Damon Albarn - Everyday Robots (2014)

Het lijkt me wel dat het album in ieder geval hoog in zijn lijst gaat eindigen. Tenminste bij mij eindigen de meesten van de veel gedraaide albums hoog. Je draait ze niet zomaar zoveel, toch?!

Bedoel je de lijst over 2014 ? Helaas heb ik weinig vergelijkingsmateriaal over dit jaar.
Loop zoals meestal achter de feiten aan.
Of mijn pers. top 10 aller tijden ?
Dan wordt het nog dringen in mijn lijstje.
Zal heus wel wat gaan veranderen vermoed ik.
onlangs een album van Radiohead toegevoegd.

Da's apsoluut geen waar. Er zijn prachtplaten die zo diep gaan dat ik ze niet te vaak kan draaien, zowel in het wave'se genre, als in het jazz(y) als in nog weer andere. Draaibaarheid (playability) is één van de criteria die ik hanteer, naast creativiteit/innovativiteit, muzikaliteit, geluid/productie. Er zijn genoeg album die ik heel weinig draai, maar hogelijks waardeer - net zoals er albums zijn die vaak draai, maar toch lager waardeer. Overigens is het goed mogelijk dat regelmatig draaien - zoals Angus & Julia Stone - Angus & Julia Stone (2014) - tot een hogere waardering kán leiden - maar dat hoeft uiteraard niet: een irritant/vervelend album wordt niet beter door het vaak te draaien.

Dat 2014 topic is trouwens hendig om te tsjekken wa'j zowal gemist hebt Op dit moment zit ik op 12 nog te beluisteren albums.Dit album zal zeker op mijn lijst komen, tenzij ...

Er staat niet dat ieder goed album veel gedraaid wordt, maar dat ieder album dat veel gedraaid wordt, goed is. En daar ben ik het absoluut mee eens. Ten minste, ik ga een album dat ik niet goed vind, niet veelvuldig beluisteren.

Voor mij gaat bijvoorbeeld Give my love to London van Marianne Faithfull heel erg diep, maar dat album draai ik ook gewoon erg veel.

Om even de muziekvrinden hierboven wat (meer) context te geven: muziek is uitermate stemmings- en sfeergebonden. Dit album draai ik bij voorkeur 's avonds (na 10 oid); zou ik het sogges draaien, zou m'n dag - ik ben een slow starter - niet echt op gang komen.

Het is écht een dwaalgedachte dat je muziek die je zeer waardeert (regelmatig) moet draaien. Closer (Joy Division), Within the Realm of a Dying Sun (DCD), Blue Train (Coltrane), Bitches Brew (Davis) en Untrue (Burial) hebben alle zo hun momenten/frequentie. Albums die ik écht koester daarop ben ik zuinig. Eenieder kent het effect van een gekoesterd nummer dat gewoon kapotgedraaid is - nee, dat maakt het nog niet tot een slecht nummer.

En nogmaals een album dat veelgedraaid is, is daardoor nog niet een uitstekend album: het vervult een bepaalde rol, in een bepaalde stemming/fase van je leven - maar daar houdt het mee op. Omdat je als puber John Mayall & The Bluesbreakers - Bluesbreakers with Eric Clapton (1966) kon waarderen en heel veel draaide, betekent dat écht niet dat je dat album nu 5* sterren moet geven - da's OHK (Oudhollandse Kullekoek) of valse romantiek; ook hoef je het album niet te 'downgraden' naar 2* - dat is net zo vals en daarvoor is het respect voor de (historische) context, ook de eigen te groot - als je het hoort/draait, kan er soort van deja vu ontstaan, getriggerd door de sweet memories, of juist het tegengestelde.

Kan me herkennen in wat Mjuman vertelt - mijn absoluut favoriete albums draai ik geregeld vele maanden achter elkaar niet. Maar als ik ze dan, uiteraard op een moment dat ik volledig mijn aandacht kan geven, in de speler leg...

Dit album draai ik overigens bij voorkeur 's avonds in het openbaar vervoer. Voorbijschietende lantaarnpalen en meer van dat soort quasi-romantisch geneuzel. Dit is trouwens überhaupt een ideale avondplaat, maar dat is inmiddels al een cliché.

Interessante discussie die eigenlijk elders op dit forum moet worden gevoerd. Overigens herken ik wel het een en ander in het betoog van Mjuman. Bepaalde klassieke muziek kan ik altijd weer opnieuw horen, en ook sommige blueszangers word ik nooit moe om mijn oor te lenen, maar dan nog is het tijdstip van luisteren een factor. Bach en Debussy toch vooral 's avonds bijvoorbeeld.

