Motorpsycho - Behind the Sun (2014)

Ik ben volledig onbekend met het werk van Motorpsycho, terwijl ik altijd heb gedacht dat dit een band is die mij wel zou moeten kunnen bekoren, maar daar is nu verandering in gekomen.
Ik vind Behind the Sun gewoon een erg sterke plaat. Sommige nummers zijn lekker gejaagd andere weer rustige en jazzy. Af en toe komt er een geweldige gitaarsolo voorbij. Helemaal geweldig.
Enkel de zang doet me iets minder maar het stoort niet. Sommige stukken doen me aan King Crimson denken en de vervormde zang in Hell, Part 7 aan The Mars Volta. Ook geen misselijke bands.

Ik moet me nu echt maar eens gaan verdiepen in ander werk van deze band.

Volgens mij zijn de verwachtingen als het om Motorpsycho gaat vaak onrealistisch hoog gespannen tegenwoordig. Ik beluister dit album nu voor het eerst in zijn geheel en het is volop genieten. Oké, de Noren vinden zichzelf niet opnieuw uit, maar dat hoeft ook helemaal niet. Zo lekker als het weer allemaal klinkt, daar krijg ik nooit genoeg van.

Helemaal mee eens

Ook ik begrijp de negatieve reacties niet op deze nieuwe Motorpsycho.
Is toch weer een klasse plaat geworden, zoals we gewend zijn van deze band.

Na meerdere luisterbeurten heb ik er een halfje boven op gegooid, maar het blijft een van de mindere platen in het oeuvre van Motorpsycho. Mijn bevindingen zijn te lezen op Zware Metalen.

Nog niet bekend met het Noorse Motorpsycho? Dan staat er een hele bak mooie en vooral gevarieerde muziek op je te wachten. In twintig jaar heeft deze band een zeer indrukwekkend oeuvre opgebouwd dat alle kanten opgaat. Jazz, folk, jaren '60 pop, country, prog rock, post-rock, metal en ga zo maar verder: deze mannen hebben al deze stijlen zeer goed in de vingers, een stelletje alleskunners. De laatste jaren is de band zich vooral gaan focussen op de jaren '70 rock, dit is ook goed te horen op Behind the Sun...

Lees hier verder.

voor mij ook een matige uit het werk van motoropsycho. maar wat een verbetering ten opzichte van zijn voorganger!

ik begin op 4 sterren voor deze elpee. maar wel een magere 4 sterren.

Mijn recensie voor iO Pages

TIP

Als één groep het een recensent knap lastig kan maken, is het Motorpsycho wel. Geen twee platen zijn dezelfde – alsof je soms naar verschillende bands luistert. Het drietal is reeds een kwarteeuw bezig met grenzen te verleggen en release na release buiten de lijntjes te kleuren die ze zelf tekenen. Behind The Sun volgt nog geen jaar na Still Life With Eggplant (zie iO 116) en als zestiende studioalbum heb je er als luisteraar weer een vette eclectische kluif aan. Een goed uur lang word je meegenomen langs gekende paden, maar evenzeer langs steile kliffen en drassige moerassen van snerpend elektrische en tedere 12-snarige akoestische gitaren, ettelijke lagen mellotron (nog nooit zoveel mellotron in een Motorpsycho-album gehoord!), pompende bassen en wilde drumpartijen.

Het trio, waarvan de leden samen met meer dan een dozijn andere projecten bezig zijn, weet werkelijk van geen ophouden. Opener Cloudwalker (A Darker Blue) zet onmiddellijk de toon met een hardrockriff die meteen blijft hangen. Ghost is een trage bloeier en kan een soundtrack zijn met folk- en jazzy invloeden, maar is wat te lang en vormt samen met de doordeweekse rocker On A Plate misschien het zwakkere gedeelte van de schijf. Leg ze echter vooral niet weg, want hierna zijn de hoogtepunten uitbundig aanwezig in de vorm van nog meer hardrock- en stonerriffs, vocale uithalen tot in de hoogste octaven en vooral het kroonjuweel genaamd Hell Part 4-6 (het vervolg op Hell Part 1-3 van de vorige plaat). Het middelste gedeelte met haar akoestisch getokkel en uiterst subtiele mellotronmelodieën is waarlijk prachtig en past perfect tussen een harder begin en episch einde van het lied. Alsof dat nog niet volstaat, eindigt de schijf met Hell’s zevende en laatste deel.

Om elk lied in detail te beschrijven is één exemplaar van iO Pages net niet lang genoeg, maar over de gehele lijn kan je zeggen dat Motorpsycho doet waar ze zo ongelofelijk goed in zijn. Ideeën en jams uitwerken, er allerminst hapklare liedjes van maken, maar de luisteraar vooral doen wegdromen in enerzijds etherisch dromerige en pastorale stukken, om de trommelvliezen nadien aan flarden te scheuren met beukende stonerrock. Je hoort Yes en King Crimson over Mahavishnu Orchestra tot Wishbone Ash en Grateful Dead, maar al bij al moet je Motorpsycho gewoon beschouwen als een genre op zichzelf, er is steeds minder ontkomen aan. Misschien beginnen met een halfuurtje Hell Part 1-7?

