Damon Albarn - Everyday Robots (2014)

Een redelijk geslaagde plaat waarvan ik me wel afvraag hoe lang het leuk blijft. Ik merk dat de zang mij al gaat irriteren in bepaalde nummers. Ook muzikaal schurkt het vaak tegen het saaie aan. Mr Tembo is wel een klassieker in wording

Krijg het idee dat dit album nog wordt onderschat. Wat een prachtige liedjes. Een puur genot om naar te luisteren. Op het eerste gehoor lijkt er niet veel te gebeuren. Maar tjonge, wat een feest!
Dit album gaat hoog eindigen in mijn jaarlijst!

Één en ander beluistert, en ik vind het heel aangenaam. Titeltrack bijvoorbeeld. Tekstueel heel raak.

Tot nu toe een goede 3,5. Ik ben benieuwd of dat nog omhoog zal gaan.

Moet zeggen dat Lonely Press Play wel weer een flink stuk meer bij mij in de smaak valt dan de titelsong. Maar ook hier hoor ik triphop. Zal wel komen door de beats. In elk geval wel een lekker nummer.

Heavy Seas of Love is ook wel aardig, maar ik heb het gevoel dat hij vals zingt. Het gospel-koortje is wel weer fijn. Klopt het dat Eno mee doet? Dat had ik ergens gelezen.

Over het geheel genomen denk ik wel dat er meer in zat. De songs vind ik goed, maar de arrangementen niet. Ik had het anders aangepakt. Met name de piano-partijen spreken me aan.

Grappig. Ik had dus nog nooit van deze man gehoord. Maar lees nu dat hij de man was achter Blur en Gorillaz. Britpop is een genre waar ik me nooit in heb verdiept, en op Oasis na, ken ik ook niets, dus kan er niet een mening over hebben. Gorillaz vond ik grappig, maar niet meer dan dat. Daar ken ik ook maar 2 of 3 songs van.

Wat heb ik weinig muziekkennis, merk ik soms..... Zit ik een plaat af te zeiken van een wereldberoemde vent. Ik dacht dat het een nieuwkomertje was.

Een soort singer-songwriter met een iets ander instrumentarium dan gebruikelijk (inclusief, inderdaad, ietwat triphopachtige bassen).

Hoe dan ook, Damon Albarn, toch wel een beetje een persoonlijke held van me, overtreft mijn verwachtingen met deze parel. Prachtige nummers, gezongen met de bekende, heerlijke stem van Albarn, begeleidt door werkelijk schitterend subtiele muziek vol smaakvolle details. Erg indrukwekkend, plaant van het jaar tot nu toe voor mij.

Met alleen links plaatsen had de moderator inderdaad problemen. Alinea's is een goed idee, ga ik eens proberen op de site en automatisch ook hier.

Je artikel is elk geval wel leerzaam. Maar door het gebrek aan alinea's is het nogal vermoeiend om te lezen.

Links plaatsen is prima, hoor, maar het is vervelend als er niet veel meer dan de link wordt geplaatst, waardoor users per se moeten doorklikken om te zien waar het gehele artikel naartoe gaat. Daarom hebben we, in het geval van recensies die van een eigen blog afkomstig zijn, het liefst links naar blogs met daarbij óf een samenvatting van het hele artikel, óf het artikel zelf. Zie ook de Wiki:

Ik ben het overigens met bovenstaanden eens dat het gebruik van alinea's de leesbaarheid van je recensies erg ten goede zou komen, erwinz. Verder vind ik het over het algemeen ook leerzame en goed geïnformeerde stukjes.

Nu weer verder over dit fantastische album van Damon, dat me de afgelopen tijd stevig in zijn greep houdt.

Komt goed

The History of a Cheating Heart is van een ongekende schoonheid.
Op het nivo van BlackBird - Paul McCartney. roep ik dan maar even.

Lokale Voorspeling: binnen enkele luisterbeurten *****.

Damon Albarn kan, samen met Beck, misschien wel tot de twee meest vooraanstaande muziek-genieën van de laatste twee decennia genoemd worden. Allebei schuwen ze niet om ver uiteenlopende genres te betreden, zoals hip-hop, electronica en keiharde rock. Vooral Albarn wist daarmee met Blur en Gorillaz hoog in de hitlijsten terecht te komen. Ook intieme liedjes kunnen ze maken, dat bewees Beck bijvoorbeeld dit jaar nog eens met Morning Phase, en nu is Albarn daar met een soortgelijke plaat. Zijn meest integere, tekstuele en ingenieuze tot noch toe.

