Keith Jarrett - The Köln Concert (1975)

Dit gaat toch wel verder dan intelligente achtergrondmuziek; er zitten genoeg spannende momenten in. Halfje erbij. 4,5*

goed bezig

Blijf dit nog altijd een zeer fascinerende en erg genietbare plaat vinden. Het verhaal gaat dat Keith Jarrett nagenoeg onvoorbereid aan dit concert begon... en dan dus dit 'even uit de mouw schudden'... geniaal!!! Heb zijn solowerken tegenwoordig ook vaak opstaan wanneer ik Murakami lees, een erg wonderlijke en bevreemdende combi kan ik wel zeggen, heel niks mis mee

Die eerste 10 min? Je bedoelt: die eerste 14min, die laatste 6min!! En de overige 40min van het concert!

Ik weet niet hoevaak koln geluisterd heb, misschien 500x, 1000x?
Jammer dat er niet meer solo werk van keith van hetzelfde niveau is.. Sun bear komt misschien in de buurt..

Jammer genoeg leggen veel mensen het album aan de kant nadat ze het 1x, of misschien 2x geluisterd hebben.

Ik weet nog dat ik part 2a voor het eerst hoorde: "Hm ja, eentonig, saai, geen melodie.. next". Pas na minstens 10-20x begon ik em meer te waarderen en nu staat 2a in mijn muziek top 4 (samen met de andere 3 delen van koln ).

Ook luister ik soms naar bepaalde stukken van die concert en vind ik het opeens veel te druk.. het ligt dus ook aan je mood!

Dus vind je et niks na 1x luisteren: probeer het nog een paar keer zou ik zeggen!:)

De muziek van Keith Jarrett is ongetwijfeld zéér virtuoos, iets in de trant van "kijk eens mama, hoeveel noten ik per seconde kan spelen", maar ik vind het erg steriel en leeg klinken.
Dit staat mijlenver van de jazz waar ik zo van hou; Herbie Hancock om maar een grote te noemen.
In Jarrett's muziek hoor ik geen bezieling, enkel virtuositeit zondermer. It's all perception, ik weet het wel, maar dit soort jazz is totaal niet aan me besteed, er zit geen ritme, geen soul in.

Mijn Arnhemse vrienden zijn echte jazzkikkers, en probeerden me voor deze artiest te winnen, helaas; Er zijn tal van jazzartiesten die me dus WEL kunnen bekoren, maar dit gefriemel, meéér vind ik het niet, neen, helaas, it's got to be a little funky....

Keith Jarrett is juist een van de weinige jazz-pianisten die mij weet te raken. En dat hij bezield is hoor je wel aan zijn gekreun en andere bijgeluiden. (Daarom hoef jij het natuurlijk nog niet leuk te vinden, maar ik geef maar even aan hoe ik het ervaar. )

hij zet dit elk jaar bij dit album neer

en het beweren dat het enkel om virtuoos spel gaat, bewijst enkel zijn gebrek aan kennis rondom deze muziek

In minuut 03:04 hoor ik een hoog riedeltje en volgens mij daarna ook nog een paar keer. Zal wel geen mobiele telefoon geweest zijn in het publiek

part one pakt me steeds weer bij mn strot
gaandeweg gaat de volumeknop steeds hoger.
muziek die je bijblijft je hele leven lang....

raar maar part one grijpt me steeds bij men strot
en kom nooit verder

Ik wou dat de dames er tegenwoordig nog zo overdachten .

Ik ben nu deel 1 aan het luisteren en ik ben sprakeloos. En ik dacht dat Wintermusik van Nils Frahm mooie pianomuziek was. Af en toe hoor je iemand meeneurien en ik zag dus hier in de berichten dat het Jarrett zelf is, hij zit echt in de muziek. Geweldig mooi spel, als de rest van het album zo doorgaat komt deze heel hoog in mijn top 10. Ik wilde eigenlijk eerst Sun Bear proberen, maar dat is misschien voor een eerste kennismaking teveel van het goede.

Ik zat enkele weken geleden op de bank aan een kopje koffie en had een conversatie met Gustav Mahler. Ondertussen scheen de zon enkele stralen de woonkamer in op de salontafel. Simon Rattle dirigeerde, maar Mahler sprak, in klankkleur en in woorden.

Hij vertelde me:

'O Schmerz, du Alldurchdringer!
Dir bin ich entrungen
O Tod, du Allbezwinger!
Nun bist du bezwungen'

Ik luisterde rustig, terwijl hij vervolgde:

'Mit Flügeln, die ich mir errungen
in heissem Liebesstreben
werde ich entschweben zum Licht
zu dem kein Aug' gedrungen'

Wederom luisterde ik, maar zei niks terug.
Nou moet ik erbij vertellen dat ik sowieso niet zo spraakzaam ben bij mensen die al bijna een eeuw geleden overleden zijn. Het tafereel deed denken aan de hoofdpersonen in 'Gloed' van Sandor Marai.

Mahler zei ook:

Dat een symfonie een 'hele wereld' moet omvatten.