Bij deze...

Misschien dat Motorpsycho de fans wat teveel verwend zodat hun nieuwe werk niet meer geheel op waarde geschat wordt, maar ik koester Behind the Sun nu al. Hopelijk vind ik er een plaatsje voor in mijn top 10 van 2014.

Vooruit, 4 stemmen omdat het Motorpsycho is. En omdat de plaat een heel stuk beter is dan Egglant.

En ook omdat nummers live erg goed uit de verf komen. 45 minute Hell 1-7 live was zwaar genieten!

De live-uitvoeringen van het monster Hell 1-7 waren inderdaad briljant zeg. Part 4-6 kwam tussen de twee zwaardere delen ook een stuk beter uit de verf dan hier op de plaat. Sowieso schort het er aan de tracklist nog wel het een en ander. Cloudwalker werkt opzich best als opener, maar een knaller is het niet. Als je dan daar vervolgens het trage Ghost achteraan zet, wordt het tempo er gelijk uitgehaald. Met bijv. een The Promise als tweede nummer loopt de plaat al gelijk een stuk beter.
Toch nog ook even wat aandacht voor de fenomenale gitaarsolo van Fiske in The Magic & The Wonder. De beste man mag wat mij betreft nog wel wat albums en zeker wat tours meedoen

En ook leuk: voor het eerst in (???) jaren zowaar weer vinyl-only bonustracks! Het zijn maar twee instrumentale soundscapes, maar dat mag de pret niet drukken.

Ik zou geloof ik liever hopen dat ie je top 10 niet haalt. Zou betekenen dat je nog meer moois hebt ontdekt!

Zo zou je het ook kunnen bekijken. Maar ik heb meer moois ontdekt dan er in een top 10 kan, terwijl ik het er wel allemaal een plaatsje in zou willen geven.

En Jazper, bij mij staat hij op vier, na lang afwegen. De top 9 ligt ongeveer vast, maar zoals steeds bij een last-minute luister-inhaalbeweging, moet ik uit een twaalftal albums eentje kiezen voor op die vermaledijde tiende plek.. Veel ijzersterke stoner/post/doom metal ontdekt de laatste dagen (Hemelbestormer, Snailking, Raum Kingdom), maar evenzeer een oude Steve Earle plaat, Townes Van Zandt (nu ja, die maakt niet echt nog kans om in een 2014-lijstje te belanden) en Damien Rice...

En vorige week is ook die goeie ouwe Demon Box in de bus beland, vier schijfjes vol lekkers. Van de vroege nineties, maar het vult m'n uren!

Helemaal mee eens! Ik begin vaak bij On A Plate, en dan vind ik het album sterker dan met die 2 nummers ervoor.

De laaste keer dat we andere muziek op vinyl kregen was volgens mij Heavy Metal Fruit, met wat andere intros en outtros.

En de Demon Box set komt er hier ook aan!

Even off topic: hoe kan ik nieuwe albums aan de site toevoegen? Ik zie dat de The Motorpnakotic Manuscripts er nog niet op staan, en ik denk dat we die nu toch wel als album mogen beschouwen.

Rechtsboven met je cursor over je avatar gaan en dan verschijnt een lijstje met daarin 'Album toevoegen'. Vul ook je "Top 10 2014" in!

Mindscapes Mijn dank is groot!

Misschien wel 1 van mijn sterkste dromen binnen het muzikale genre: gans het oevre van Motorpsycho helemaal opnieuw mogen ontdekken... Ik zou dan zeker niet beginnen bij deze plaat, dat breekt de magie wel wat. Verder niks mis met deze plaat, de vorige was in mijn ogen bijvoorbeeld beresterk. Er was echter een periode, zo'n vijftien jaar gelden, dat deze band meesterwerken uitbracht als waren het kruimels. Verder zoeken is dus de boodschap, want al is deze plaat dik ok, er ligt een hele weg open om te ontdekken!

Behind the Sun had ik op 3* staan, toen dit album uitkwam deed het mij niet zoveel.
Waarschijnlijk door de enorme stroom aan releases van de afgelopen 10 jaar die MP uitbracht kon ik het allemaal niet meer bolwerken.
Nu dik vijf jaar later ben ik toch eens goed gaan zitten voor BTS en ik moet toch concluderen dat dit een veel beter album is dan ik mij herinnerde.

BTS gaat vrij gemoedelijk van start met Cloudwalker (A Darker Blue) en Ghost om vervolgens los te gaan met (oude track?) On a Plate en The Promise, lekker dik aangezette stonerachtige tracks.

Kvæstor (Incl. Where Greyhounds Dare) doet mij niet zoveel, een ietwat saaie psychedelische jam die uiteraard te lang duurt.

