Damon Albarn - Everyday Robots (2014)

Duidelijk een album voor later op de mellow avond, maar ook goed op deze druizelige zondag.

Doet me denken aan het werk van Elbow, Tindersticks en Timber Tembre. Kan aan mij liggen maar lijkt of dit soort albums vaker worden gemaakt de laatste 3 jaar. Ik vind het wel mooi maar meestal niet iets wat ik meer dan 5x luister. Uitschieters: 'You & Me' en 'Photographs (You Are Taking Now)'

Waar het qua genre dan ook onder valt, ik vind het erg geslaagd. Het zijn mooie, bijna breekbare liedjes. De composities kloppen en ook de arrangementen die onder de muziek gezet zijn, vind ik erg mooi uitgevoerd. Hij kan natuurlijk goede nummers maken, Damon heeft dat in meerdere samenstellingen bewezen, maar weet hier zowel ingetogen als intens te zingen. Het is wel heel duidelijk dat je het niet als achtergrond op kunt zetten om het ten volle tot zijn recht te laten komen. Je moet er echt voor gaan zitten. Dan hoor je pas de gelaagdheid en komt het tot zijn recht, omdat het wat rustiger is dan Blur of Gorillaz-werk van hem. Het zijn gelukkig wel de liedjes waar het om draait, zodat het niet in de opera-achtige sfeer van zijn eerdere album, of die van Monkey terecht komt. Mooi album met verdere groeipotentie.

Recensie op de krenten uit de pop:

Damon Albarn wordt door flink wat muziekliefhebbers gezien als een muzikaal genie, maar zelf heb ik tot dusver maar heel weinig met de muziek van de Brit. Kiezen tussen Blur en Oasis vond ik altijd een bijzonder makkelijke opgave (een handjevol aardige songs versus een aantal onbetwiste klassiekers), in de muziek van het zo bejubelde Gorillaz hoorde ik helemaal niets en ‘supergroepen’ The Good, The Bad & The Queen en Rocketjuice & The Moon werden wat mij betreft zwaar overschat. Damon Albarn’s solodebuut Mali Music was wel aardig, maar Albarn was zeker niet de eerste die de muzikale rijkdom van Mali ontdekte en was daarom lang niet zo vernieuwend als door nogal wat recensenten werd gesuggereerd. Aan Albarn’s opera ben ik twee jaar geleden niet eens begonnen en ik had daarom ook geen enkele verwachting met betrekking tot Everyday Robots. Dit blijkt echter een fantastische plaat die me in een paar dagen tijd volledig heeft betoverd. Op Everyday Robots manifesteert Damon Albarn zich als een briljant songwriter, die zomaar in de voetsporen kan treden van de groten uit de jaren 60, 70 en 80. Everyday Robots blinkt uit door geweldige popliedjes van een niveau dat Albarn wat mij betreft met Blur nooit heeft gehaald. Het zijn klassiek aandoende popliedjes die je na één keer horen voorgoed in het geheugen hebt opgeslagen, maar het zijn ook popliedjes die vol verrassende wendingen zitten. Damon Albarn verkende de afgelopen decennia de meest uiteenlopende muzikale uithoeken, maar op Everyday Robots valt alles op zijn plaats. Veel songs op Everyday Robots beginnen bij de muziek van Blur, die voor een belangrijk deel schatplichtig was aan die van The Kinks en The Jam. Deze songs zijn vervolgens voorzien van bijzondere accenten, die variëren van een piepende viool tot doeltreffende samples. Everyday Robots is een vooral ingetogen plaat, waarop Damon Albarn niet alleen als songwriter, maar ook als zanger meer overtuigd dan ooit. Everyday Robots bevat volop flarden uit het verleden, die in een aantal gevallen verder terug gaan dan de inspiratiebronnen van Blur en raken aan de Britse crooners uit de jaren 50, maar het is ook een plaat die stevig verankerd is in het heden. Enerzijds door de bijzondere instrumentatie en de gloedvolle productie (van Richard Russell, met wie Albarn twee jaar geleden de prima comback plaat van soulzanger Bobby Womack, The Bravest Man In the Universe, produceerde) en anderzijds door de vele invloeden die Albarn in zijn muziek heeft verwerkt. Het zijn voor een belangrijk deel invloeden uit de rijke geschiedenis van de Britse rockmuziek, maar ook de invloeden die Albarn verwerkte in de muziek die hij in zijn leven na Blur maakte, hebben een plekje gekregen in de muziek op Everyday Robots, inclusief bijna klassieke invloeden en invloeden uit de Afrikaanse muziek. De unieke klanken van Brian Eno zijn de kers op de taart. Everyday Robots is een plaat die in één adem mag worden genoemd met de klassiekers van met name Ian Dury en Paul Weller, maar ik hoor ook veel van Elbow en zo kan ik nog wel wat grote namen noemen. Uiteindelijk gaan alle credits echter naar Damon Albarn. Albarn heeft een plaat afgeleverd met geweldige songs vol verrassingen en ook nog eens de nodige persoonlijke en emotionele diepgang (zijn verslavingen uit het verleden staan centraal op de plaat). Ik was zoals gezegd nooit zo’n fan van Damon Albarn, maar deze plaat is echt geweldig. Het is nog vroeg, maar deze schrijf ik alvast op voor de jaarlijstjes. Erwin Zijleman

