Eels - The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett (2014)

Eels is een constante factor bij mij en dat is met dit album niet anders: wederom een stevige 4* (Electro-Shock Blues is de enige 4,5*, Shootenanny! de enige 3,5*).

We horen niet veel nieuws op dit album, het is telkens even afwachten of we de melancholieke kant te horen krijgen of de uptempo 'rock-kant'.

The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett is duidelijk de stemmige, rustige zijde van Eels. Ik krijg er een beetje hetzelfde gevoel bij als bij de laatste Beck alhoewel ik dit wat zwaarder vind (Beck is lichter van toon).
Stuk voor stuk mooie liedjes zoals Everett ze wel vaker levert: om een in fijn melancholieke bui te geraken.

Ook ik heb ze live telkens overgeslagen (er was altijd wel wat) en aangezien ik de band al vanaf het debuut volg werd het wel eens tijd; uitgerekend met orkest dus daar ben ik extra blij mee.

Ik kan het moeilijk ontkennen: ik ben fan van Eels. Ik heb de beste man nu 2 keer live gezien, en heb tot nu toe alle albums in huis. En naar dit album keek ik ontzettend uit. Uit een interview met Mark Everett kwam namelijk de volgende zin: "I listened to what we had done, and it made me uncomfortable… but not uncomfortable enough". En juist die oncomfortabele albums, die je een beetje naar achter laten vind ik juist zo geniaal. End Times heeft dat bijvoorbeeld ook, en is misschien wel het mooiste album wat ik ken van Eels. Maar goed, eens kijken of deze daar bij in de buurt kan komen.

En daar kan ik kort over zijn. Ja. Het album haalt het niet qua depressiviteit bij End Times, maar het is nog steeds geen makkelijk album. Waar Wonderful Glorious nog een viering van het leven was, wordt hier juist de donkere, depressieve en ellendige kant getoond. Zelfs tot een punt dat je na afloop van het album zelf ook wat verdrietig en melancholisch wordt. En dat wordt hoofdzakelijk bereikt door die fantastische teksten. Bijvoorbeeld uit Parallels: Woke up lost, in a world I didn't know. Maar ook qua instrumentatie is er weer genoeg te ontdekken. Waar End Times depressief was met alleen een gitaar, wordt hier de rest van de band meer benut waardoor er ook muzikaal gezien genoeg te ontdekken is. De vroegere Eels gebruikte vaak electronica-bliebjes en andere rare instrumenten zoals een theremin, en die zijn nu ook subtiel weer te horen. Daarnaast zijn ook blazers en violen toegevoegd. Maar het dient allemaal ter ondersteuning van die geniale, maar oh zo depressieve teksten. Je moet er maar van houden...

En dat doe ik. Zoals ik in de inleiding al zei, ben ik niet de meest betrouwbare persoon op de wereld voor een Eels recensie. Maar wat is dit album goed zeg. In de lijn van End Times. Depressief en zwaar maar minstens even mooi, misschien zelfs nog wel mooier. En dat is een hele prestatie. En nu op naar dat concert, waar ik meer dan ooit naar uit kijk!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

En op de luisterpaal

En ook te verkrijgen in de platenzaak op 180gram doorzichtig vinyl met een bonus-LP. Op kant A wat nieuwe nummers en kant B live-opnames. Ik heb hem nog niet gehoord, maar ga dat dit weekend zeker nog (vele keren) doen

Nu 2 keer geluisterd, voor mij nog wat te vroeg om te stemmen, maar komt denk ik rond 4* uit.

Eerste indruk van de bonus disc. Kant A met de nieuwe nummers is wel aardig, maar niet heel bijzonder. Hoogtepunt is eigenlijk de solo versie van Lockdown Hurricane (E en gitaar). De B-kant is echter wel serieus de moeite waard met live-opnames bij WYNC radio (On The Ropes, Accident Prone en I'm Your Brave Little Soldier). Hier worden de nummers van Wonderful Glorious een stuk rustiger uitgevoerd, waardoor ze een heel stuk beter voor de dag komen.
Ook zijn er opnames bij KCRW (Fresh Feeling, Trouble With Dreams en Oh Well) die zelfs nog een stukje beter zijn dan de vorige 3. Goeie opnames van oudere nummers, en vooral die cover van Oh Well is erg tof.

