Bløf - Blauwe Ruis (2002)

Lekkere plaat. De mannen hebben een eigen geluid en alhoewel het geen origineel geluid is, kan ik er prima naar luisteren. De tijdsduur is ook heel goed, want na 45 - 50 minuten begin ik altijd wel af te haken, dus ik hou het hier net.
Het optreden met Metropole Orkest valt mij eigenlijk wat tegen. Zonder de rockrandjes wordt het allemaal wel erg glad.

Tja Bløf, tegelijk één van de meest geliefde en meest verguisde bands van Nederland. Dat laatste eigenlijk bij het soort pers en publiek voor wie Nederlandstalige rock meestal toch al geen streepje voor heeft. Serieuze Nederlandse popmuziek komt (voor hen) bij voorkeur uit de Excelsior-stal en is dan ook meestal Engelstalig (of in een 'hippe-hiphop' vorm gegoten). Voor mij is dat toch anders, want ik besef terdege hoe naakt Nederlands voor ons klinkt en hoe moeilijk het ook is om een goede liedtekst te schrijven. Iets wat onze Engels-zingende artiesten dus wellicht overkomt bij Engelssprekend publiek. Misschien is het tekenend waarom zo weinig Nederlandse acts (buiten de Dance-scene dan) in de UK of Amerika aanslaan. Dus ik sta in beginsel sympathiek tegenover deze jongens. Toch komt het mij wel eens voor dat ik mij aan Bløf stoor: soms zo (nodeloos) zwaar op de hand en "op het scherpst van het mes" i.p.v. 'sne(d)e' in 'Boven' is bijvoorbeeld jammer en qua klankbeeld ook onnodig. Ook vind ik soms de liedjes qua melodie te eenvormig. Maar alleen al op basis van "Blauwe ruis" heeft Bløf haar plaats in het Pantheon van de Nederlandse popmuziek verdiend. Want hier klopt alles, qua inspiratie, tekst en muziek. Een indrukwekkend document en mooi eerbetoon aan Chris Götte.

Met afstand het best album van Blof! Voor mij zijn 'Nieuwe Maan', 'Diamanten' en 'Terug' de beste nummers op het album.

Blauwe Ruis is naar mijn mening ook het beste album van Blof! Watermakers en Boven volgen er gelijk achteraan! Gewoon drie zeer goede albums! Omarm is wel sterk, maar mist een beetje de sfeer van de drie voorgangers. Na Umoja ben ik afgehaakt, niet om dat album, maar het lekkere Blof gevoel (wat dat dan ook is...) was bij mij verdwenen.

Live wel een zeer goede band, maar hun werk uit de periode 1999-2002 hebben ze voor mij nooit meer overstegen.

ik kan jouw voorliefde plaatsen

Niet alles ken ik goed van Bløf en dat zal wel een reden hebben. Dít album verveelt me niet. Het zijn over het algemeen goed doortimmerde rocksongs. Tekstueel is het natuurlijk vol kromtaal, die we maar als dichterlijke vrijheid moeten opvatten. De klank van de woorden lijkt vaak te prevaleren boven de letterlijke betekenis. Dat is geen echt bezwaar. Taal is altijd in beweging en niet alles hoef je uit te kunnen leggen. Ik ben geen Zeeuw, laat ik dat als excuus opvoeren.

Maar afgaande dus op de klank is het heel prettig luisteren naar dit album. Ik ken geen betere plaat van de band en denk dat het hoogtepunt hier wel ongeveer bereikt is. Tja, twintig jaar geleden dus. En als ik dan een hoogtepunt op dit album wil noemen, laat het dan Mooie Dag zijn. Een prachtnummer.

Ken geen enkel album van deze band. Misschien toch eens luisteren, temeer omdat de door mij hogelijk gewaardeerde Jan de Bruijn op een nummer meespeelt.

Het is niet bon ton op deze site om Blof goed te vinden maar soms heeft de massa gewoon gelijk. Zeer goed album van een prima band.

Ik beleefde toentertijd het album als Zeeuw, Walchenaar, best wel intensief. Ergens was de opkomst van 'ons' bandje best gaaf. Je zag ze groeiend opkomen vanuit de strandtenten, de dorspfeesten, het debuut van 'Naakt onder de Hemel', het eerste optreden met Götte in de Roompot bij Kamperland en nog wat meer provinciale optredens.

Om de zoveel tijd rij ik nog over de weg waar het ongeluk met Götte plaats heeft gevonden. En soms denk ik dan nog weleens terug aan de tijd dat het ongeluk nog maar net plaats had gevonden. Het sloeg echt in als een bom en ik probeerde zoveel mogelijk informatie te vinden in het toen opkomende internet. Mooiste uitdrukking vond ik toen dat Götte waarschijnlijk met een glimlach op zijn gezicht zijn dood was tegengekomen omdat hij zoveel van motor rijden hield. Kwam van Jakobsen af, geloof ik. Natuurlijk was men in Zeeland 'verslagen', er was een afscheid in Goes in de Zeelandhallen en ook de vraag wie Chris zou gaan vervangen.

Na een tijd kwam Blauwe Ruis uit en ook dat sloeg weer in als een bom. Vooral het nummer Mooie Dag kwam binnen. En dan vooral de laatste gezongen zin was heftig, prachtig en (nog altijd) confronterend. We hebben het album toen vaak gedraaid in de auto als we op vakantie gingen of lange ritten ondernamen. Mijn toen nog kleine zoons achterin, blauwe luchten en muziek die steeds maar weer echt binnenkwam. Bijzondere herinneringen.

Ik ben naar de presentatie van het album in Paradiso geweest waar een soort gezamenlijk verdriet maar ook een nieuwe toekomst van en met de band gedeeld werd. Daar werd ook ergens afscheid genomen van een rouwperiode. De band ging verder.

En ergens heb ik de band toen ook langzamerhand achter mij gelaten maar dat had (en heeft) andere redenen. Maar voor mij heeft dit album een monumentaal gevoel van toentertijd omdat het een fase was die we, als Bløf volgers in Zeeland, met elkaar deelden, beleefden en in ons collectieve Zeeuwse geheugen hebben meegenomen.