Keith Jarrett - The Köln Concert (1975)

Deze plaat is inderdaad toegankelijk. Improvisaties over betrekkelijk overzichtelijke 'kadanzen'. Het is niet voor niets een van de meest verkochte platen van Jarret.

En Kind of blue is inderdaad erg bekend. Die vind ik overigens ook behoorlijk toegankelijk.

Een man met zijn paino, net zoals Bill Evans, wat heb ik de laatste tijd toch The Solo Sessions Volume 1 gek veel gedaaid van hem. Mijn 2de Jazz-Piano-album, dit was mijn allereerste, ter gelegenheid opgelegd. Valt me 1 groot verschil op tussen de 2, Bill Evans en zijn piano, ja dat was niet bepaald een meesterwerk qua samenwerking, wel muziekaal geniaal. Keith en zijn piano zijn gewoon goddelijk, wat een deuntjes hij voort brengt is niet te vatten goed. Klinkt echt alsof dit in de hemel opgenomen is. (Zoals Kind of Blue), alleen is deze plaat wel een stuk minder. Net zoals John Coltrane met de Saxofoon is dit Keith Jarret met zijn piano. Te mooi voor woorden, binnenkort eens zijn beste album opzoeken (The Survivor's Suite dacht ik), eens zien wat dat wordt.

4,5*; met latere kans voor 5*, al acht ik die klein.

Dit zal wel een toonbeeld zijn van muzikale virtuositeit, mijn Nederlandse vrienden, die pure jazzfreaks zijn, copierden deze voor mij, maar ik kan in deze virtuoze "kijk eens wat ik allemaal kan" muziek niet inkomen.

Ik heb het liever iets minder virtuoos, maar met wat meer soul of spirit in de muziek. Ach, ik zal veel te veel een Neil Young fan zijn, om van dit hier te kunnen genieten.

Een cijfer geven zou zelfs oneerlijk zijn, ik vrees dat dit hier totaal niet aan mij besteed is, al heb ik aardig wat jazz in mijn collectie.

Ik moet hier kiezen tussen puur vakmanschap, genialiteit en muziek die mij toch ook op de zenuwen werkt en dus weinig plezier beleeft. Lang lang pianospel, prachtig maar het gaat mij op den duur ook tegenstaan. Ik wil meer dan een geniale gek op piano. Muziektechnisch gezien 5*, maar plezierniveau is eigenlijk een krappe 3/3,5* Ik vind het maar weinig spannend allemaal..

zegt de man van Kenny Burrell - Midnight Blue

Haha ja wist met mijn opmerking dat die zou komen inderdaad!
Begrijp ook wel dat mensen die plaat van Burrell niet spannend vinden.
Echter wat ik hier meer bedoel met ontbreken van zogenaamde spanning, ach raar woord ook eigenlijk, is dat ik drums (brushes) wil horen, een subtiel blazertje en een basje. Het duurt mij te lang...ook al is het in principe prachtig. Ach kom een halfje erbij wel!

Ik vind het ronduit slaapverwekkende muziek, hoe virtuoos misschien ook, mij ontgaat de schoonheid hier geheel van...

Ik hoor de schoonheid op zich wel, echter ook schoonheid kan te lang duren/irriteren/tegenstaan.

Dat hebben vrouwen met mij ook vaak...

Ik hou teveel van funky stuff, ik vind dat er in muziek naast muzikaliteit, dus melodie, zeker ook een flinke scheut funk mag inzitten, ik hou van jazz waar die funk inzit, dat maakt de muziek een stuk genietbaarder.
It's all perception, of course.

Tsja, dit kun je bij elk willekeurig album neerzetten natuurlijk, vind ik iets te gemakkelijk gezegd. Zeker bij dit album, het is een genre apart. Kun je wel zeggen dat je funk mist, maar dan zit je toch echt verkeerd bij dit album. Ik blijf dit echt een fantastisch mooi album vinden. Het is maar net hoe je je voelt wanneer je dit draait.

Dit is eerder klassiek dan jazz. Of ben ik gek?

Ja, klopt, ik snap de genre-aanduiding ook niet zo bij dit album om eerlijk te zijn.

ja, sorry, musicfriek, deze plaat doet me echt totaal niets... ik voel hier niets dan... verveling bij.