Gisteren voor de eerste keer geluisterd. Het moet nog even bezinken allemaal. Voor nu vallen het instrumentale "Where I'm From", "Where I'm At" en "Parallels" me het meeste op. Maar verfrissend dat E weer teruggrijpt naar het geluid van "Blinking Lights", met veel zaag, violen, tingel-tangels en piano.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Eels - The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is knap hoe Mark Oliver Everett inmiddels al 18 jaar prachtige platen weet te maken als Eels. Het zijn platen die altijd zullen worden vergeleken met het niet te overtreffen debuut Beautiful Freak uit 1996, maar iedere keer ben ik weer verbaasd hoe dichtbij Mark Oliver Everett, ook bekend als E, komt. Dat deed hij vorig jaar met het verrassend veelzijdige en dynamische Wonderfoul, Glorious en dat doet hij nu met het meer ingetogen The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett. The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett is naar verluid een zeer persoonlijke plaat, maar persoonlijk zie ik in de teksten niet zoveel met zijn vorige platen, waarbij ook al flink wat persoonlijk leed voorbij kwam. Vergeleken met het bij vlagen rockende of zelfs funky Wonderful, Glorious, kiest The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett vooral voor zeer ingetogen en over het algemeen melancholisch en stemmig klinkende songs. Akoestische gitaar, incidenteel breed uitwaaierende elektrische gitaren, piano en strijkers bepalen voor een belangrijk deel het geluid op de nieuwe plaat van Eels. The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett lijkt een plaat zonder opsmuk, maar dit is deels schijn. Er is hoorbaar veel aandacht besteed aan de fraaie instrumentatie en ook de zang op de plaat is mooi verzorgd. Na het uitbundige Wonderful, Glorious lijkt The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett in eerste instantie een erg sobere en sombere plaat, maar dat valt erg mee. Op de nieuwe plaat van Eels domineren weliswaar de meer ingetogen en zich in een lager tempo voortslepende songs, maar iedere song klinkt net wat anders en bovendien is er ook op deze plaat beperkt ruimte voor een meer uptempo en wat vrolijkere klanken. The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett grijpt, meer dan de afgelopen paar platen, terug op het vroege werk van Eels. Hier en daar hoor ik flink wat van Beautiful Freak, maar het uit 2005 stammende Blinking Lights And Other Revelations biedt misschien nog wel meer aanknopingspunten. Mark Oliver Everett heeft in het verleden al zo vaak verrast met bijzondere muziek dat dit inmiddels bijna onmogelijk is, maar toch is ook de nieuwe plaat van Eels zeker geen herhalingsoefening. Hoewel ik best gecharmeerd was van de wat stevigere en voller klinkende platen die Eels de afgelopen jaren uitbracht, vond ik The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett direct bij eerste beluistering al beter. En in de afgelopen week is de nieuwe plaat van Eels zeker niet slechter geworden. In tekstueel opzicht komt er ook dit keer het nodige levensleed voorbij, maar de nieuwe Eels komt op mij zeker niet over als een deprimerende plaat. Met name de songs waarin Mark Oliver Everett zich vooral door piano laat begeleiden zijn van een enorme schoonheid en doen hier en daar wat denken aan het vroege werk van Tom Waits. Op de lichtvoetigere voorganger liet E de teugels af en toe vieren en kreeg je ook als luisteraar wat meer lucht, maar The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett is weer een plaat die je eigenlijk continu bij de strot grijpt. E heeft naar eigen zeggen een beangstigend persoonlijke plaat afgeleverd. Het is een plaat die veel meer impact heeft dan de vorige platen van Eels (die ook zeker niet slecht waren). Beautiful Freak wordt ook dit keer niet overtreffen, maar het stemmige en weemoedige The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett komt soms angstig dichtbij. Prachtplaat. Erwin Zijleman

ik lees in veel recensies dat dit het zoveelste Eels album is dat hetzelfde klinkt als de vorige maar daar ben ik het totaal niet mee eens. De prachtige liedjes zijn muzikaal zeer subtiel en kleurrijk gearrangeerd. Dat maakt deze Eels plaat het beste wat 2014 mij tot nu toe geboden heeft

