Motorpsycho - Behind the Sun (2014)

Ja ja ja, benieuwd naar! Vooral het vervolg op de "Hell"-reeks, aangevat op de vorige plaat. Eind mei in Nederland (Nijmegen, Haarlem,...) en België (VK, Brussel). Laat 7 maart maar komen!

jeej kijk hier zeker naar uit!!

Hoera! Toch wel één van mijn favoriete bands geworden, doorheen de jaren.

Still Life With Eggplant viel voor Motorpsycho-begrippen tegen (3,5*), maar ik ben hier weer zeer benieuwd naar. Ik hoop op een wat gerichtere aanpak, geen 17 minuten durende composities zoals het mislukte Ratcatcher.

Tof dat ze On A Plate er op gaan zetten. Een nummer dat ze blijkbaar begin jaren 90 hebben geschreven, daarna zijn vergeten en vervolgens een paar jaar geleden weer terug gevonden hebben.

30 seconden audio clips van elke track en ze klinken al verdomd lekker zeg.

http://www.jpc.de/jpcng/poprock/detail/-/art/Motorpsycho-Behind-The-Sun/hnum/4024925

Nieuwe clips en tracktijden: Behind the Sun (2014) | Motorpsycho | MP3 Downloads 7digital Ireland - ie.7digital.com

Nieuw promofilmpje: Motorpsycho - Victim of Rock on Vimeo

Toch wel weer een hoop nummers met een beschaafde lengte, maar wat wil je ook met 9 nummers op 1,5 plaatkant. Victim Of Rock klinkt wel lekker, maar ook flink chaostisch. Gelukkig precies op tijd even een rustmomentje.

Voor zij die niet kunnen wachten: hier is vanaf de 135e minuut Hell Part 4-6 te beluisteren. Dan volgt iets anders dat ook wel deftig klinkt (een lied van 22 minuten van een Deense groep genaamd Papir) en Hell Part 7 start op 170:33. Part 7 klinkt m.i. weer volledig knettergek, maar wie ben ik Part 4-6 is dan weer 'zachter' dan verwacht.

Net de twee tracks eens beluisterd en de vonk slaat niet echt over. Het klinkt allemaal OK, maar het doet me vrij weinig. Het fragment wat ik heb gehoord van de lange track van Papir smaakt wel naar meer.

Vanaf nu op Spotify te beluisteren!

Eerste keer rond, saaiste Motorpsycho ooit? Wat een brave, oninteressante plaat.

De heren zijn moe.

Zeker niet slecht voor een eerste luisterbeurt, maar wat aan de lange kant, ik heb de indruk dat er gerust een kwartiertje af mocht. Nu hebben ze in het verleden wel meer platen gemaakt die boven de zestig minutengrens uitstijgen, maar die klonken toch altijd veel urgenter.

Mooi dat ze zo productief blijven, maar de magie is een beetje weg.

Helaas eens met AOVV. Was het eens mijn favoriete (Live)band allertijden, nu is het op de een of andere manier goed geweest. Het zal zeker niet slecht zijn en ik ga 'm zeker nog beter beluisteren, maar de eerste luisterbeurt levert me een beetje een verzadigd gevoel op. En dat vind ik heel jammer. Hopelijk hebben Motorpsychofans die later zijn aangehaakt als ikzelf (Trust Us) er meer plezier van...

Na jaar en dag geen echt officieel kanaa te hebben gehad, heeft de groep een officiële website opgericht die nu online staat. www.motorpsycho.no - met weinig extra informatie die we niet al kenden, maar toch

Ook hier nog geen blij lentegevoel. Motorpsycho lijkt zich steeds meer te verliezen in instrumentale krachtpatserij, met ergens daarin verstopt een liedje in plaats van andersom. Er gebeurt heel veel maar er blijft ook heel weinig hangen. Weinig rendement dus, en dat is jammer want dit rendement was ooit enorm.