Dit is een klassiek jazz album ja......of je gek bent?...ach.........

Jazz kent trouwens sowieso erg veel invloeden uit de klassieke muziek, het verschil zit bijna alleen dat er in Jazz geïmpoviseerd wordt, hier improviseert Keith méér dan genoeg Dus Jazz .

Voor wie deze zo goed vindt, The Surivors' Suite is nóg beter. Natuurlijk moet ik dit jullie niet vertellen, alleen ben ik zo verslaafd aan dat album dat ik het praktisch overal vermeld de laatste tijd.

Ga zo door, fan.

Ik heb deze live-plaat vandaag op lp gekocht.
Als ik de berichten hier zo lees, en de berichten over keith jarrett in het algemeen ben ik wel reuze benieuwd..
ik ken helemaal niets van deze man.

wel een mooie opklapbare hoes alvast.

Dit is top.
Ik kreeg kippenvel van sommige noten die keith jarrett op deze plaat improviseerde.
Op een gegeven moment hoor je inderdaad gehijg, gekreun en geschreeuw van de beste man op de achtergrond,
maar dat stoort maar een klein beetje.
Ergens begin dit jaar begon ik interrese te krijgen voor de jazz.
Dat kwam vooral omdat ik op een gegeven moment (zo'n 2 jaar geleden) steeds meer van ''sfeer-muziek'' begon te houden.
Muziek waar ik helemaal in op kon gaan en bij weg kon dromen , daar wou ik meer van.
De eerste plaat die ik ooit hoorde waarin een saxophone gespeeld werd was ''good'' van morphine, dat smaakte naar meer.
Met 8 jazzplaten achter de rug ben ik nog een jazz-leek maar wel weet ik dat ik vooral van rustige laidback-jazz hou.
het geluid van een piano vondt ik altijd al mooi, en om nou een plaat met geimproviseerde painostukken te horen is geweldig.
wat een mooie vondst!
Dit is echt een plaat om vaak met een glas wijn voor bij het open haard op te zetten.
een meer dan lekkere plaat, niets anders over te zeggen.

Met dank aan alle berichten van mume-users zoals Teun en suicidopolis.
Anders had ik dit nooit blind gekocht.

ik kan de lp kopen (met iets wat vergeelde hoes) voor 13 euro (inclusief de 6 euro verzending). Is dat het waard, kom je deze cd nog maar zelden tegen?

Ja, het is een collectors item en is erg veel geld waard.

serieus? of neem je me in de maling. Het is immers een van de bekendste jazzplaten

ik kan me inderdaad niet voorstellen dat het een colectors item is. ik heb de LP en kan me nu niet herinneren dat ik daar erg mijn best voor moest doen.
sowieso, wat moet je met LP's . . . . .

Nakur, ik nam je in de maling. Het is helemaal geen zeldzame plaat. Het hangt er natuurlijk van af; als je graag naar vinyl luistert moet je ze zeker kopen. Het artwork is ook groter en dat is erg mooi altijd en de levensduur is groter. Als je eerder geneigd bent naar cd's te luisteren, koop dat dan. Het is één van de bekendste platen van Jarrett dus ik veronderstel dat de winkels er vol van liggen.

hier is idd niet echt moeilijk aan te komen

veel ander werk van jarrett daarentegen...

Hier wist ik totaal geen weg mee de eerste keer, daarom snap ik ook niet echt waarom dit gezien wordt als zo'n toehankelijke plaat Kan iemand vooral op dat vlak aub. eens wat toelichting geven?

Keith en die piano, het is en blijft en wonderlijk goeie combinatie. Een uurtje lang ongelooflijk pianospel van zowat de allerbovenste klasse, Part I is echt zo'n schitterend nummer voor op de trein vind ik, voor als je eventjes een half uurtje compleet weg wil zijn: wat een spel, wat een deuntjes, wat een meesterlijkheid. Er zijn erg veel momenten op dat nummer en op dit album waar ik me toch afvraag waar hij het vandaan haalt. Vóóral die eerste 7 min. van Part II B vind ik adembenemend goed eigenlijk, moet ik ooit eens mezelf aanleren . Part II A is dan in het begin aardig maar naar het einde toe toch erg rustig en vooral dan wordt het weer bijzonder interessant eigenlijk. Part II C is dan een leuke afsluiter en hoe dat publiek op het einde uit zijn dak gaat (en méér dan terecht ook!),