Ruim een jaar geleden verscheen het tiende album Wonderful Glorious en nu komt de band rondom Mark Oliver Everett alweer met het volgende album.In de korte nummers die het album rijk is wordt er teruggesprongen naar de rustgevende luisterliedjes die we zo goed van Eels kennen. De stijl wijkt hierbij af van het wat hardere werk van het voorgaande album maar is beter vergelijkbaar met eerdere albums zoals Beautiful Freak.

Het begin van het album geeft met Where I’m At gelijk al aan waar het album naar toe gaat. Een prachtige instrumentale opener op de piano ondersteunt door blazers en een fluit. Met Parallels keert het kenmerkende stemgeluid van Mark terug op een ontspannen melodie op de gitaar. Een luisterliedje waarbij de klanken warm aanvoelen en de teksten snel binnenkomen. Lockdown Hurricane is alweer een klein pareltje die door simpele melodieën gedreven wordt. Dat Mark veel ervaring heeft in het schrijven van songteksten blijkt wel uit de teksten die je pakken. Geen ingewikkeld geheel maar het luistert allemaal prettig weg. De rustige gitaarklanken vormen de basis voor het eveneens sterke Agatha Chang. Een liefdesliedje dat in alle eenvoud goed wordt neergezet door Eels.

Agatha, she wasn’t mean
She didn’t cheat, she never lied
Even if she disagreed with you
It wasn’t a fight
Made you feel like you’re both right
But then I lost sight

De echoënde zang in A Swallow in the Sun wordt in heel het nummer doorgevoerd met vooral veel muzikale gedeeltes. Het herhalende gitaarrifje vormt de basis van het trage ritme waarop de teksten worden bezongen. Met Where I’m From wordt het tempo dan weer opgevoerd op een ontspannen drumritme die met gitaarklanken en een strijkorkest wordt gecombineerd. Het centrale thema van de liefde en de eenzaamheid komt hierin weer terug naar voren. De deuntjes van het klokkenspel vormen een eenvoudig ritme op Serie of Misunderstandings waarbij de strijkers de kracht van het nummer extra benadrukken.

If I could do just one thing
Set the clock back many years ago
I’d teach that motherfucker that raised you
How to treat you right

Kindred Spirit doet ons qua melodielijn een beetje aan The Beatles denken maar trekt ons in de teksten opnieuw terug in het onderwerp van de vrouwen. Een prachtig luisterliedje waarin wordt aangetoond dat een korte melodie zoveel aan kracht in zich kan hebben. De piano voert ons dan mee in Gentleman’s Choice wat eveneens weinig instrumentatie bevat. Het vervolg met Dead Reckoning is veel donkerder qua opzet en neemt ons mee in een schuwe wereld. Mark zijn stem klinkt zwaarder en emotioneler en de spanning wordt opgevoerd door de korte dreunen in het nummer. In Answers vinden we dan de terugkeer van het klokkenspel waarbij antwoorden op vragen worden verkregen. Met Mistakes of My Youth komen weer vele melodielijnen samen van de gitaar, drums en strijkers. Het geheel klinkt zuiver en toont ons de momenten dat we terugkijken op ons leven en de fouten die we hebben gemaakt. Het is de opmaat naar Where I’m Going dat de plaat passend afsluit kijkend naar de toekomst en wat die moge brengen.

