Eels - The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett (2014)

Ik kan het moeilijk ontkennen: ik ben fan van Eels. Ik heb de beste man nu 2 keer live gezien, en heb tot nu toe alle albums in huis. En naar dit album keek ik ontzettend uit. Uit een interview met Mark Everett kwam namelijk de volgende zin: "I listened to what we had done, and it made me uncomfortable… but not uncomfortable enough". En juist die oncomfortabele albums, die je een beetje naar achter laten vind ik juist zo geniaal. End Times heeft dat bijvoorbeeld ook, en is misschien wel het mooiste album wat ik ken van Eels. Maar goed, eens kijken of deze daar bij in de buurt kan komen.

En daar kan ik kort over zijn. Ja. Het album haalt het niet qua depressiviteit bij End Times, maar het is nog steeds geen makkelijk album. Waar Wonderful Glorious nog een viering van het leven was, wordt hier juist de donkere, depressieve en ellendige kant getoond. Zelfs tot een punt dat je na afloop van het album zelf ook wat verdrietig en melancholisch wordt. En dat wordt hoofdzakelijk bereikt door die fantastische teksten. Bijvoorbeeld uit Parallels: Woke up lost, in a world I didn't know. Maar ook qua instrumentatie is er weer genoeg te ontdekken. Waar End Times depressief was met alleen een gitaar, wordt hier de rest van de band meer benut waardoor er ook muzikaal gezien genoeg te ontdekken is. De vroegere Eels gebruikte vaak electronica-bliebjes en andere rare instrumenten zoals een theremin, en die zijn nu ook subtiel weer te horen. Daarnaast zijn ook blazers en violen toegevoegd. Maar het dient allemaal ter ondersteuning van die geniale, maar oh zo depressieve teksten. Je moet er maar van houden...

En dat doe ik. Zoals ik in de inleiding al zei, ben ik niet de meest betrouwbare persoon op de wereld voor een Eels recensie. Maar wat is dit album goed zeg. In de lijn van End Times. Depressief en zwaar maar minstens even mooi, misschien zelfs nog wel mooier. En dat is een hele prestatie. En nu op naar dat concert, waar ik meer dan ooit naar uit kijk!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Eels - The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het is knap hoe Mark Oliver Everett inmiddels al 18 jaar prachtige platen weet te maken als Eels. Het zijn platen die altijd zullen worden vergeleken met het niet te overtreffen debuut Beautiful Freak uit 1996, maar iedere keer ben ik weer verbaasd hoe dichtbij Mark Oliver Everett, ook bekend als E, komt. Dat deed hij vorig jaar met het verrassend veelzijdige en dynamische Wonderfoul, Glorious en dat doet hij nu met het meer ingetogen The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett. The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett is naar verluid een zeer persoonlijke plaat, maar persoonlijk zie ik in de teksten niet zoveel met zijn vorige platen, waarbij ook al flink wat persoonlijk leed voorbij kwam. Vergeleken met het bij vlagen rockende of zelfs funky Wonderful, Glorious, kiest The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett vooral voor zeer ingetogen en over het algemeen melancholisch en stemmig klinkende songs. Akoestische gitaar, incidenteel breed uitwaaierende elektrische gitaren, piano en strijkers bepalen voor een belangrijk deel het geluid op de nieuwe plaat van Eels. The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett lijkt een plaat zonder opsmuk, maar dit is deels schijn. Er is hoorbaar veel aandacht besteed aan de fraaie instrumentatie en ook de zang op de plaat is mooi verzorgd. Na het uitbundige Wonderful, Glorious lijkt The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett in eerste instantie een erg sobere en sombere plaat, maar dat valt erg mee. Op de nieuwe plaat van Eels domineren weliswaar de meer ingetogen en zich in een lager tempo voortslepende songs, maar iedere song klinkt net wat anders en bovendien is er ook op deze plaat beperkt ruimte voor een meer uptempo en wat vrolijkere klanken. The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett grijpt, meer dan de afgelopen paar platen, terug op het vroege werk van Eels. Hier en daar hoor ik flink wat van Beautiful Freak, maar het uit 2005 stammende Blinking Lights And Other Revelations biedt misschien nog wel meer aanknopingspunten. Mark Oliver Everett heeft in het verleden al zo vaak verrast met bijzondere muziek dat dit inmiddels bijna onmogelijk is, maar toch is ook de nieuwe plaat van Eels zeker geen herhalingsoefening. Hoewel ik best gecharmeerd was van de wat stevigere en voller klinkende platen die Eels de afgelopen jaren uitbracht, vond ik The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett direct bij eerste beluistering al beter. En in de afgelopen week is de nieuwe plaat van Eels zeker niet slechter geworden. In tekstueel opzicht komt er ook dit keer het nodige levensleed voorbij, maar de nieuwe Eels komt op mij zeker niet over als een deprimerende plaat. Met name de songs waarin Mark Oliver Everett zich vooral door piano laat begeleiden zijn van een enorme schoonheid en doen hier en daar wat denken aan het vroege werk van Tom Waits. Op de lichtvoetigere voorganger liet E de teugels af en toe vieren en kreeg je ook als luisteraar wat meer lucht, maar The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett is weer een plaat die je eigenlijk continu bij de strot grijpt. E heeft naar eigen zeggen een beangstigend persoonlijke plaat afgeleverd. Het is een plaat die veel meer impact heeft dan de vorige platen van Eels (die ook zeker niet slecht waren). Beautiful Freak wordt ook dit keer niet overtreffen, maar het stemmige en weemoedige The Cautionary Tales Of Mark Oliver Everett komt soms angstig dichtbij. Prachtplaat. Erwin Zijleman