Wat dit album betreft: ik heb het nog niet gehoord (loop hopeloos achter), maar omdat ik Blur en Gorillaz op zijn tijd (daar gaan we weer) de moeite waard vind zal ik het alsnog beluisteren.

De eerste keer dat ik zelf Damon Albarn hoorde was bij het spelen van het computerspelletje FIFA ’98. Song#2 van Blur was de prominente soundtrack van dit spelletje. Naar Blur heb ik verder nooit geluisterd, ondanks dat ik dat wel een goed nummer vond. Daarna kwam hij weer onder mijn aandacht door zijn project met Gorillaz. Dat was meteen een stuk interessanter, maar hebben we ook al even niks meer van gehoord. Totdat een vriend mij aangaf deze plaat eens te beluisteren: “Omdat hij erg soulvol is.” Een goede tekst om mij over te halen. Dus luisteren maar.

Het album opent met de erg mooie titeltrack. De stem van Albarn bevalt me prima en deze singer-songwriter achtige muziek ligt mij vaak wel. Probleem bij mij is dan vaak dat ik vind dat de nummers teveel op elkaar gaan lijken en ik het niet een album lang volhoud. Hoe mooi het ook is, hoe subtiel ook. Op Hostiles laat Damon in ieder geval horen dat dit hier nog niet het geval is. Wederom een erg mooi nummer in de lijn van de opener. Dat valt ook te zeggen over Lonely Press Play. De aandacht wordt dan gelukkig weer wat opgevijzeld met het swingende Mr. Tembo. Een goede zet om hier die afwisseling te plaatsen, want Parakeet gaat door waar het album mee geopend is.
Echt geraakt wordt ik door het verstilde The Selfish Giant. Werkelijk waar een prachtig nummer die ik tot mijn persoonlijke favorieten op deze plaat reken. Nummer raakt alles goed. Ook het lome en speelse You and Me bevalt me erg goed en zorgt voor de fijne afwisseling.
Een meer jazzy kant op gaat het met Hollow Ponds. Deze stijl past Damon Albarn ook goed om daarna na een korte intermezzo (Seven High) door te gaan in het timide Photographs. Wederom vinden we hierin een persoonlijke favoriet. Dit komt vooral door de combinatie van sfeer en tekst. Erg mooie tekst.
Het rustige The History of a Cheating Heart pakt dan meer terug naar het begin van deze plaat. Net als afsluiter Heavy Seals of Love, waar deze afsluiter me ietwat tegenvalt.

Ik ben dus erg te spreken over dit album dat voor mij staat al een mooi dromerig en bijzonder sfeervol geheel. Vooral doordat het zo’n geheel vormt is deze plaat zo sterk. Soulvol? Niet echt, maar wel erg goed.

(bron: Opus de Soul)

Die genre-aanduiding hier is trouwens een beetje mal: Damon kan het wel een soulfolk-album noemen, maar met beide vind ik de muziek maar weinig te doen hebben. Pop lijkt me afdoende, of pop/electronic.

Damon had wat mij betreft dit album wat "kaler"mogen laten. De stemmetjes en geluidjes (vooral de herhaling ervan) in diverse nummers gaan mij steeds meer tegenstaan.

Ook dit album verhoog ik qua waardering naar 4 sterren.

Hoe ingetogen het ook is, het is zo mooi! Damon heeft een fijne stem, en is gewoon een prettige liedjes maker. Dat bewees ie bij Blur en Gorillaz, en op dit album ook weer. Knappe plaat!

Prachtalbum !

Prettig transparant, Damon heeft nog altijd een prachtige stem. Van mag ie solo doorgaan.
Maar een nieuwe Blur lijkt mij ook wel wat.

Ik moest toch wel een beetje wennen aan deze plaat van Damon Albarn. De vriendelijke Brit is toch wel een beetje de zanger van "mijn tijd" met de albums Parklife en Great Escape welke ik in de laatste jaren van tiener mijn zijn veel, zeg maar gerust heel veel, voorbij heb laten komen (incl live werk en cd-singles).

De latere albums van Blur vind ik wel aardig maar raakte me niet zoals bovengenoemde (en Modern Life). The Gorillaz deden ook al niet veel bij mij maar deze melancholische electronische plaat raakt me keihard. In eerste instantie vond ik hem gewoon goed maar na een aantal keer draaien komt hij wel even binnen hoor. De stem is er nog steeds en de omlijsting anders dan voorheen maar dat hier een modern meesterwerk is gemaakt lijkt mij duidelijk.

Echt een groeier vigil. Begon 'm na een poosje pas echt goed te vinden.