Prayed for rain, it might not come
Can’t save the day, save someone
I can’t say if the flowers will keep on growing
But I’ve got a good feeling about where I’m going

De lange carrière van de band Eels en in het bijzonder die van Mark laten geen spoortje van achteruitgang zien. Het elfde album is in al zijn eenvoud kleurrijk en laat je elk nummer intens beleven. Mark heeft de kracht om met een basis aan instrumentatie gevoelige liedjes juist te brengen. Het hoge niveau blijft hierdoor ook op The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett behouden.

4*

Afkomstig van Platendraaier..

Mooie recensie, Hugo. Ik ga hem zeer binnenkort beluisteren om te kijken of ik het met je eens kan zijn.

Eels stelt mij niet vaak teleur, dus ik heb goede hoop!

Rogyros, Als hij je niet vaak teleurstelt dan zal het deze keer ook wel goedgekomen.

Is dat zo? "And I thought I'd have some answers by now". Hij had het wel gehoopt,. maar heeft nog geen antwoorden gevonden, lijkt me.

Voor de rest blijft dit album groeien bij elke luisterbeurt. "A Swallow In The Sun" heeft zich inmiddels ook bij mijn favorieten genesteld. Die sfeervolle solo aan het einde.. Mooi! "Thanks I Guess" vind ik een schitterende track die gewoon op het reguliere album had moeten staan.

Zo, wat is dit mooi.Wat een fijne liedjes. Als ik lees dat er in recensies gezegd wordt, dat het klinkt als de voorgaande albums, dan moet óf ik, óf de betreffende recensent (en daar ga ik voor mijn zelfbeeld maar even van uit) toch echt zijn oren laten uitspuiten . Dit heeft toch duidelijk een ander karakter dan Wonderful,Glorious en terwijl ook ik vind dat Eels nooit slechte albums maakt, is dit toch heel wat mooier en beter. Het subtiele gebruik van klanken en melodie geeft het een veel intiemere en diepere muzikale beleving voor mij dan de laatste albums. Ingetogen en toch intens. Zo snijden de teksten er ook wel weer in, waar het hem toch weer lukt om het luchtig te houden (lees wat dat betreft ook absoluut zijn autobiografie (Things Your Grandchildren Should Know) die enerzijds een bij vlagen erg triest verhaal met anderzijds veel humor weet te vertellen) qua muzikale sfeer. Zelfs de bonus-cd is de moeite zeker waard. Maar met dit album heeft hij zijn beste gemaakt sinds 'Blinking Lights...' en hoort hij met 'Beautiful Freak' tot de toppers uit zijn toch al mooie oeuvre.

Na een aantal luisterbeurten moet ik zeggen dat ik toch een beetje teleurgesteld ben in deze plaat. Er staan een paar prachtige nummers op, waarvan vooral Swallow In The Sun mij erg weet te raken. Maar als geheel is het toch wat magertjes. Vraag me af of E ooit nog echt weer een beetje zal verrassen. Niet dat dat hoeft, maar het zou zo leuk zijn. Ik moet ieder geval stoppen er elke keer weer stiekem op te hopen.

Weet je wat ik eigenlijk vooral ergerlijk en ook wat treurigmakend vind aan deze plaat? Niet eens zozeer dat het bestaat uit alwéér de zoveelste variaties op wat hij eerder (en doorgaans beter) heeft gedaan. Dat is hoogstens jammer, maar ik wil best accepteren dat E nou eenmaal al relatief vroeg zijn eigen prachtige stijl gevonden had en daar altijd op voort zal blijven borduren, simpelweg niet geïnteresseerd is in schokkende veranderingen. En als je het vergelijkt met een plaat als End Times (waar werkelijk elk liedje meteen een ouder liedje in gedachten roept), valt het hier op zich nog wel mee. Een paar nummers staan best op zichzelf, zoals het eerder door mij geprezen Swallow In The Sun.