Ruim een jaar geleden verscheen het tiende album Wonderful Glorious en nu komt de band rondom Mark Oliver Everett alweer met het volgende album.In de korte nummers die het album rijk is wordt er teruggesprongen naar de rustgevende luisterliedjes die we zo goed van Eels kennen. De stijl wijkt hierbij af van het wat hardere werk van het voorgaande album maar is beter vergelijkbaar met eerdere albums zoals Beautiful Freak.

Het begin van het album geeft met Where I’m At gelijk al aan waar het album naar toe gaat. Een prachtige instrumentale opener op de piano ondersteunt door blazers en een fluit. Met Parallels keert het kenmerkende stemgeluid van Mark terug op een ontspannen melodie op de gitaar. Een luisterliedje waarbij de klanken warm aanvoelen en de teksten snel binnenkomen. Lockdown Hurricane is alweer een klein pareltje die door simpele melodieën gedreven wordt. Dat Mark veel ervaring heeft in het schrijven van songteksten blijkt wel uit de teksten die je pakken. Geen ingewikkeld geheel maar het luistert allemaal prettig weg. De rustige gitaarklanken vormen de basis voor het eveneens sterke Agatha Chang. Een liefdesliedje dat in alle eenvoud goed wordt neergezet door Eels.

Agatha, she wasn’t mean
She didn’t cheat, she never lied
Even if she disagreed with you
It wasn’t a fight
Made you feel like you’re both right
But then I lost sight

De echoënde zang in A Swallow in the Sun wordt in heel het nummer doorgevoerd met vooral veel muzikale gedeeltes. Het herhalende gitaarrifje vormt de basis van het trage ritme waarop de teksten worden bezongen. Met Where I’m From wordt het tempo dan weer opgevoerd op een ontspannen drumritme die met gitaarklanken en een strijkorkest wordt gecombineerd. Het centrale thema van de liefde en de eenzaamheid komt hierin weer terug naar voren. De deuntjes van het klokkenspel vormen een eenvoudig ritme op Serie of Misunderstandings waarbij de strijkers de kracht van het nummer extra benadrukken.

