Damon Albarn - Everyday Robots (2014)

Het album is een week lang gratis te streamen via Itunes.

Ik doe niet aan Itunes, maar gelukkig is ie ook via andere kanalen te beluisteren..

inderdaad. en hij is errg mooi...

Tof. Helemaal beluisterd, twee keer al. Hoogtepunten vind ik toch Hollow Ponds en the Selfish Giant. (Die laatste gaat net als Beetlebum over z'n heroïnegebruik geloof ik)

Prima dus, zoals te verwachten van de heer Albarn. We beginnen rustig met 3,5* en dat zal nog wel de lucht in gaan.

Ik val bijna in slaap, is dat gebruikelijk bij Albarn?

dat weet jij beter dan ik.

Dit is typisch zo'n album dat je of prachtig zult vinden of bij in slaap valt. Zolang mensen maar niet deze plaat opzetten met de gedachte iets voorgeschoteld te krijgen dat lijkt op z'n oude projecten. Dit is echt weer totaal een andere en veel rustigere kant van Albarn. Met recht een muzikale duizendpoot.

De eerste plaat dit jaar waar ik stilletjes "sorry" zeg als ik mijn cd-speler uitzet. Heel mooi.

Misschien geef ik hem een kans op Rock Werchter (ligt een beetje aan het blokkenschema), echter kan ik nog niet enthousiast worden van zijn vertoning alsmede zijn stem. Klinkt me wat ongeïnteresseerd/futloos.

Het eerste nummer overtuigt me niet echt. Bij genre staat hiphop, maar ik vind het meer iets triphop-achtigs hebben. Echt spannend vind ik het niet.

Hiphop?

Duidelijk een album voor later op de mellow avond, maar ook goed op deze druizelige zondag.

Doet me denken aan het werk van Elbow, Tindersticks en Timber Tembre. Kan aan mij liggen maar lijkt of dit soort albums vaker worden gemaakt de laatste 3 jaar. Ik vind het wel mooi maar meestal niet iets wat ik meer dan 5x luister. Uitschieters: 'You & Me' en 'Photographs (You Are Taking Now)'

rock, ik weet niet waarom ik hiphop typte.

Waar het hart vol van is....

Nu is de hele context weg

Wat ik bedoelde is, dat ik het dus niet vind rocken. Ik herken ook geen rock in de muziek, maar wel trip-hop-achtige dingetjes. Of ik ben wel heel erg niet op de hoogte van moderne rock.

Albarn omschrijft het zelf als een combinatie van soul en folk. Daar zit wel wat in op zich.

Waar het qua genre dan ook onder valt, ik vind het erg geslaagd. Het zijn mooie, bijna breekbare liedjes. De composities kloppen en ook de arrangementen die onder de muziek gezet zijn, vind ik erg mooi uitgevoerd. Hij kan natuurlijk goede nummers maken, Damon heeft dat in meerdere samenstellingen bewezen, maar weet hier zowel ingetogen als intens te zingen. Het is wel heel duidelijk dat je het niet als achtergrond op kunt zetten om het ten volle tot zijn recht te laten komen. Je moet er echt voor gaan zitten. Dan hoor je pas de gelaagdheid en komt het tot zijn recht, omdat het wat rustiger is dan Blur of Gorillaz-werk van hem. Het zijn gelukkig wel de liedjes waar het om draait, zodat het niet in de opera-achtige sfeer van zijn eerdere album, of die van Monkey terecht komt. Mooi album met verdere groeipotentie.

De nieuwe Albarn is alles behalve "Rock".
Het zijn stemmige geluidscollages & smaakvolle popsongs.
Alles van buitengewoon fijn niveau, en in de breedste zin van het woord.
Top dat er geen eenduidig etiket opgeplakt kan worden..

Maar wel bedrieglijk, als je op zoek bent, naar een rockplaat.
Nu houd ik wel van meer dan alleen rock, gelukkig.

Klinkt een beetje als een rustige versie van Think Tank als ik een vergelijking moet maken. Klinkt allerbest!

Ik vind Think Tank misschien wel de beste Blur plaat, dus dat belooft wat..