Damon Albarn kan, samen met Beck, misschien wel tot de twee meest vooraanstaande muziek-genieën van de laatste twee decennia genoemd worden. Allebei schuwen ze niet om ver uiteenlopende genres te betreden, zoals hip-hop, electronica en keiharde rock. Vooral Albarn wist daarmee met Blur en Gorillaz hoog in de hitlijsten terecht te komen. Ook intieme liedjes kunnen ze maken, dat bewees Beck bijvoorbeeld dit jaar nog eens met Morning Phase, en nu is Albarn daar met een soortgelijke plaat. Zijn meest integere, tekstuele en ingenieuze tot noch toe.

Opener Everyday Robots kenden we ondertussen al. Een duister, thematisch (we zitten teveel op onze smart-phones) en vooral heel subtiel nummer. Spannende en snerpende strijkers, duistere electronica en geslaagde samples, sfeer zettende piano en het volle geluid dat we ook van Gorillaz kennen, maar dan down-tempo. Dit geluid herhaalt Albarn meerdere malen op het album. Onder andere op Hostiles, Selfish Giant of het nog intiemere The History Of A Cheating Heart, weet hij beklemmende liedjes te ontvouwen. Teveel van dit soort nummers zou echter gaan vervelen, Albarn beseft dat en probeert dat probleem op te lossen. Er is daarom midden in het album ruimte voor het übervrolijke Mr. Tembo over een baby olifant, en het iets meer up-tempo en funky Lonely Press Play. Meer van dit soort nummers en wat meer afwisseling hadden echter niet misstaan, want toch overheerst de melancholiek en maakt Albarn wellicht dezelfde "fout" als Beck met Morning Phase. Het is maar goed dat de kwaliteit en de productie van de nummers torenhoog is. Het door diepe elektronische bassen gedreven Photographs is namelijk ijzersterk, en afsluiter Heavy Seas Of Love is een schitterende outro.

Damon Albarn is met Everyday Robots een nieuwe richting in geslagen. Daarvoor verdient hij alle lof, en elk nummer is op zich een klein kunststukje. Het meezing-gehalte, de feestvreugde of de muzikaliteit van Gorillaz of Blur is echter niet te vinden, wat niet onverwacht maar toch een beetje jammer is. Daarvoor in de plaats hebben we gelukkig wel schitterend volle orkestratie en actuele en retrospectieve teksten. Een geslaagde plaat, waar mijns inziens wat meer in had kunnen zitten.
Pat-sounds: Album Damon Albarn - Everyday Robots (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Damon Albarn is als multi-instrumentalist, zanger, (Brit)popidool en muziekschrijver voor films en opera’s vooral een muzikale kameleon. Hij weet zich zoveel verschillende karakters aan te meten dat er een mysterieuze sluier hangt rond zijn persoon. Een tipje van die sluier wordt opgelicht op ‘Everyday Robots’, Albarns eerste, echte soloplaat.