De eerste luisterbeurten bevalt het album toch best wel goed. Vind het zelf met de krachtpatserij nog wel meevallen, niet alsof het hele album volgepropt met de meest onnavolgbare passages. De liedjes zelf zijn niet even sterk, vooral On A Plate doet me nog helemaal niks, maar hier en daar toch wel wat mogelijke pareltjes. Vooral The Promise en Hell pt. 4-6 met de prachtige akoestische passage halverwege het nummer steken er nu bovenuit.

crosskip schreef:
vooral On A Plate doet me nog helemaal niks, maar hier en daar toch wel wat mogelijke pareltjes.
Juist On A Plate is weer het lekkere oude Motorpsycho pareltje

Voor de geinteresseerden, nu ook op Luisterpaal!

Ik weet het allemaal niet met Motorpsycho anno 2014. Still Life With Eggplant vond ik al niet ontzettend overtuigend, deze doet me nog minder. Er staan geen slechte momenten op (daarom een voldoende), maar ik voel geen urgentie bij de mannen. Zang en Motorpsycho is nooit echt een goed huwelijk geweest, maar bij tracks als Entropy is het echt tenenkrommend. De muziek is gewoontjes en dat is Motorpsycho echt niet. De jams moeten klinken alsof ze door een stel haaien achter na gezeten worden, iets wat de Noren echt goed kunnen. Ik hoor het niet op deze...

De eerste luisterbeurten erop zitten en ik sluit me grotendeels aan bij wat Don Cappuccino zegt - met name dat gedeelte over zang, waarbij ik toevallig net Entropy zit te luisteren. Neemt niet weg dat het kwalitatief nog altijd wel ruim in orde is bij deze mannen. Ik ben iets coulanter: 3,5*.

Sinds ik het geniale album Little Lucid Moments (2010) ontdekte ben ik fan van Motorpsycho. Pas daarna ben ik ook de rest van de albums gaan luisteren, en ik heb nog bijna geen slecht album kunnen ontdekken. Van de snoeiharde begin-periode, de 'pop'-periode tot aan de psychedelische periode. Deze heren kunnen het allemaal aan. En nu is er dus een nieuwe!

Maar laat ik met de deur in huis vallen: ik ben niet onder de indruk. Nee, het is absoluut niet slecht, maar 'niet slecht' is niet waar je op hoopt natuurlijk. Het gaat verder in de lijn die de afgelopen jaren zijn ingezet, met een meer psychedelische inslag. Alleen lijkt hier de spanning te ontbreken die op de vorige albums wel aanwezig waren. Het voelt allemaal een beetje plichtmatig. De uithalen in Cloudwalker zijn wat dat betreft wel een mooi voorbeeld. In vorige albums klinken die schreeuwen zoveel overtuigender, emotie-voller. Hier lijken ze er vooral te zitten omdat dat wel leuk klinkt, maar zit er verder niets achter. Een ander minpunt zijn de kortere (nou ja, relatief korte... rond de 5 minuten) nummers. Deze zijn lang niet zo sterk als de langere nummers. Neem nu als voorbeeld On A Plate. Het klinkt lekker, daar ontbreekt het niet aan. Maar het is 'het' eigenlijk net niet. De rif klinkt een beetje inspiratie-loos, net als de solo. De lange nummers zijn dan wel weer prima, maar ook hier krijg ik het idee dat de heren het al eerder en vooral beter gedaan hebben. Het is degelijk, maar ja. Net als 'niet slecht' zijn dit niet de termen die je wilt horen.

Motorpsycho brengt dus een degelijk album uit. Maar degelijk is niet wat ik associeer met deze band. Het voelt allemaal plichtmatig aan, nergens wordt het heel bijzonder. Op basis van de grote staat van dienst verwachtte ik meer, veel meer.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Vanmiddag maar aan beginnen. Overigens wel apart, ik lees echt overal lovende reviews over de plaat, maar hier op musicmeter lees ik precies het tegenovergestelde, erg benieuwd dus.