Zeer mooie plaat, vooral door de transparantheid en de fraaie relaxheid. Albarn's stem doet de rest.

Ik zie als genre Soul, vanwaar dat etiket?

Zo noemde Albarn het zelf. Ik hoor her en der ook wel wat soul eerlijk gezegd ( You And Me)

Ja her en der maar om dan dat etiket er op te plakken?

Ik zou zelf electronic/pop doen

Hetgeen maar weer eens bewijst dat dit soort indelingen gewoon grote lege dozen zijn, die weinig indeling hebben en niets toevoegen.

Ik vind het uitermate eclectische muziek - net zoals bij Kanye West - en dat past uitstekend bij deze tijd. "Pop" vind ik als genretypering niet veel meer dan een containerbegrip. Overigens zou ik wel dit album onder dezelfde noemer vatten als Gorillaz' s albums - van hier naar daar is max. twee 'stops'

Wel mooi hoe discussies eens in de zo veel tijd weer terug komen, want onder welk genre dit album nu zou moeten vallen, kwam volgens mij op pagina twee ook al eens voorbij. Ik kan me wel goed vinden in Mjuman's omschrijving van eclectische muziek. Het is wat stijl betreft gewoonweg geen eenduidig album (zoals wel meer).
Toevallig zelf laatst ook nog zelf dit album weer eens gedraaid. Het blijft een pareltje, ook als je het een tijdje niet meer gehoord hebt, viel me op. Soms heb ik dan wel eens dat een album me minder weet te pakken, ondanks dat ik het eerder hoog gewaardeerd heb, maar dat is met dit album absoluut niet zo.

Ik heb ' em net nog maar eens gedraaid en het eerste dat bij me opkwam, was de (generieke) typering downtempo - een subgenre van electronic. Heavy Seas of Love doet bijv denken aan Morcheeba's Part of the Process en dit album ademt ook de sfeer die The Big Calm kenmerkt, ook een fijn abum trouwens. Waar Morcheeba's eerdere werk wel werd getypeerd als ' triphop' zou ik het latere werk eerder kenmerken als 'pop' - bij The Big Calm staat op MuMe echter "electronic".

Na het draaien vandaag besloten om er een halfje bij te doen. Dit album is echt zo mooi, en bij elke beluistering wordt ie mooier.
Mooi opgenomen overigens. Lekker geluid zit er in deze plaat!! Ook de vinyl versie blaast lekker uit de boxen!

De kracht zit 'm in de transparante produktie. Albarn klinkt hier ook qua stem soulfull.
Prima vocalist. Wellicht toch wat onderschat op vocaal gebied.

Ik vind een heel album lang met het sonore stemgeluid van Damon wel wat veel van het goeie. The Selfish Giant is voor mij de uitschieter op dit album. Draai het graag maar zelden helemaal.

Ik vind Albarn verre van sonor klinken. Hij zingt heel relax met een melanchonie die mij wel ligt.
Kan dit werkje moeiteloos uit zitten. Prettige stem imo- maar dat hoeft niet voor iedereen zo te zijn natuurlijk.
Het songmateriaal is van een hoog nivo.
Hollow Ponds is mijn favo.

Ik ben er niet kapot van en vind 'm eerlijk gezegd nogal vermoeiend én qua songs zo een heel album niet zo boeiend om naar te luisteren. Er worden wel muzikaal wat zaken/genres (ook de electronic 'touch') door elkaar gebruikt, maar dat maakt het niet direct een goed album wat mij betreft; sommige users waarderen dat op zich al goed, maar dat is ieders benadering. Als ex-frontman van Blur heeft ie voor mijzelf al een nadeel, want dat was niet zo mijn band. Maar goed, ik sta voor alles open, maar het album als gehele beluistering vind ik het eerlijk gezegd een enigszins/tamelijke 'marteling' om naar te luisteren, inclusief zijn voordracht/zang. Voor de dingen die hij met een frisse benadering heeft willen bereiken (ook in de songs) , kan ik het wel waarderen, maar dat is meer een sympathie/creatieve waardering.

Misschien moet je 'm wat vaker horen

Nee, ik ben nu al moe zei ik al. Alsjeblieft niet. 'Beetje meer peper graag .

Natuurlijk niet met je eens cured, maar je oprechtheid is oprecht......

Dank je : ieder zijn mening/beleving moet voorop staan hier, erover van gedachten wisselen is altijd leuk, maar ik houd het hierbij. (ach 3, 5 ster had ook gekund, maar het gemiddelde van zo'n 3,83 heb ik ook vrede mee).

edit: wacht, vanwege de creativiteit doe ik er een halve bij, bikkel2.