Welke kleur deze kameleon zich ook aanmeet, één ding staat als een paal boven water: Damon Albarn brengt altijd kwaliteit. Hoewel dit album een paar luisterbeurten nodig heeft om helemaal door te dringen, is het heerlijk wegdromen bij 'Everyday Robots'. Albarn is niet vies van een instrument meer of minder en zijn stem wentelt zich perfect in de nummers zonder echt op de voorgrond te treden.

Wie echter met meer gevoel de teksten beluistert, merkt dat Albarn ons ook wakker wil schudden. Op nummers als Lonely Press Play, Selfish Giant en Photographs maakt hij je niet alleen bewust van het bestaan in deze computer- en tv-gestuurde maatschappij, hij toont ook hoe wij er mee omgaan. Voorbeeld? “It's hard to be a lover when the TV's on / and nothing is in your eyes” is waarschijnlijk voor velen pijnlijk herkenbaar. Albarn zingt het alsof er niets aan de hand is, maar tegelijk zo veel.

Hij neemt je ook mee voor een trip down memory lane. Hij vertelt hoe hij aan de titel van het Bluralbum ‘Modern Life Is Rubbish’ kwam en hoe hij gepest werd in zijn jeugd. Ook de gevoeligere thema’s worden niet geschuwd, op You And Me bijvoorbeeld komt zijn heroïneverslaving aan bod. “Tin foil and a lighter / the ship across / five days on / two days off”, zijn twee zinnen die voor veel ophef zorgden in Groot-Brittannië. Maar laat ons eerlijk zijn, zijn verslaving kon toch geen verassing zijn. Vijf dagen high, twee dagen clean lijkt ons dan ook een slopende routine.

Verder klinkt You And Me als een zinkende duikboot. Net wanneer die de bodem dreigt te raken, wordt hij gered door een steeldrum, die je in normale omstandigheden welkom zou heten op Hawaï, maar hier net niet het noorden dreigt kwijt te raken. Albarn laat ons meevoelen hoe hij een shot heroïne ervaarde. En terwijl hij “You can blame me / when the twilight comes” zingt, zou je hem over zijn bol aaien. Mooi en meeslepend. Zo heeft elk nummer op dit album wel zijn eigen aandoenlijk verhaal.

Mr Tembo lijkt een beetje een buitenbeentje op dit album. Het is iets opzwepender dan de andere nummers en het verhaal over een olifantenweesje is frappant in vergelijking met de zwaardere context op de andere nummers. Als je dit album ziet als een biografie, kan je het natuurlijk beter kaderen door zijn avonturen in Afrika voor ‘Mali Music’ en ‘Kinshasa One Two’. Ach, soms mag het inderdaad ook wat vrolijker. Heavy Seas Of Love is van hetzelfde laken een broek. Je handen kriebelen om mee te klappen op dit slot en de melodie geeft je een enorm Heal The World-gevoel. Dat nemen we er graag bij.

Damon Albarn geeft zichzelf gelukkig niet helemaal prijs. Zo is er nog stof genoeg voor een nieuw soloalbum. Het is wel de eerste plaat dit jaar waar we verontschuldigend “Sorry” prevelen als we hem afzetten. Meneer Albarn, het was fijn je wat beter te leren kennen.

Damon Albarn speelt op donderdag 3 juli op Rock Werchter.