Waar ik me alleen een beetje ongemakkelijk bij voel, is dat E in de presentatie (de titel, de hoesfoto, titels als 'Where I'm At', 'Where I'm From' en 'Where I'm Going') de indruk wekt dat hij ditmaal weer eens ouderwets de autobiografische dieptes in duikt. In interviews stelt hij zelfs dat mensen dankzij deze plaat van zijn fouten kunnen leren, zodat zijzelf die fouten niet meer hoeven te maken. Dat klinkt op zich zeer nobel en wie weet zal, wanneer een dezer dagen het album op mijn deurmat valt (want ik blijf ze toch maar trouw op voorhand bestellen, om de collectie compleet te houden) en ik het tekstboekje uitgebreid kan bestuderen, de werkelijke betekenis van dit werkje nog tot mij doordringen. Maar wat ik nu van zijn teksten opvang zijn het slechts wat mijmeringen over oude liefdes en gemiste kansen, zonder echt een lijn of duidelijk verhaal, laat staan een moraal (althans geen moraal die hij niet eerder met ons gedeeld heeft). Hoeft ook helemaal niet, maar waarom dan toch zo nodig die indruk willen wekken? Onderwerpen als dit zijn bovendien toch juist zo mooi, omdat iedereen er wel ervaringen mee heeft, niet omdat E ons er nou iets specifieks over kan leren? Die indruk krijg ik door deze plaat ieder geval niet (maar nogmaals, misschien komt dat nog). Voor een 'confessionele plaat' vind ik bovendien dat het allemaal nogal tam en vrijblijvend klinkt. Melancholisch zeker, maar pijnlijk nauwelijks.

Kijk, ik heb de albums na zijn magnum-opus Blinking Lights altijd als een soort 'afterthoughts' beschouwd, met per plaat twee of drie briljantjes (een That Look You Gave That Guy, Line In The Dirt, This Is Where It Gets Good, The Turnaround, en nu weer Swallow In The Sun legitimeren stuk voor stuk dat hij gewoon stug door is blijven gaan), maar de consistente genialiteit van het oude werk lijkt ver weg te zijn en dat komt omdat (met de eerste helft van zijn oeuvre plus zijn autobiografie) zijn levensverhaal eigenlijk uitverteld is en hij daarmee een groot deel van zijn zeggingskracht heeft moeten inleveren. Maar ik kreeg nooit de indruk dat hij daarna iets meer ambieerde, dan gewoon het uitbrengen van nog wat fijne eels-plaatjes. Deze nieuwe plaat lijkt echter meer te willen zijn dan dat; door het uitgesproken autobiografische karakter en vergelijkbare muzikale palet gaat het automatisch de concurrentie aan met platen als Electro-Shock, Daisies en Blinking Lights, een bij voorbaat verloren strijd waarvan ik niet begrijp waarom E hem aan zou willen gaan. Misschien kijk ik nu wat cynisch naar de motieven van mijn grote held, en het doet mij veel pijn om dat te doen, maar ik kan me toch niet onttrekken aan het gevoel dat hij een niet onaardige zoveelste collectie van eels-by-numbers-liedjes van een bepaalde schijn van gewicht heeft willen voorzien, in een verlangen de tijd terug te brengen dat zijn platen per definitie garant stonden voor gewicht.

Puur op kwaliteit vind ik dat deze plaat een 3 of zelfs een 3,5 verdient. Maar ik vind dat ik E ditmaal een strafpuntje mag geven, dus het wordt een 2,5. Toch blijf ik van hem houden.

Je kan Eels-albums grofweg in drie types opdelen: boos (overstuurde bluesrock), blij (huppelige sample-rock) en melancholisch (akoestische gitaar/piano/belletjes/orkestratie). Dit album valt overduidelijk in de derde categorie, de vorige grotendeels in de tweede. Ten opzichte van elkaar zijn deze twee platen dus als dag en nacht. Maar als recensenten zeggen dat deze nieuwe klinkt als oudere albums, klopt dat als een bus. In die derde categorie valt immers het overgrote deel van zijn oeuvre (onder meer Daisies, Blinking Lights en End Times, een aanzienlijk deel van Electroshock-Blues, en eigenlijk ook de twee soloplaten die hij voor Beautiful Freak maakte en waar deze plaat mij ook regelmatig aan doet denken). Ik zou dus maar even een afspraak bij de KNO-arts maken.