En in zijn symfonieën is dat zeker terug te horen.
Jaren geleden zat ik in alle rust Jarrett's Koln Concert te luisteren en dacht toen al aan hetzelfde. Een goed pianoconcert van Keith Jarrett omvat een 'hele wereld'. Een hele wereld vol verschillende emoties en dynamiek.
En op dit album is dat ook zeker terug te horen.

Dit had ik niet verwacht, heb het nu voor de eerste keer gehoord. Aangezien Michael Lydon (de man achter de magazine Rolling Stone) in zijn 'Albums Must Hear' het als volgt omschreef "Musical lightning in a bottle, the Köln Concert is at once one of the great jazz albums and one of the greatest pieces of extended musical improvisation- of any kind- ever recorder. Toen moest ik het eens beluisteren. Overigens was Giancarlo Susanna die de recensie voor dit live concert schreef, maar ik ben overdonderd. Dit zal nooit meer uit mijn collectie verdwijnen.

Op een dergelijke wijze als mijn voorganger (googlen welk albums tot de top behoren), kwam ik op Keith Jarrett terecht. Nooit van die man gehoord, ondanks dat ik klassiek piano speel en mij erg interesseer voor pianomuziek.
Eigenlijk heb ik bijna het hele album adembenemend zitten luisteren. Wat een techniek, energie, improvisatie noem het allemaal maar op... het zit in dit album. Ik ben er nog niet achter welk deel 'het beste' is, want het is eigenlijk 1 groot jazz festijn. Ik begin met 4,5, maar de volle pond is nabij. Komende weken zeker meer van deze man in huis halen...

Iemand DWDD vorige week gezien met Philip Huff? Die raadde mensen aan dit album te beluisteren, voordat de wereld ten onder zou gaan. Ik ken het nog niet, maar het pianowerk van Jarrett klonk hemels.

Niet gezien, maar hemels is het zeker. Jarrett kan fantastisch spelen, zonder dat hij overdreven bombastisch klinkt. Ik denk niet dat het 100% geïmproviseerd is, maar dat doet natuurlijk niets af aan de kwaliteit.

Dit is inderdaad een mooie plaat. Maar niet Jarrett zijn beste

Ach, deze is veel beter, niet zo overdreven georkestreerd.. (waarmee ik niet wil impliceren dat dit wel zijn beste is)

Vind het altijd lastig om live met studio te vergelijken. Wel is Survivors' suite nog een album dat op mijn lijstje staat. Dit album is werkelijk magistraal te noemen!

Klopt, daar heb ik dit album van. Inmiddels een paar keer gedraaid, maar toch iets te lang.

Dan maar eens The Survivors' Suite proberen, toch wel Jarrett's ultieme meesterwerk én een stukkie korter dan deze Köln concerten. (eens met korenbloem dus)

Lang is relatief. Mijn ervaring is ook dat dit concert niet over de gehele lengte aldoor even spannend is, daardoor lijkt het wat lang te duren soms. Dat is voor mij niet per se erg negatief, ik ben altijd blij dat er in improvisaties ruimte is om in het moment te spelen, te zoeken, fouten te maken. Overigens heb ik echter vaak al genoeg aan bijvoorbeeld het eerste kwartier om lekker high te worden. (Kortom: oneens met Ataloona en korenbloem, er gaat wat mij betreft niets boven Jarretts pianosolo's.)

Part 1 komt rechtstreeks uit de hemel

Aangezien dit zo'n beetje het beroemdste solo piano-album is, lijkt me dit een goeie plek om een lansje te breken voor het genre. Er is sinds 1975 namelijk veel meer gebeurd in Solopianoland. Met name Michael Jones verdient echt véél meer stemmen. Wat een pracht lieve mensen:

Michael Jones - Pianoscapes (1982)



Michael Jones - After the Rain (1988)

Leuk geprobeerd, maar zou mij niets verbazen dat meneer Jones heel goed naar bovenstaand album heeft geluisterd. Nee, als pianist is Keith voor mij dé grootste en ver achter hem aan komen pianisten als Jones of zelfs Brubeck, Thelonious Monk of Peterson.
Het is natuurlijk persoonlijk en een smaak die niet iedereen met mij zal delen. Dit album blijft mijn lieveling van de jazz, by far!

Doe even niet zo religieus. Ik probeer niet je favorietje omver te stoten hoor. Je doet net of ik laatdunkend doe over Jarrett (in mijn top 10 nota bene). Ik probeer slechts mensen met iets nieuws kennis te laten maken, waarvan ik denk dat het wel in de smaak zal vallen bij menigeen. Overigens is de muziek van Jones geen jazz maar new age, dus het afdoen als derivaat is wat kort door de bocht.

laatste alinea nogmaals goed lezen...

Die maakt je reactie niet minder ongepast hoor. Jouw idee van wat ik 'probeer' klopt namelijk niet. Maar goed, zand erover. Allemaal luisteren.

Prachtig album, met name het begin (eerste minuten zeg maar). De rest is ook mooi, maar het geluid van die eerste tonen vind ik echt héél mooi.