If I could do just one thing
Set the clock back many years ago
I’d teach that motherfucker that raised you
How to treat you right

Kindred Spirit doet ons qua melodielijn een beetje aan The Beatles denken maar trekt ons in de teksten opnieuw terug in het onderwerp van de vrouwen. Een prachtig luisterliedje waarin wordt aangetoond dat een korte melodie zoveel aan kracht in zich kan hebben. De piano voert ons dan mee in Gentleman’s Choice wat eveneens weinig instrumentatie bevat. Het vervolg met Dead Reckoning is veel donkerder qua opzet en neemt ons mee in een schuwe wereld. Mark zijn stem klinkt zwaarder en emotioneler en de spanning wordt opgevoerd door de korte dreunen in het nummer. In Answers vinden we dan de terugkeer van het klokkenspel waarbij antwoorden op vragen worden verkregen. Met Mistakes of My Youth komen weer vele melodielijnen samen van de gitaar, drums en strijkers. Het geheel klinkt zuiver en toont ons de momenten dat we terugkijken op ons leven en de fouten die we hebben gemaakt. Het is de opmaat naar Where I’m Going dat de plaat passend afsluit kijkend naar de toekomst en wat die moge brengen.

Prayed for rain, it might not come
Can’t save the day, save someone
I can’t say if the flowers will keep on growing
But I’ve got a good feeling about where I’m going

De lange carrière van de band Eels en in het bijzonder die van Mark laten geen spoortje van achteruitgang zien. Het elfde album is in al zijn eenvoud kleurrijk en laat je elk nummer intens beleven. Mark heeft de kracht om met een basis aan instrumentatie gevoelige liedjes juist te brengen. Het hoge niveau blijft hierdoor ook op The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett behouden.

4*

Afkomstig van Platendraaier..

Zo, wat is dit mooi.Wat een fijne liedjes. Als ik lees dat er in recensies gezegd wordt, dat het klinkt als de voorgaande albums, dan moet óf ik, óf de betreffende recensent (en daar ga ik voor mijn zelfbeeld maar even van uit) toch echt zijn oren laten uitspuiten . Dit heeft toch duidelijk een ander karakter dan Wonderful,Glorious en terwijl ook ik vind dat Eels nooit slechte albums maakt, is dit toch heel wat mooier en beter. Het subtiele gebruik van klanken en melodie geeft het een veel intiemere en diepere muzikale beleving voor mij dan de laatste albums. Ingetogen en toch intens. Zo snijden de teksten er ook wel weer in, waar het hem toch weer lukt om het luchtig te houden (lees wat dat betreft ook absoluut zijn autobiografie (Things Your Grandchildren Should Know) die enerzijds een bij vlagen erg triest verhaal met anderzijds veel humor weet te vertellen) qua muzikale sfeer. Zelfs de bonus-cd is de moeite zeker waard. Maar met dit album heeft hij zijn beste gemaakt sinds 'Blinking Lights...' en hoort hij met 'Beautiful Freak' tot de toppers uit zijn toch al mooie oeuvre.

Na een aantal luisterbeurten moet ik zeggen dat ik toch een beetje teleurgesteld ben in deze plaat. Er staan een paar prachtige nummers op, waarvan vooral Swallow In The Sun mij erg weet te raken. Maar als geheel is het toch wat magertjes. Vraag me af of E ooit nog echt weer een beetje zal verrassen. Niet dat dat hoeft, maar het zou zo leuk zijn. Ik moet ieder geval stoppen er elke keer weer stiekem op te hopen.

Weet je wat ik eigenlijk vooral ergerlijk en ook wat treurigmakend vind aan deze plaat? Niet eens zozeer dat het bestaat uit alwéér de zoveelste variaties op wat hij eerder (en doorgaans beter) heeft gedaan. Dat is hoogstens jammer, maar ik wil best accepteren dat E nou eenmaal al relatief vroeg zijn eigen prachtige stijl gevonden had en daar altijd op voort zal blijven borduren, simpelweg niet geïnteresseerd is in schokkende veranderingen. En als je het vergelijkt met een plaat als End Times (waar werkelijk elk liedje meteen een ouder liedje in gedachten roept), valt het hier op zich nog wel mee. Een paar nummers staan best op zichzelf, zoals het eerder door mij geprezen Swallow In The Sun.