Opener Everyday Robots kenden we ondertussen al. Een duister, thematisch (we zitten teveel op onze smart-phones) en vooral heel subtiel nummer. Spannende en snerpende strijkers, duistere electronica en geslaagde samples, sfeer zettende piano en het volle geluid dat we ook van Gorillaz kennen, maar dan down-tempo. Dit geluid herhaalt Albarn meerdere malen op het album. Onder andere op Hostiles, Selfish Giant of het nog intiemere The History Of A Cheating Heart, weet hij beklemmende liedjes te ontvouwen. Teveel van dit soort nummers zou echter gaan vervelen, Albarn beseft dat en probeert dat probleem op te lossen. Er is daarom midden in het album ruimte voor het übervrolijke Mr. Tembo over een baby olifant, en het iets meer up-tempo en funky Lonely Press Play. Meer van dit soort nummers en wat meer afwisseling hadden echter niet misstaan, want toch overheerst de melancholiek en maakt Albarn wellicht dezelfde "fout" als Beck met Morning Phase. Het is maar goed dat de kwaliteit en de productie van de nummers torenhoog is. Het door diepe elektronische bassen gedreven Photographs is namelijk ijzersterk, en afsluiter Heavy Seas Of Love is een schitterende outro.

Damon Albarn is met Everyday Robots een nieuwe richting in geslagen. Daarvoor verdient hij alle lof, en elk nummer is op zich een klein kunststukje. Het meezing-gehalte, de feestvreugde of de muzikaliteit van Gorillaz of Blur is echter niet te vinden, wat niet onverwacht maar toch een beetje jammer is. Daarvoor in de plaats hebben we gelukkig wel schitterend volle orkestratie en actuele en retrospectieve teksten. Een geslaagde plaat, waar mijns inziens wat meer in had kunnen zitten.
Pat-sounds: Album Damon Albarn - Everyday Robots (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

ik kan echt helemaal niks met luisteraars die bij meerdere sfeervolle, rustige nummers achter elkaar "booooring!" roepen.

dat lijkt voor mij meer op een korte aandachtsspanne dan op een tekortkoming in de muziek.

Denk je? Nee hoor. Ik vind deze plaat niet per sé saai. Maar als ik een plaat saai vind, komt dat niet omdat ik een korte aandachtsspanne heb, maar omdat een plaat over de gehele lengte gewoon niet kan boeien, zoals de plaat van War on Drugs.

Deze plaat is trouwens verre van saai. Wel vervelend hier en daar, maar niet saai.

Niks vervelends aan, wat mij betreft (zie ook mijn uiteraard erg positieve recensie voor KindaMuzik). Toch bijzonder dat ik hier zo verrast door ben, ik had er eigenlijk niet eens zoveel van verwacht, terwijl ik Damon Albarn (zijn projecten) dus wel altijd echt geweldig heb gevonden.

Ik had er gisteren nog over. Want nieuwe muziek intigreert mij. Ik kwam er achter dat ik nooit wat met britpop en triphop heb gehad (Blur, Oasis, Gorillaz etc.)
En op een gegeven moment kwamen we op de typisch 'britse sound'. En dat deze plaat echt erg brits aan doet.

Best knap dat een land een typische sound kan hebben. Misschien neig ik meer naar de 'amerikaanse' en 'zweedse' sound/aanpak van muziek, dan de 'britse' manier.

In de essentie vind ik deze plaat erg goed. De man is een creatief genie. Maar dan moet ik de songs natuurlijk wel goed vinden. En tot nu toe vind ik maar 2 liedjes echt leuk. Ik denk ook niet dat ik moet stemmen op zo'n plaat als deze. Ik heb te weinig aansluiting met het genre dat ik eerlijk kan oordelen.

