The Alan Parsons Project - Eve (1979)

EVE 1979

De geremasterde edities van de APP albums zijn een streling voor het oor.
Jammer dat de teksten ontbreken, want die zijn essentieel voor conceptalbums.
Voor de rest zijn ze zeer verzorgd uitgewerkt met interessante liner notes.

Eve is het zwakkere zusje tussen de APP albums.

Bij bonustrack 10 lees ik dat Parsons en Woolfson werkten aan hun nieuwe project
The Sicilian Defence, dat echter door de platenfirma werd afgekeurd en geklasseerd.
Bonustrack 10 is een mooie pianoballad uit die sessies.

APP begon daarna aan Eve, en vermits één en één twee is,
ligt hier misschien al een verklaring waarom het songmateriaal
van Eve minder sterk is, minder beklijft. De inspiratie werd namelijk
deels al geïnvesteerd in het bewuste, onuitgegeven werkstuk.

Maar is Eve wel echt zo zwak als graag beweerd wordt?

Lucifer, Damned if I Do en If I Could Change Your Mind
drijven na een paar beluisteringen boven als de topnummers.

Lucifer is een bijzonder sterke instrumental.
De verleiding als centraal thema: spelen met vuur.
De slang uit de tuin van Eden ... een devil in disguise ...

Ik hoor in Lucifer invloeden van Jean-Michel Jarre.
Maar wat zo interessant is aan de vroege APP albums is de wijze
waarop Parsons en Woolfson invloeden uit de popmuziek
van toen integreren in hun progressieve rockconcept.

Zo hoor ik in Damned If I Do het vermomde disco element
dat eind jaren 70 opduikt in het werk van diverse rockgroepen.
Blazers en strijkers op een strakke beat en een fraai solerende gitaar.
Het thema suggereert de verleiding tot overspel: het vlees is zwak..

Vrouwelijke leadvocalen op If I Could Change Your Mind.
APP sluit af met de traditionele ballad en ik moet onverwijld denken
aan aan het symfonische gezicht van ABBA dat vanaf The Album (1977)
langzaam hun muziek binnensloop ... APP is altijd bij de tijd.

In zijn thematiek tast Eve alle facetten van de relatie man-vrouw af.
Op If I Could Change Your Mind is dat het universele verhaal van de geliefde
die treurt om de partner die hem (in dit geval haar) verlaten heeft;

Van ABBA naar de Bee Gees is maar een kleine stap op Eve.
Zowel de Zweden als de Australiërs domineerden de hitparades in 1978.
You Won't Be There lijkt wel een ballad op maat van de broertjes Gibb.
Helaas dreigt dit nummer al dra te verzanden in meligheid.

Winding Me Up wil een tegengewicht zijn van zijn voorganger.
Het begint met die typische, schalkse, APP knipoog naar de barok muziek,
maar het lied evolueert al snel richting lichtgewicht hitparadesong.
Een nummer als een flirt ... vluchtig en even snel vergeten.

Traditioneel is de tweede track op een APP een uit de kluiten gewassen rocker.
You Lie Down with Dogs toont gastzanger Lenny Zakatek op zijn best.
Thema van het nummer is de minaar die als een hond aan de voeten
van zijn "maneater" gekluisterd ligt ... de man als liefdesslaaf.

I'd Rather Be a Man is het nummer met de synthpop dreun.
Elk APP album heeft wel zo'n nummer, meestal een instrumental.
Hier is het een gezongen lied dat het verleidingsspel van de vrouw
op de korrel neemt: liever een man te zijn dan een uitsloofster.

Don't Hold Back is voor mij het zwakste nummer van Eve.
Goedkope radiopop uit vervlogen tijden ... hier slagen de vrouwelijke
vocalen er niet in om zoals op 9 het thema van dit album kracht bij te zetten.

Secret Garden is een instrumental die de luisteraar
met Beach Boys achtergrondkoor wil meenemen naar een palmboomstrand
alwaar we naar hartelust van Eva's verboden vruchten mogen plukken.