Intrigerend album van Motorpsycho, die tot deze week voor mij nog niet bekend waren. Wel bij naam natuurlijk, maar luisteren, daar was het nog niet van gekomen. Het viel allerminst tegen, al geloof ik dat ik de songs nog een paar keer vaker moet horen, voordat ik een definitieve indruk heb gekregen. Voorlopig 3,5*. Ik begrijp evenwel dat dit een wat minder album zou zijn van de heren?
In ieder geval niet het laatste dat ik van ze wil beluisteren.

Ik ben er nog niet uit, maar voorlopig vind ik 'm zo ongeveer op het niveau van 'Still Life with Eggplant', misschien nog net wat minder goed. Maar als je Motorpsycho in übervorm wil horen, luister dan zeker eens alle '90-albums, van 'Timothy's Monster' t/m 'Let Them Eat Cake', en de 'Roadworks'-platen.

Persoonlijk vind ik ook 'Black Hole / Blank Canvas', 'Phanerothyme', 'Heavy Metal Fruit' en 'Demon Box' zeer goed!

Maar ik heb van deze Noren eigenlijk nog geen zwakke plaat gehoord, en ik ken nu toch ongeveer alles.. En neen, ook dit album is niet zwak, alleen is het, met hun staat van dienst, aartsmoeilijk om nog met een echt top album binnen hun oeuvre aan te komen zetten.

