikanten werden geronseld uit de groep PILOT die in de jaren zeventig enkele fijne LP's opnamen, met, hoe kan het anders, Alan achter de knoppen. TAPP is de combianitie van producer genie Alan, componist genie Eric Wioolfson, en arragementen genie Andrew Powell ... Denken we nu ECHT dat MUSIC van John Miles DE HIT geworden was zonder het arragement van Powell ? Zonder "the know how" van Parsons ... etc ... TAPP had dan nog eens het gevoel om "de juiste stem voor de juiste song" te kiezen ... Pyramid was mijn allereerste kennismaking met TAPP (Love at first site). Op Edgar Alan Poe staat mijn favoriete (TAPP) nummer, THE TELL TALE HEART, met ARTHUR BROWNE. Bij de opname van de plaat (alles verliep in het grootste geheim) was BROWNE wellicht de enige die in de gaten wat waar ERIC en ALAN voor ogen hadden.

Mooi stukje Tom en als je ook nog wat punten uitdeelt, dan komt Pyramid ook weer wat hoger.

Op 24 september 2010 verscheen van SONY MUSIC de box ORIGINAL CLASSIC ALBUMS met daarin de 5 volgende cd's van THE ALAN PARSONS PROJECT : Pyramid, Eve, Stereotomy, Gaudi and The turn of a friendly card.Kost via Amazon.de om en bij de 20 euro ... Van steeds meer artiesten worden deze "goedkope" verzamelboxen uitgebracht, via de ene verkoper (www.Play.com, www.amazon.de, www.amazon.co.uk) al duurder/goedkoper dan de andere ...

Ikzelf zweer bij de eerste 2 albums van The Alan Parsons Project , namelijk Tales Of Mystery en I Robot . Pyramid is een eveneens sfeervolle plaat . ietwat fragmentarischer dan zijn voorganger , maar met ook enkele wat meer popgerichte nummers .
Het album heeft een goede balans , fraaie klanken en goed bedacht .
Toch heb ik hier wat minder mee . Kwaliteit genoeg , maar voor mijn oren wellicht iets te saaiig . Het kan te maken hebben met een smaakverandering . 20 jaar terug zat ik midden in de symforock en Parsons is mij zeker niet ontgaan , maar ik had er toen meer mee met nu . I Robot is in ieder geval mijn all-time meest gedraaide Parsons album , kan bij mij weinig verkeerd doen .
Doch ,ik erken de kwaliteit van dit album nog steeds en is een 3.5 op zijn plaats.

En hoe zie je Pyramid dan ten opzichte van volgende APP albums?

Want ik erken dat ik ook het meeste hou van Tales of mystery and Imagination en I Robot maar Pyramid komt daar dan wel vrij snel achteraan, er zijn niet veel betere APP albums meer gemaakt, in mijn optiek. Met name de soms oosters aandoende klank (In the lap of the Gods) kan mij wel bekoren.

Ik vind Turn Of A Friendly Card niet onaardig , maar ook niet groots .
Eigenlijk vind ik na Pyramid, Eye In The Sky een aardige opleving . Daar staan heel aardige nummers op en is vrij constant in kwaliteit .
Ammonia Avenue is een zwakkere herhalingsoefening van dat album en verder ben ik eigenlijk niet meer gegaan . Wel wat dingen geluisterd , maar ik kon er verder niet meer veel mee .

Tales vind ik geweldig vanwege het perfect uitgevoerde concept en de spanning in de muziek . I Robot is kwalitatief erg hoogstaand . Pyramid is een stapje terug , welliswaar geen grote , maar minder aansprekend in mijn beleving.
Ik ben het dus wel met je eens .
Ik kan mij prima redden met bovenstaand materiaal + Eye In The Sky en On Air die ik nog eens in de uitverkoop vond , en dat vind ik een aardige plaat , maar ook niet meer dan dat .
Misschien , zoals jij dat wel eens op pakt Hans , van de mindere albums een fijne compilatie samenstellen .

Dat zou wel voor de hand liggen.