Waar ik me alleen een beetje ongemakkelijk bij voel, is dat E in de presentatie (de titel, de hoesfoto, titels als 'Where I'm At', 'Where I'm From' en 'Where I'm Going') de indruk wekt dat hij ditmaal weer eens ouderwets de autobiografische dieptes in duikt. In interviews stelt hij zelfs dat mensen dankzij deze plaat van zijn fouten kunnen leren, zodat zijzelf die fouten niet meer hoeven te maken. Dat klinkt op zich zeer nobel en wie weet zal, wanneer een dezer dagen het album op mijn deurmat valt (want ik blijf ze toch maar trouw op voorhand bestellen, om de collectie compleet te houden) en ik het tekstboekje uitgebreid kan bestuderen, de werkelijke betekenis van dit werkje nog tot mij doordringen. Maar wat ik nu van zijn teksten opvang zijn het slechts wat mijmeringen over oude liefdes en gemiste kansen, zonder echt een lijn of duidelijk verhaal, laat staan een moraal (althans geen moraal die hij niet eerder met ons gedeeld heeft). Hoeft ook helemaal niet, maar waarom dan toch zo nodig die indruk willen wekken? Onderwerpen als dit zijn bovendien toch juist zo mooi, omdat iedereen er wel ervaringen mee heeft, niet omdat E ons er nou iets specifieks over kan leren? Die indruk krijg ik door deze plaat ieder geval niet (maar nogmaals, misschien komt dat nog). Voor een 'confessionele plaat' vind ik bovendien dat het allemaal nogal tam en vrijblijvend klinkt. Melancholisch zeker, maar pijnlijk nauwelijks.

Kijk, ik heb de albums na zijn magnum-opus Blinking Lights altijd als een soort 'afterthoughts' beschouwd, met per plaat twee of drie briljantjes (een That Look You Gave That Guy, Line In The Dirt, This Is Where It Gets Good, The Turnaround, en nu weer Swallow In The Sun legitimeren stuk voor stuk dat hij gewoon stug door is blijven gaan), maar de consistente genialiteit van het oude werk lijkt ver weg te zijn en dat komt omdat (met de eerste helft van zijn oeuvre plus zijn autobiografie) zijn levensverhaal eigenlijk uitverteld is en hij daarmee een groot deel van zijn zeggingskracht heeft moeten inleveren. Maar ik kreeg nooit de indruk dat hij daarna iets meer ambieerde, dan gewoon het uitbrengen van nog wat fijne eels-plaatjes. Deze nieuwe plaat lijkt echter meer te willen zijn dan dat; door het uitgesproken autobiografische karakter en vergelijkbare muzikale palet gaat het automatisch de concurrentie aan met platen als Electro-Shock, Daisies en Blinking Lights, een bij voorbaat verloren strijd waarvan ik niet begrijp waarom E hem aan zou willen gaan. Misschien kijk ik nu wat cynisch naar de motieven van mijn grote held, en het doet mij veel pijn om dat te doen, maar ik kan me toch niet onttrekken aan het gevoel dat hij een niet onaardige zoveelste collectie van eels-by-numbers-liedjes van een bepaalde schijn van gewicht heeft willen voorzien, in een verlangen de tijd terug te brengen dat zijn platen per definitie garant stonden voor gewicht.

Puur op kwaliteit vind ik dat deze plaat een 3 of zelfs een 3,5 verdient. Maar ik vind dat ik E ditmaal een strafpuntje mag geven, dus het wordt een 2,5. Toch blijf ik van hem houden.

Ik bedoelde toch wel Sea Change van Beck, meende dat ik dat meerdere malen was tegengekomen op het web, maar ik vind dat niet 1-2-3 terug. Blijkbaar was de associatie sneller dan de waarheid Maar het gaat mij erom dat, net als op Sea change bij Beck, ook op deze cd van Eels de orkestraties autonomer zijn ingezet dan op eerdere cd's. Vooral "Dead Reckoning vind ik sterk in dat opzicht.

Overigens heeeft "Morning Phase" van Beck mij nog niet kunnen grijpen, maar dat hoort op een ander forum thuis..