4,5* blijft erg mooi staan, alleen gaat mijn voorkeur momenteel toch nog naar The Survivors' Suite al valt toch niet te ontkennen dat het pianogedeelte hier toch stukken indrukwekkender is in veel gevallen.

de melodien etc. zijn redelijk toegankelijk... andere solo concerten van jarrett doen er langer over om te bezinken en zijn minder melodieus.

vergelijk dit maar eens met bremen/lausanne of vienna bijvoorbeeld daarbij kun je soms stukken meerdere malen horen zonder ze terug te herkennen meteen.

daarbij moet ik zelf nog kwijt trouwens dat ik dit in tegenstelling tot veel anderen een zeer spannende en emotionele plaat vind vol met schitterende melodieen.

Met perfecte hoes voor 6 euro te koop in de Arm (recycle winkel) te Utrecht. Vandaag gezien, ze hadden 2 exemplaren. Stond tussen een oeverloze stapel dixieland.

Magistraal album, ik was al een tijdje op zoek naar een jazzalbum waarin een pianist de complete vrijheid kreeg om te doen wat hij wil en met dit album heb ik het gevonden.
Soms eerder zacht en relaxerend en op andere momenten dan weer wat ongecontroleerd maar altijd betoverend. Geniaal hoe jarrett zijn vinger op de pianotoetsen laat dansen om er dan de meest geweldige melodieen uit te krijgen.
Dit ontbrak ik nog in mijn collectie ,een pianovirtuoos die minutenlang kan soleren. Oscar peterson was wel aangenaam maar die was niet buitenaards, niet zo speciaal. Door de lengte van de nummers kan er echt naar een climax worden opgebouwd, de nummers zijn daardoor unieker, genialer.
Echt blij ben ik hiermee, geweldig album van een echte toppianist

Alles wat ik in muziek zoek is hier rijkelijk vertegenwoordigd en dat is eigenlijk ook niet zo heel veel, gevoel is enigste wat echt belangrijk is en dat heeft deze hier meer dan genoeg.
Keith jarrett speelt gewoon rechtstreeks vanuit zijn hart en doet dat op geniale wijze. Zonder druk van grote platenbonzen of een commercieel publiek kan hij gewoon zijn eigen gangetje gaan en spelen wat hij wil. Daardoor krijg je hier muziek die je toelaat om binnen te dringen in de wereld van de artiest zelf, de melodieen scheppen een omgeving die de ziel van jarrett vertegenwoordigen. Dansen is het wat zijn vingers doen, soms een slow die dromerige en sluimerende klanken uit de piano halen. Andere keren wordt er geswingd en horen we die typische sound die enkel de goeie jazzpianisten weten te creeeren. Maar altijd is de muziek boeiend, emotioneel en van een hoog virtuoos gehalte omdat jarrett zo'n muzikant is die er in slaagt om 1 te worden met zijn instrument. Net zoals coltrane met zijn sax of hendrix met zijn gitaar de wereld rondom hen deden verdwijnen, gaat hij hier op in zijn pianospel.
En als je dit soort virtuozen hun vrijheid geeft, krijg je vuurwerk natuurlijk, prachtig hoe hij de meest hemelse melodieen aan elkaar rijgt en dat dan minuten lang aan een stuk. Echt genieten voor mij en ik ben dan ook echt blij om dit pareltje in mijn collectie te mogen hebben

Ik wist lange tijd niet wat ik hiermee moest, en nu eigenlijk nog steeds niet helemaal. Het klinkt allemaal wel lekker, maar of ik het nu zo supergeniaal vind..? Tja ik zou het niet kunnen, om met pure improvisatie zo'n hoeveelheid genietbare muziek te produceren. Maar het gaat natuurlijk ook om het eindresultaat, en daar ligt een beetje het probleem: er zit ontzettend veel herhaling in, en ik ben af en toe geneigd dit te bestempelen als 'intelligente achtergrondmuziek'.

Nou ja, ik twijfel nog steeds dus. Ik maak er voorlopig 4* van.