Naja. Daarom noem ik ook een paar keer "fout" tussen aanhalingstekens of iets dergelijks. Ik vind het ook helemaal niet saai ofzo, dat woord heeft een veels te negatieve lading. Eentonig (gewoon als muziek-omschrijving, niet als waardeoordeel), of teveel van hetzelfde geluid (waar meer afwisseling het alleen maar ten goede was gekomen) vind ik een betere omschrijving. Waar ik trouwens wel echt heel erg moe van word is dat iedereen altijd klaagt over dat "rustige" muziek niet gewaardeerd word. Elke keer als iemand zegt dat ie iets saai ofzo vindt, zijn er altijd weer tig mensen (fans) die daarover vallen.
Het is een kwestie van smaak, niks met aandachtsspanne te maken of iets dergelijks. In dit geval vind ik het bijvoorbeeld jammer dat er niet meer afwisseling is, dat had het album voor mij beter gemaakt.

Ach, die vermoeidheid steeds.... Dat is dus echt intrinsiek hoor

Ik weet zeker dat jij (oa) rustige muziek wel waardeert. Maar dan wel met meezing-gehalte of feestvreugde, zoals je schrijft. En dat triggerde mij, dat snap je vast wel.

Nee, rustige muziek die afgewisseld wordt met wat meer up-tempo muziek. Een wat dynamischer opvolging van stijlen. Hoeft natuurlijk geen meezing-muziek te zijn; maar die vergelijking maakte ik hier het feit dat Blur/Gorillaz dat soort muziek zijn.

Vreselijk saaie plaat...nou heb ik ook een erg korte aandachtsspanne....dus, BORINGG!

evenals uw reaktie

Na een keer het plaatje te luisteren was ik erg weg van Heavy Seas of Love en Lonely Press Play (nu nog steeds hoor) - maar na een aantal maal luisteren komt het echte pareltje boven drijven: You & Me... Wat een bijzondere plaat is dat.. Als je die plaat beluisterd als je niet de juiste stemming hebt, of het op dat moment druk hebt - kan ik me goed voorstellen dat 'ie saai over komt. NIET DOEN DUS. Lekker laten liggen voor een moment dat je even niks te doen hebt. Zin in een uurtje melancholiek? Lekker oogjes toe - terwijl dit album op staat - en als klapper even You & Me opzetten...

Zojuist verhoogd naar 4,5 ster. Een van de verrassingen van 2014 tot nu toe, samen met The War on Drugs. Prachtig geproduceerd ook.

Mr. Tembo heb ik niet zo veel mee, maar ik snap de functie van zo'n liedje wel op die plek van de plaat. Het schudt de boel even op, en mede daardoor komen de liedjes nóg meer tot hun recht.

Eindlijstjesmateriaal.

Hoe krijgt Damon het voor elkaar om iedere keer weer van die meesterlijke platen af te leveren?
Ook deze is weer raak. Qua stijl zit het ergens tussen 'Think Tank' (best Blur plaat wellicht), 'The Good, The Bad & The Queen (fantastische plaat) en het rustige werk van Gorillaz in.

Melancholisch sfeertje waar ik erg van houd. Ik begrijp wel als mensen het bij een oppervlakkige beluistering als saai bestempelen, maar dit lijkt echt een groeiplaatje te zijn.

'Everyday Robots', 'Lonely Press Play', 'Mr Tembo', 'Heavy Sees of Love' waren al bekend en springen er bij eerste beluistering dan ook het meest uit. Maar ook 'Hostiles' en 'Hollow Ponds' klinken meteen erg mooi. Eindejaarsmateriaal? Nog wat vroeg om te zeggen, maar het zou zomaar kunnen. 4* voor nu.

Nog geen dag later - denk ik er sterk aan mijn stem te verhogen naar minimaal 4.5..
Zoals thetinderstick hierboven aanhaalt - deze plaat groeit en niet zo'n klein beetje ook.
Ik laat 'm nog even door-pruttelen...

Dinsdagavond helemaal op dit album terecht gekomen door het optreden van hem bij later with jools holland. Wat een heerlijke plaat zeg die "mr. tembo". Vooral de live versie.

Dat verdient zeker een hele luisterbeurt

Mr. Tembo valt wel erg uit de toon met de rest van het album. Instrumentaal heel vrolijk en meer up tempo dan al het andere. Maar ook één van mijn favorieten.