Hell Part 4-6: Traitor / The Tapestry / Swiss Cheese Mountain is een geweldige "prog" epos van dik 12 minuten.
Genesis, Yes, King Crimson, Tangerine Dream zijn namen die in mij opkomen bij het luisteren van Hell.
Het is gelukkig allemaal veel beter te behapstukken dan Ratcatcher het "prog" epos van Still Life with Eggplant.

Entropy is een mooi folky rockliedje, met een typisch MP opbouw.
Niet wereldschokkend wel fraai.

Hell, Part 7: Victim of Rock sluit de plaat wat lastig af, ik heb er het zelfde gevoel bij als Kvæstor, een nogal overbodige en lawaaierige jam.

Er wordt op hoog niveau gemusiceerd maar niet op een manier dat ik er prog-uitslag van krijg.
Beter hadden de heren MP Kvæstor en Hell, part 7 in de prullenbak gedeponeerd en in plaats daar van Entropy als afsluiter.

Daarom 4*

En Behind The Sun slaat bij mij in een keer aan. Maakt het ook meteen een van mijn favoriete Motorpsycho albums. Ik snap jurado zijn kritiek op Hell, Part 7: Victim Of Rock ook wel (want het is flink lawaaierig), maar verdomd als ik het geen heerlijk rauwe en opzwepende song vind. Hetzelfde geldt voor The Promise! Dikke stonerrock met psychedelisch orgeltje, een enorme lading energie, en toch nog steeds die progsound van de laatste albums. Tevens de eerste Motorpsycho song waar ik actief wil meeschreeuwen met de tekst.

Het geheel heeft in ieder geval lekker wat 'ballen', zonder die dromerige, melodieuze kant te laten vallen. Ik lees al meer over King Crimson en kan me hier op basis van het enige album dat ik heb (Court Of The Crimson King) eigenlijk ook best in vinden. Kvæstor (Incl. Where Greyhounds Dare) heeft dan weer zo'n fijne Yes-achtige vibe en Hell, Part 4-6: Traitor / The Tapestry / Swiss Cheese Mountain is een keurig opgezet prog-epos waar ik lekker op kan meedeinen.

Wederom een dik schot in de roos. De lijst van nog aan te schaffen albums begint op deze manier steeds langer te worden.

Tussenstand:
1. Little Lucid Moments
2. Behind The Sun
3. Heavy Metal Fruit
4. Trust Us
5. Still Life With Eggplant
6. Blissard
7. Phanerothyme
8. Black Hole / Blank Canvas
9. Child Of The Future
10. It's A Love Cult
11. Angels And Daemons At Play
12. Timothy's Monster
13. Demon Box
14. Barracuda
15. 8 Soothing Songs For Rut
16. Lobotomizer
17. Let Them Eat Cake

Zoals ik al had voorspeld is dit duidelijk jouw favoriete MP periode, niks mis mee.
Door jullie marathon ben ik ook weer in het oeuvre gedoken van mijn favoriete liveband.

De door mij, wellicht onterecht, neergesabelde latere periode ben ik daardoor veel meer gaan waarderen, Behind The Sun mag ik dan ook graag op de draaitafel vlijen.

Ik ben best benieuwd wat je tot nu toe vindt van de MP marathon, ik kan mij goed voorstellen dat het je behoorlijk verrast.
Maar goed, je bent er nog niet ?

(Ga ze ook eens live bewonderen en neem RuudC mee!)

Dan was vorig weekend het ideale moment, ze stonden in Den Haag en Hengelo. En eind september nog in Amsterdam. Maar goed, over enkele maanden staan er ongetwijfeld terug, met alweer een nieuw album onder de arm

Niet slecht weer. Ik denk dat dit ook wat mij betreft de beste periode is. Hoewel het naar mijn smaak te schreeuwerig is, moet ik toegeven dat de balans hier best goed is. Yes is ook een van de associaties die het bij oproept. Het is met name het progkarakter dat me hier trekt; fijne melodielijnen die over de hele plaat blijven terugkeren. Waar Motorpsycho wel echt in gegroeid is, is het componeren van een plaat. Voorheen kwam het nog vaak als een verzameling ideeën over en dit klinkt duidelijk meer als een geheel.

Misschien dat dit live inderdaad beter tot zijn recht komt. Ik bezoek alleen weinig concerten helaas en dan zoek ik wel echt de krenten uit de pap.

Tussenstand:
1. Heavy Metal Fruit
2. Angels And Daemons At Play
3. Little Lucid Moments
4. Behind The Sun
5. Phanerothyme
6. Trust Us
7. Still Life With Eggplant
8. Black Hole/Black Canvas
9. Blissard
10. It's A Love Cult
11. Lobotomizer
12. Child Of The Future
13. Let Them Eat Cake
14. 8 Soothing Songs For Ruud
15. Barracuda
16. Demon Box
17. Timothy's Monster