Recensie op: Damon Albarn - Everyday Robots | daMusic

De eerste keer dat ik zelf Damon Albarn hoorde was bij het spelen van het computerspelletje FIFA ’98. Song#2 van Blur was de prominente soundtrack van dit spelletje. Naar Blur heb ik verder nooit geluisterd, ondanks dat ik dat wel een goed nummer vond. Daarna kwam hij weer onder mijn aandacht door zijn project met Gorillaz. Dat was meteen een stuk interessanter, maar hebben we ook al even niks meer van gehoord. Totdat een vriend mij aangaf deze plaat eens te beluisteren: “Omdat hij erg soulvol is.” Een goede tekst om mij over te halen. Dus luisteren maar.

Het album opent met de erg mooie titeltrack. De stem van Albarn bevalt me prima en deze singer-songwriter achtige muziek ligt mij vaak wel. Probleem bij mij is dan vaak dat ik vind dat de nummers teveel op elkaar gaan lijken en ik het niet een album lang volhoud. Hoe mooi het ook is, hoe subtiel ook. Op Hostiles laat Damon in ieder geval horen dat dit hier nog niet het geval is. Wederom een erg mooi nummer in de lijn van de opener. Dat valt ook te zeggen over Lonely Press Play. De aandacht wordt dan gelukkig weer wat opgevijzeld met het swingende Mr. Tembo. Een goede zet om hier die afwisseling te plaatsen, want Parakeet gaat door waar het album mee geopend is.
Echt geraakt wordt ik door het verstilde The Selfish Giant. Werkelijk waar een prachtig nummer die ik tot mijn persoonlijke favorieten op deze plaat reken. Nummer raakt alles goed. Ook het lome en speelse You and Me bevalt me erg goed en zorgt voor de fijne afwisseling.
Een meer jazzy kant op gaat het met Hollow Ponds. Deze stijl past Damon Albarn ook goed om daarna na een korte intermezzo (Seven High) door te gaan in het timide Photographs. Wederom vinden we hierin een persoonlijke favoriet. Dit komt vooral door de combinatie van sfeer en tekst. Erg mooie tekst.
Het rustige The History of a Cheating Heart pakt dan meer terug naar het begin van deze plaat. Net als afsluiter Heavy Seals of Love, waar deze afsluiter me ietwat tegenvalt.

Ik ben dus erg te spreken over dit album dat voor mij staat al een mooi dromerig en bijzonder sfeervol geheel. Vooral doordat het zo’n geheel vormt is deze plaat zo sterk. Soulvol? Niet echt, maar wel erg goed.

(bron: Opus de Soul)

Damon had wat mij betreft dit album wat "kaler"mogen laten. De stemmetjes en geluidjes (vooral de herhaling ervan) in diverse nummers gaan mij steeds meer tegenstaan.

Dit waanzinnig mooie album kocht ik reeds in 2014 maar zie dat ik er hier nooit iets over gezegd heb.
Ik kom er nu eigenlijk op aangezien het Engelse Mojo Magazine het nieuwste Blur album "The Ballad Of Darren" tot album van het jaar hebben verkozen. Een keuze die ik alleszins acceptabel vind ook in vind het een van de beste releases.

Daardoor is deze week een soort Blur-Damon Albarn week geworden, waar ik The Magic Wip, en dit prachtige album ook diverse luisterbeurten heb gegeven.

En het komt mij voor dat ik Albarn toch wel tot een van de meest productieve maar ook uiterst getalenteerde Britse musici kan rekenen. Die man heeft zo'n enorme output die hij goed weet te kanaliseren in Gorillaz-Blur-The Good, the Bad & the Queen- en natuurlijk solo.

Nu even terug naar het topic:
Everyday Robots is een album dat ook de tand des tijds goed weet te doorstaan, volgen jaar alweer 10 jaar oud en 10 jaar prachtig! Ogenschijnlijk sober en eenvoudig, op het eerste gehoor, maar dat is het allesbehalve. Er werd hierboven al enkele malen naar Bowie gerefereerd en dat onderschrijf ik ook. in sommigen nummers weet Albarn hem heel goed te treffen.

De composities en ook de kristalheldere productie zijn van hoog niveau.
Een album om te koesteren, heel lang!