Joh, daar hoef je niet voor naar de KNO-arts. Beetje olie erin, watje erop, nachtje laten inweken, en dan met een waterpistooltje (niet te hard...) in je oor schieten. Klaar is Kaaasgaaf.

Ben het wel met je eens qua categorisering. En vind categorie 3 dan meteen wel de beste albums bevatten. Hou erg van dat tragisch melancholische van Eels. Moet deze dus ook maar weer eens gaan checken, ondanks wisselende berichten.

Wat voor olie

?

10W40, tenzij je een dieseltje bent, dan zou ik 15W40 of 20W40 aanbevelen voor jou. Enne, effe niet roken he, nee ook geen jointje...

Ik dacht al, je gaat niet zomaar elke soort olie in je oor gooien.

Lijkt mij.

Ik geloof dat ik dan toch maar liever het advies van Kaaasgaaf ga opvolgen en liever naar de KNO-arts ga, want de gesmeerde adviezen van Tony vertrouw ik niet. Overigens ging het mij vooral om de laatste paar voorgaande albums. Staat er misschien niet zo duidelijk, want vind er wel duidelijk overlap met Blinking Lights... in zitten. End Times vind ik wel echt anders qua karakter. De driedeling die gemaakt wordt herken ik wel, hoewel het karakter van de teksten bij Eels niet altijd synchroon loopt met het karakter van de muziek voor mij. Denk ook wel dat ik bepaalde cd's misschien net wat anders zou indelen en wat minder in categorie 3 en meer in 2 (bv Daisies of the Galaxy). Met deze nuancering, kan ik dan die afspraak bij de KNO-Arts overslaan? Vertrouw die artsen eigenlijk ook niet zo.

Je kan die afspraak gerust overslaan hoor, want blijkbaar had ik je niet helemaal begrepen en liggen we toch best aardig op een lijn. Je hebt ook gelijk dat Daisies voor een groot deel in de tweede categorie thuishoort. Het is juist de afwisseling van 'blij' en 'melancholisch' dat dat zo'n krachtig en troostrijk album maakt (misschien wel mijn favoriet). Maar in welke zin vind je End Times anders qua karakter? Omdat het wat soberder is (geen orkestraties)? Toch zijn de melodieën op dat album haast identiek aan die van al zijn andere rustige liedjes (hij gebruikt steeds dezelfde akkoordenschema's, daardoor klinken die liedjes meteen zo vertrouwd eels, heel fijn maar soms ook wel erg voorspelbaar).

Ja, zit voor mij duidelijk in de soberheid in het gebruik van de instrumenten bij End Times (want denk wel dat die in de derde categorie thuishoort). Dat van die akkoorden geloof ik direct. Ik zal daar eens op letten. Door meer instrumenten en 'pingeltjes' heeft dit album voor mij meer verdieping, raakt het mij meer en is het boeiender. Nou is Blinking Lights... dan ook mijn favoriete Eels album.

Twee keer geluisterd inmiddels. Eels op valium, het klinkt allemaal een beetje suf en tammetjes. De quote uit het prima verhaal van Kaaasgaaf vat het voor mij goed samen.

Toch wel erg mooi...zoals eerder gezegd op dit forum, een goede plaat in zijn melancholieke categorie. Op het eerste gezicht meer van hetzelfde, maar bij nader inzien is de orkestratie subtieler dan op de eerdere platen. Hoe mooi ik bijvoorbeeld 'eels with strings' ook vind, die was wel precies dat: liedjes met een strijkertje eronder. Deze plaat gaat verder, en dat is mooi. Daarin lijkt dit inderdaad ook op 'sea change' van Beck, hoewel de tijd moet leren of-ie dat niveau ook gaat halen (van 'sea change' was ik ook niet direct overtuigd)

De overeenkomst met Sea Change hoor ik niet bepaald. De orkestraties op die plaat zijn toch veel bombastischer/overweldigender? Hier is het inderdaad allemaal vrij subtiel en ook best voorspelbaar. Qua arrangementen blijf ik Daisies toch wel de sprankelendste eels-plaat vinden. Ook subtiel, maar toch vele malen levendiger en filmischer.