Mr.Tembo is essentieel voor de opbouw van het album.
Voor Hollow Ponds had van mij nog z'n song gemogen. Had het album completer gemaakt.
Maar ook zonder ben ik in de wolken met deze Albarn.

Damon Albarn is als multi-instrumentalist, zanger, (Brit)popidool en muziekschrijver voor films en opera’s vooral een muzikale kameleon. Hij weet zich zoveel verschillende karakters aan te meten dat er een mysterieuze sluier hangt rond zijn persoon. Een tipje van die sluier wordt opgelicht op ‘Everyday Robots’, Albarns eerste, echte soloplaat.

Welke kleur deze kameleon zich ook aanmeet, één ding staat als een paal boven water: Damon Albarn brengt altijd kwaliteit. Hoewel dit album een paar luisterbeurten nodig heeft om helemaal door te dringen, is het heerlijk wegdromen bij 'Everyday Robots'. Albarn is niet vies van een instrument meer of minder en zijn stem wentelt zich perfect in de nummers zonder echt op de voorgrond te treden.

Wie echter met meer gevoel de teksten beluistert, merkt dat Albarn ons ook wakker wil schudden. Op nummers als Lonely Press Play, Selfish Giant en Photographs maakt hij je niet alleen bewust van het bestaan in deze computer- en tv-gestuurde maatschappij, hij toont ook hoe wij er mee omgaan. Voorbeeld? “It's hard to be a lover when the TV's on / and nothing is in your eyes” is waarschijnlijk voor velen pijnlijk herkenbaar. Albarn zingt het alsof er niets aan de hand is, maar tegelijk zo veel.

Hij neemt je ook mee voor een trip down memory lane. Hij vertelt hoe hij aan de titel van het Bluralbum ‘Modern Life Is Rubbish’ kwam en hoe hij gepest werd in zijn jeugd. Ook de gevoeligere thema’s worden niet geschuwd, op You And Me bijvoorbeeld komt zijn heroïneverslaving aan bod. “Tin foil and a lighter / the ship across / five days on / two days off”, zijn twee zinnen die voor veel ophef zorgden in Groot-Brittannië. Maar laat ons eerlijk zijn, zijn verslaving kon toch geen verassing zijn. Vijf dagen high, twee dagen clean lijkt ons dan ook een slopende routine.

Verder klinkt You And Me als een zinkende duikboot. Net wanneer die de bodem dreigt te raken, wordt hij gered door een steeldrum, die je in normale omstandigheden welkom zou heten op Hawaï, maar hier net niet het noorden dreigt kwijt te raken. Albarn laat ons meevoelen hoe hij een shot heroïne ervaarde. En terwijl hij “You can blame me / when the twilight comes” zingt, zou je hem over zijn bol aaien. Mooi en meeslepend. Zo heeft elk nummer op dit album wel zijn eigen aandoenlijk verhaal.

Mr Tembo lijkt een beetje een buitenbeentje op dit album. Het is iets opzwepender dan de andere nummers en het verhaal over een olifantenweesje is frappant in vergelijking met de zwaardere context op de andere nummers. Als je dit album ziet als een biografie, kan je het natuurlijk beter kaderen door zijn avonturen in Afrika voor ‘Mali Music’ en ‘Kinshasa One Two’. Ach, soms mag het inderdaad ook wat vrolijker. Heavy Seas Of Love is van hetzelfde laken een broek. Je handen kriebelen om mee te klappen op dit slot en de melodie geeft je een enorm Heal The World-gevoel. Dat nemen we er graag bij.

Damon Albarn geeft zichzelf gelukkig niet helemaal prijs. Zo is er nog stof genoeg voor een nieuw soloalbum. Het is wel de eerste plaat dit jaar waar we verontschuldigend “Sorry” prevelen als we hem afzetten. Meneer Albarn, het was fijn je wat beter te leren kennen.

Damon Albarn speelt op donderdag 3 juli op Rock Werchter.

Recensie op: Damon Albarn - Everyday Robots | daMusic

Wat een prachtige plaat is dit. Mr. Tembo is een leuke track, maar valt een beetje uit de toon met de rest. Alle nummers zijn overigens aardig raak. The history of a cheating heart is prachtig ingetogen met een akoestische gitaar en een heerlijke opbouw.