Het is weer tijd voor de jaarlijkse Noorse nieuwe, en ik moet zeggen: hij smaakt weer ouderwets goed! Onze Noormannen doen het ietwat ingetogener aan. De plaat heeft meer de sfeer van bijvoorbeeld Phanerothyme en It's a Love Cult, maar dan wel als logisch vervolg op Heavy Metal Fruit en Still Life With Eggplant. Zo is de afsluiter, Hell part 7, een stomende uitsmijter in de lijn van Hell part 1 - 3 dat we kennen als de beukende opener van SLWE. De Hell parts 4 - 6, ook op deze plaat zijn wat relaxter en meer prog. Zo is in meerdere nummers de mellotron - wat is dat toch een heerlijk instrument - prominent aanwezig. Goed, de plaat begint wat onwennig en de eerste twee nummers doen je verlangen naar wat steviger gitaarwerk, maar met Ghost en The Promise serveren Saether, Kapstad en Ryan dan meteen maar twee lekkere compacte rockers. Bij Kvæstor wordt het iets jazzier. Ook The Magic & The Wonder is een bondige track met heerlijk gitaarwerk. Het is misschien wat vroeg om nu al te constateren, maar dit is echt weer één van de betere releases uit Trondheim, al zit er eigenlijk weinig minder werk tussen bij deze zo productieve Noren. Nu al weer vreselijk zin in hun optreden op 26 mei in Haarlem.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Motorpsycho - Behind The Sun - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Motorpsycho was een jaar of tien geleden één van mijn favoriete bands, maar de afgelopen jaren ben ik de Noren eerlijk gezegd wat uit het oog verloren. Het laatste wapenfeit dat ik me van de band herinner is het in 2010 verschenen en op deze BLOG bejubelde Heavy Metal Fruit. Hierna bracht Motorpsycho nog wel wat platen uit, maar deze trokken nauwelijks aandacht en bovendien was van deze platen alleen het vorig jaar verschenen (en volgens de meeste fans van de band niet heel erg interessante) Still Life With Eggplant te bestempelen als een min of meer reguliere Motorpsycho plaat. Het is een wat schrale oogst na een flink aantal jaren waarin de band uit Trondheim het ene na het andere meesterwerk uit de hoge hoed toverde. Dat Motorpsycho nog steeds in staat is om een goede plaat af te leveren bewijst het met haar nieuwe plaat Behind The Sun. Het was in het verleden bijna ondoenlijk om de muziek van Motorpsycho te voorzien van een treffend etiket en dat is niet veranderd. Ook Behind The Sun bevat weer een intrigerende mix van stijlen en het is voor een deel de mix van stijlen die we het afgelopen decennium van de band gewend zijn. Voor een deel, want de invloeden uit de jazz en jazzrock die de afgelopen tien jaar steeds veelvuldiger opdoken in de muziek van Motorpsycho schitteren dit keer door afwezigheid. Op Behind The Sun domineren invloeden uit de progrock en de psychedelica, waardoor Motorpsycho me op haar nieuwe plaat mee terug neemt naar het deel van mijn platenkast dat ik een aantal decennia geleden koesterde. Motorpsycho kiest hierbij lang niet altijd voor de makkelijkste weg, maar ik heb zeker complexere platen van de Noren gehoord. Behind The Sun kabbelt voor een deel aangenaam voort met psychedelische progrock die vaak aan Pink Floyd en Yes doet denken, waarbij overigens een paar keer opvalt dat Motorpsycho het niet echt van de zang moet hebben. Behind The Sun bevat ook een aantal stevigere rocksongs die meer de kant van de hardrock opgaan en ergens tussen Led Zeppelin en Rush in zitten (ik blijf maar even in het verleden hangen). Het zijn songs die het experiment zeker niet schuwen en hier en daar bijna in het hokje avant-garde terecht komen, maar voor Motorpsycho begrippen zijn het songs die redelijk snel te doorgronden zijn. Zeker in de wat langere tracks domineert de instrumentale krachtpatserij over het echte avontuur, maar ik kan me toch niet vinden in de critici en fans die Behind The Sun ervaren als een saaie plaat. Hiervoor gebeurt er wat mij betreft veel te veel op de nieuwe plaat van Motorpsycho en treedt de band bovendien te vaak buiten de gebaande paden. Feit is wel dat Behind The Sun vooral teruggrijpt op het verleden, terwijl de band in ditzelfde verleden vaak de muziek van de toekomst maakte. Ik vind het persoonlijk geen ramp. Behind The Sun roept bij mij associaties op met veel platen die ik in het verleden heb gekoesterd, maar waar ik deze platen vaak wat te pompeus en oubollig vind klinken, is Behind The Sun tot dusver bij iedere luisterbeurt raak. Zo lyrisch als ik vier jaar geleden was over Heavy Metal Fruit ben ik dit keer niet, maar Behind The Sun overstijgt in alle negen tracks, waaronder één track die langer dan tien minuten duurt, met gemak de middelmaat. Uiteindelijk is Behind The Sun een precies een uur durende luistertrip die je heerlijk laat wegdromen met zo af en toe een wat ruwere uitbarsting. Voor de afwisseling eens geen plaat die je binnen de minuut een keer op tien op het verkeerde been zet, maar het blijft een echte Motorpsycho plaat. Ik ben er inmiddels tevreden mee. Zeer tevreden kan ik wel zeggen. Erwin Zijleman

Na HMF kwamen enkel Death Defying Unicorn en SLWE uit en die vind ik allebei fantastisch. Hell 1-3 rockt denderend voort, August is ongelofelijk aanstekelijk, Ratcatcher heeft weer zo'n heerlijke zanglijn en drijft voor op een jamsessie die, toegegeven, 5 minuten korter had gemogen. Barleycorn heeft een bloedmooie opbouw en kent ook weer die mooie harmonische vocalen en Afterglow is de ideale melodische afsluiter. En The Death Defying Unicorn heeft toch ongelofelijk veel aandacht getrokken, zeker?! Op Progarchives heeft de gemiddelde MP-plaat een stem of 40, maar TDDU heeft zelfs de kaap van 300 doorbroken (320 om exact te zijn)!

Je lovende recensie over Behind The Sun indachtig, ga ik er nog eens aandachtig voor zitten. 2x in de auto op een oude installatie, is niet echt bevorderlijk voor deze muziek, dat weet zo goed als iedereen intussen

Hmm, heb ik niet goed opgelet. Tussenliggende platen ga ik beluisteren.