Hoezo 'inderdaad'? Die vergelijking had ik nog niet eerder gelezen. De overeenkomst met Sea Change hoor ik ook niet bepaald. De orkestraties op die plaat zijn toch veel bombastischer/overweldigender? Hier is het inderdaad allemaal vrij subtiel en ook best voorspelbaar (maar wel heel fijn hoor). Qua arrangementen blijf ik Daisies toch wel de sprankelendste eels-plaat vinden. Ook binnen de lijntjes, maar toch vele malen levendiger en filmischer.

EDIT: Oh wacht, ik zie nu dat iemand anders deze plaat met de laatste van Beck vergeleek. Dat is dus Morning Phase (Sea Change is alweer een aantal Beck-plaatjes geleden, maar wordt wel als de voorganger ervan beschouwd). Morning Phase is (op een paar nummers na) wat subtieler dan Sea Change, dus dan begrijp ik de vergelijking met Cautionary Tales eerder, maar alsnog komen Beck's strijkarrangementen (of eigenlijk die van zijn vader) als stukken expressiever op mij over dan bij Eels (in het algemeen en dus ook op deze plaat).

Wat ik zo subliem vind aan Morning Phase is het samengaan van euforie en melancholie, dat maakt het voor mij zo'n bijzondere plaat. Cautionary Tales lijkt misschien wat zwaarder qua toon, maar vergeleken met die nieuwe Beck voelt het voor mij toch als een soort lichtgewicht. E heeft voor deze plaat duidelijk voor zijn melancholieke kant gekozen, maar dat stoort mij eraan, het klinkt teveel als een 'keuze'. Het is bijna alsof met dat nu wel van hem verwachtte, na twee vrolijke plaatjes. De cycli waarin hij werkt worden op die manier wel een beetje voorspelbaar. En zijn donkere kant is nu juist waar ik het meest van houd. Maar nogmaals, dit voelt voor mij als een lichtgewicht in die categorie. Terwijl Electro-Shock Blues een van de gitzwartste platen ooit gemaakt is, uit bittere noodzaak. End Times eveneens, een vele malen minder briljant werk maar je hoort evengoed de urgentie (ditmaal niet de sterfgevallen om hem heen, maar een echtscheiding). Hij doet met deze plaat heel erg zijn best om voor te doen komen alsof hij ons weer een belangrijk verhaal te vertellen heeft, maar ik hoor niet meer dan mijmeringen. Daar is op zich helemaal niets mis mee, E is een van mijn grootste helden dus hij mag mij ten alle tijden met zijn mijmeringen lastig vallen, maar als plaat op zich valt dit in mijn beleving zo wel een beetje weg tegen de rest van zijn oeuvre. En ik blijf erbij dat hij ons niets leert wat wij niet eerder van hem gehoord hebben. Ook niet erg, maar ik vind het gek dat hij die indruk wil wekken.

Ik bedoelde toch wel Sea Change van Beck, meende dat ik dat meerdere malen was tegengekomen op het web, maar ik vind dat niet 1-2-3 terug. Blijkbaar was de associatie sneller dan de waarheid Maar het gaat mij erom dat, net als op Sea change bij Beck, ook op deze cd van Eels de orkestraties autonomer zijn ingezet dan op eerdere cd's. Vooral "Dead Reckoning vind ik sterk in dat opzicht.

Overigens heeeft "Morning Phase" van Beck mij nog niet kunnen grijpen, maar dat hoort op een ander forum thuis..