Recensie op de krenten uit de pop:

Damon Albarn wordt door flink wat muziekliefhebbers gezien als een muzikaal genie, maar zelf heb ik tot dusver maar heel weinig met de muziek van de Brit. Kiezen tussen Blur en Oasis vond ik altijd een bijzonder makkelijke opgave (een handjevol aardige songs versus een aantal onbetwiste klassiekers), in de muziek van het zo bejubelde Gorillaz hoorde ik helemaal niets en ‘supergroepen’ The Good, The Bad & The Queen en Rocketjuice & The Moon werden wat mij betreft zwaar overschat. Damon Albarn’s solodebuut Mali Music was wel aardig, maar Albarn was zeker niet de eerste die de muzikale rijkdom van Mali ontdekte en was daarom lang niet zo vernieuwend als door nogal wat recensenten werd gesuggereerd. Aan Albarn’s opera ben ik twee jaar geleden niet eens begonnen en ik had daarom ook geen enkele verwachting met betrekking tot Everyday Robots. Dit blijkt echter een fantastische plaat die me in een paar dagen tijd volledig heeft betoverd. Op Everyday Robots manifesteert Damon Albarn zich als een briljant songwriter, die zomaar in de voetsporen kan treden van de groten uit de jaren 60, 70 en 80. Everyday Robots blinkt uit door geweldige popliedjes van een niveau dat Albarn wat mij betreft met Blur nooit heeft gehaald. Het zijn klassiek aandoende popliedjes die je na één keer horen voorgoed in het geheugen hebt opgeslagen, maar het zijn ook popliedjes die vol verrassende wendingen zitten. Damon Albarn verkende de afgelopen decennia de meest uiteenlopende muzikale uithoeken, maar op Everyday Robots valt alles op zijn plaats. Veel songs op Everyday Robots beginnen bij de muziek van Blur, die voor een belangrijk deel schatplichtig was aan die van The Kinks en The Jam. Deze songs zijn vervolgens voorzien van bijzondere accenten, die variëren van een piepende viool tot doeltreffende samples. Everyday Robots is een vooral ingetogen plaat, waarop Damon Albarn niet alleen als songwriter, maar ook als zanger meer overtuigd dan ooit. Everyday Robots bevat volop flarden uit het verleden, die in een aantal gevallen verder terug gaan dan de inspiratiebronnen van Blur en raken aan de Britse crooners uit de jaren 50, maar het is ook een plaat die stevig verankerd is in het heden. Enerzijds door de bijzondere instrumentatie en de gloedvolle productie (van Richard Russell, met wie Albarn twee jaar geleden de prima comback plaat van soulzanger Bobby Womack, The Bravest Man In the Universe, produceerde) en anderzijds door de vele invloeden die Albarn in zijn muziek heeft verwerkt. Het zijn voor een belangrijk deel invloeden uit de rijke geschiedenis van de Britse rockmuziek, maar ook de invloeden die Albarn verwerkte in de muziek die hij in zijn leven na Blur maakte, hebben een plekje gekregen in de muziek op Everyday Robots, inclusief bijna klassieke invloeden en invloeden uit de Afrikaanse muziek. De unieke klanken van Brian Eno zijn de kers op de taart. Everyday Robots is een plaat die in één adem mag worden genoemd met de klassiekers van met name Ian Dury en Paul Weller, maar ik hoor ook veel van Elbow en zo kan ik nog wel wat grote namen noemen. Uiteindelijk gaan alle credits echter naar Damon Albarn. Albarn heeft een plaat afgeleverd met geweldige songs vol verrassingen en ook nog eens de nodige persoonlijke en emotionele diepgang (zijn verslavingen uit het verleden staan centraal op de plaat). Ik was zoals gezegd nooit zo’n fan van Damon Albarn, maar deze plaat is echt geweldig. Het is nog vroeg, maar deze schrijf ik alvast op voor de jaarlijstjes. Erwin Zijleman

Wat alinea's zou de leesbaasheid bevorderen.

Je kunt hem ook lezen op de website van Erwin, Krenten uit de pop. De reden waarom Erwin hem zo plaatst is, dat moderators nogal moeilijk doen over links naar websites.

Ik dacht juist andersom. Links mogen wel, maar lappen tekst niet. Ik plaats altijd links naar recensies, video's etc.

In het verleden plaatste Erwin altijd alleen maar links.

Ach, wat zeur ikk.

Wel een interessante en mooi vormgegeven site/blog.

Vind ik nog steeds geen reden om geen alinea-indeling erop na te houden, noch hier, noch op z'n blog. Alinea's zijn fijn.

yeah!

Ook als je hem hier post, kunnen alinea's de leesbaarheid bevorderen Ik sla dit soort lappen tekst bij voorbaat al over eigenlijk....Op zijn website is het iets leesbaarder (iets bredere regels) maar nog steeds vrij onleesbaar. Voor zover het gezever over de leesbaarheid.

Top album is het