Maar ik vind het APP erg moeilijk te compileren. Vaak betekent dat het openbreken van thema's of moet je nummers bewerken die in elkaar overlopen.

Daarnaast zijn Woolfson en Parsons er in de jaren van samenwerking toch behoorlijk goed in geslaagd om elk album zo z'n eigen sfeer mee te geven.

Ik zou bijvoorbeeld van Eve niets naast nummers van Pyramid willen zetten of hoe om te gaan met het compileren van nummers van een album als Stereotomy (behalve dat je het verschrikkelijke Limelight weg kunt halen)?

Het heeft ook z'n weerslag op compilaties die door het APP zelf zijn uitgebracht (en dat zijn er heel wat): ik draai het maar zelden want het roept nooit meer de sfeer op van het originele album.

Er zijn wel veel artiesten bij wie dat wel kan, maar ook dan weer niet alle albums. Bij Bryan Ferry zijn nummers van Dylanesque en Frantique volledig uitwisselbaar of van Mamouna en Taxi. Maar je moet er niet The Bride stripped bare bij betrekken.

Bij Pyramid zou ik misschien 2 nummers kunnen vervangen door tracks van The Turn of a friendly card, als de sfeer van het album gelijk moet blijven. Maar dan houdt het wel op.

Ja , zit wel wat in . APP albums zijn vaak in de conceptuele sfeer en met een compilatie trek je de handel uitelkaar . Al vind ik dan wel weer dat een hoop albums ook songmatiger spul bevat . I Robot bijvoorbeeld , is een album zonder een echt thema en in de 80er jaren zijn er daar ook aardig wat van .

Misschien ga ik me wel weer eens verdiepen in de latere albums , al worden die hier heel wisselend ontvangen .

Ja, dat zou ik zeker doen. Natuurlijk is niet alles rozegeur en maneschijn maar het APP zit toch altijd aan de goede kant van de streep.

Tenminste, ik neem niet aan dat je doelt op het solo-werk van Alan Parsons na de split met Eric Woolfson want dat kun je wat mij betreft links laten liggen.

Kies dan voor het merendeel prachtige oeuvre van Eric Woolfson, te beginnen met bijvoorbeeld zijn tweede Edgar Allan Poe album, toch een soort van opvolger van Tales of Mystery and imagination.

Ik neem je tip ter harte , ga er zeker wat mee doen .

Van de latere periode heb ik zoals aangegeven wel On Air .
Staan wel een paar aardige nummers op . Vooral de bijdrage van 10cc's Eric Stewart stelt me niet teleur .

Dit album combineert wederom een aantal mooi uitgewerkte composities die op elkaar aansluiten in de opbouw, met daarnaast een paar meer zoetgevooisde nummers. Bij dit Pyramid past dat i.i.g. nog wel goed ineen. Wel heb ik een voorkeur voor de meer instrumentale nummers, omdat die mij meer ''meezuigen' in de sfeer en de liedjes met zang, wat oppervlakkiger aandoen.
Edoch, een mooie plaat om relaxed naar te luisteren met de mooie stem van Colin Blunstone, die ik van alle (gast)zangers op andere platen, het beste vind passen bij The Alan Parsons Project.

Geweldig album waar eigenlijk geen slecht nummer opstaat. De sfeer die het oproept is de titel van het album waardig. Grijs gedraaid en toen de cd maar aangeschaft!!!

Ooit vond ik dit album echt te gek. Nu zowat een paar jaartjes later kan het me niet meer zo boeien. Bij lange na niet het beste werk van The Alan Parsons Project. Nogal veel zeer rustige symfopop met weinig pit. Met name Can't Take It With You en One More River vind ik zelfs irritant. De rest is toch wel aardig, maar niet geweldig. Nou vooruit, op twee nummers na dan: In The Lap of the Gods en Shadow of a Lonely Man zijn nog altijd APP klassiekers. En Pyramania is grappig.

Nee, geef mij maar de platen uit 1980, 1982 of voor 1978.