Dit is een driesterrenalbum.

Ik vind hem mooi passen tussen de andere APP langspelers.
Maar veel songs komen en gaan, zijn even vluchtig als vlinders
in de buik van een doorsnee man in de ban van een mooie vrouw.

Ah, vandaar die bescheiden vijf sterren...

Ik vind eigenlijk ook dat deze plaat meer verdient. De zuinige (en op zichzelf goed onderbouwde) commentaren van onder meer dazzler en musician ten spijt, vind ik het APP ook het best uit de verf komen in deze lichtvoetige, minder pompeuze setting. Jammer van de twee nummers met vrouwenzang, die houden de plaat van vier sterren af. Ook jammer dat de remaster zo weinig toevoegt, maar goed, de beoordeling is op grond van het originele werk.

Volgens mijn papieren uitgave van de All Music Guide to Rock uit 1997 was Parsons' tekstuele invalshoek van deze plaat "rather cold, opening him to charges of misogyny." Dat lijkt me eigenlijk wel de minste van Parsons' en Woolfsons zorgen, want wat mij betreft is dit kwalitatief behoorlijk onder de maat : als ik zeg dat ik hier geen enkel fatsoenlijk nummer op vind staan druk me heel voorzichtig uit. Instrumentaal dieptepunt is dat ongelooflijk irritante basje op Damned if I do, vocaal twijfel ik over de twee vrouwelijke bijdragen (en dat terwijl ik zulke goede herinneringen aan Lesley Duncan heb vanwege haar Love song op Elton Johns Tumbleweed connection) – of bestaat die eerdergenoemde misogynie er juist uit dat die zangeressen die twee nummers toebedeeld kregen? Hoe dan ook, veel melige popmuziek waar alle rock en alle mysterie van de voorgaande drie APP-albums geheel uit verdwenen zijn.

Opener Lucifer zette me op het verkeerde pad, want deze instrumental is erg goed te noemen. Meteen daarna is het echter wel duidelijk dat dit album op zowel muzikaal als tekstueel vlak wat achter blijft bij de eerste drie delen. I'd Rather Be A Man heeft een problematische tekst, maar wel muzikaal vuurwerk, maar op het moment dat het muzikale vuurwerk uitblijft erger ik me vooral aan de vrouwonvriendelijke teksten. Damned If I Do heeft wel weer wat van de oude klasse met die triomfantelijke keyboardtrompetten. Voor de rest prikkelt het me weinig.

Wel weer een 'first' met zangeressen, maar daarvan is alleen If I Could Change Your Mind wel aardig. Geen album dat ik snel nog een keer op zal zetten en ook eentje die dit keer beduidend minder beluisteringen nodig heeft.

Voorlopige tussenstand:
1. Pyramid
2. Tales Of Mystery And Imagination - Edgar Allan Poe
3. I Robot
4. Eve

Het is wel gezegd. De scores zijn ook duidelijk. Dit album zorgt voor een dip als je kijkt naar de stemgemiddeldes. De muziek is dan ook niet zo bijzonder. De opener mag er zeker wezen, maar daarna is het allemaal toch wel wat saai of gewoontjes. I'd Rather Be A Man irriteert zelfs wat. De teksten heb ik niet echt gevolgd, dus van het vrouwonvriendelijke merk ik tot nu toe weinig. Het is natuurlijk wel jammer dat APP zich op dat vlak begeeft. Verder mis ik vooral de spanning en virtuositeit van het voorgaande werk. Er is niets dat hier prikkelt, maar tegelijkertijd is het ook niet echt slecht. De vrouwenzang is iets waar ik hier ook maar moeilijk aan kan wennen.


Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe
4. Eve

Gewoon een prima album, mensen verwachten soms teveel. Ik vind het knap hoe mensen dit in elkaar weten te flansen. Gr van Toto fan