menu

Radiohead - Hail to the Thief (2003)

Alternatieve titel: The Gloaming

mijn stem
3,92 (1455)
1455 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Parlophone

  1. 2 + 2 = 5. (The Lukewarm.) (3:19)
  2. Sit Down. Stand Up. (Snakes & Ladders.) (4:20)
  3. Sail to the Moon. (Brush the Cobwebs Out of the Sky.) (4:18)
  4. Backdrifts. (Honeymoon Is Over.) (5:22)
  5. Go to Sleep. (Little Man Being Erased.) (3:21)
  6. Where I End and You Begin. (The Sky Is Falling In.) (4:29)
  7. We Suck Young Blood. (Your Time Is Up.) (4:56)
  8. The Gloaming. (Softly Open Our Mouths in the Cold.) (3:32)
  9. There There. (The Boney King of Nowhere.) (5:23)
  10. I Will. (No Man's Land.) (1:59)
  11. A Punchup at a Wedding. (No No No No No No No No.) (4:57)
  12. Myxomatosis. (Judge, Jury & Executioner.) (3:52)
  13. Scatterbrain. (As Dead as Leaves.) (3:21)
  14. A Wolf at the Door. (It Girl. Rag Doll.) (3:21)
  15. Paperbag Writer * (3:58)
  16. Where Bluebirds Fly * (4:31)
  17. I Am Citizen Insane * (3:33)
  18. Fog (Again) [Live] * (2:18)
  19. Gagging Order * (3:36)
  20. I Am a Wicked Child * (3:06)
  21. Remyxomatosis [Cristian Vogel Rmx] * (5:10)
  22. There There [First Demo] * (7:45)
  23. Skttrbrain [Four Tet Rmx] * (4:25)
  24. I Will [Los Angeles Version] * (2:23)
  25. Sail to the Moon. (Jo Whiley Show - 28 / 05 / 03) * (4:11)
  26. 2+2=5 [Live at Earls Court, London, 26 / 11 / 03] * (3:35)
  27. Go to Sleep. (Zane Lowe - 08 / 12 / 03) * (3:32)
toon 13 bonustracks
totale tijdsduur: 56:30 (1:48:33)
zoeken in:
avatar van luigifort
4,5
veel plezier ermee..kijk uit naar je recensie..misschien moet ik m zelf ook nog vaker horen Thom Yorke zit helemaal in de electronica he..hier is dat mooi gedaan..smaakvol..b kantjes van KOL zijn zeer de moeite waard ook.. Amok vind ik ook een prima album, maar zijn laatste solovrucht gaat me iets te ver..ik hoop dat ie weer n beetje terugkeert uit het bliepjesuniversum

avatar van Kimmyboy
4,0
Scatterbrain is toch ook wel een verborgen parel op dit album, merk ik nu.

avatar van Robertus
4,5
Dat klopt, Kimmyboy. Hij zit helemaal aan het einde tussen twee reuzen ingeklemd (het sonisch verpletterende Myxomatosis en de afsluiter Wolf At The Door) waardoor je het door het verstilde karakter soms nauwelijks opmerkt. Maar het is wel degelijk een pareltje!

We Suck Young Blood vind ik muzikaal gezien de minste track, maar inhoudelijk vind ik hem wel sterk (over die talentenshows zoals Idols en de overexposure waaraan de jonge deelnemers ten prooi vallen; de parasiterende kracht van de entertainmentindustrie)

Groots album, wat mij betreft.

avatar van Robertus
4,5
Typisch groei-album dit. Destijds meteen gekocht toen het uitkwam in de speciale editie met die poster die ik uit het boekje gesloopt had en geprijkt heeft op mijn studentenkot in Leuven. Poster ben ik helaas kwijt en het boekje is verworden tot een dun afgeragd CD-omhulseltje. Ja, deze CD heeft geleefd!

Maar oh, wat duurde het lang voordat ik dit album snapte. De aanvankelijk lichte teleurstelling heeft er zelfs bijna voor gezorgd dat ik opvolger In Rainbows links liet liggen (!!).

Achteraf is dit misschien niet zo vreemd; het album is niet echt toegankelijk, massief van geluid en vooral aardedonker en cynisch. Het experiment om het album snel op te nemen heeft gezorgd voor een bepaalde spontaniteit die door de band wordt omgevormd tot de overtreffende trap van manie. Thom Yorke was ongeveer 34 jaar toen hij deze teksten schreef en dat is de leeftijd die ik nu heb, misschien is dat een alternatieve theorie waarom ik dit album eigenlijk nu pas "begrijp"...

Sommige teksten laten geen spaander heel van de mensheid en de woede op dit album doet mij zelfs ook een beetje denken aan dat van Pink Floyds Animals. We Suck Young Blood is zo'n voorbeeld. Muzikaal niet de sterkste track, maar de feitelijke wantoestand van het parasiteren op kindsterren via talentenshows zoals Idols e.d. wordt hier op sublieme wijze bezongen en maakt het tot een puike protestsong.

Muzikaal is HTTT een mix van alles wat RH tot dan toe gedaan heeft. We vinden manische rocksongs, verstilde ballads, onnavolgbare electronische exercities en nummers als A Punchup At A Wedding en A Wolf At The Door die in geen van deze categorieën vallen. En ik zal zeggen, ook hier nauwelijks een zwakke plek te bekennen. Wel heeft het ontbreken van instant hooks tot gevolg dat het album maar heel langzaam onder je huid kruipt en je er in eerste instantie veel tijd in moet investeren. Maar je krijgt er wat voor terug, want eenmaal gegrepen doet hij wat mij betreft niet onder voor bijvoorbeeld OK Computer.

Favorieten: sowieso alle electronische songs. De onweerstaanbare beats en glitches van Backdrifts bezorgen mij een prettig soort van semi-epileptische aanvallen en deze song zou als instrumental alleen al prima zijn. Ware het niet dat Thom Yorke het met zijn typische falsetto weer hemels maakt. The Gloaming trekt mij op een soortgelijke manier in een vacuüm en is ook ongeëvenaard.
A Punchup At A Wedding heeft een heerlijke pianodrive en wanhopige tekst.
Where I End And You Begin heeft nog het meest weg van een fijne popsong met de toevoeging van het prachtige geluid van de Ondes Martenot.
Sit Down, Stand Up is voor mij pure, surrealistische poëzie met een wel zeer obstinate climax (The Raindrops..........nee, geen regenbuitje, maar een niet aflatende wolkbreuk)

En de rest is gewoon meer dan prima. In feite gewoon een ijzersterk album dat soms helaas vanwege haar lengte iets te veel van het goede is.

Met 4,5 een bijna-meesterwerk!

avatar van Maartenn
4,0
Maartenn (crew)
Leuk stukje Robertus!

avatar van Robertus
4,5
Dank je, Maartenn.

avatar van lennon
4,0
Als 't op vinyl aankomt onderscheidt de band zich ook steeds.. Bij Kid A en Amnesiac zijn 't 10 inch formaten, en dit album is weer 12 inch, maar dient te worden gespeeld op 45rpm..

Rare jongens die Radiohoofden... Maar het blijft wel een lekker album!

avatar van Robertus
4,5
lennon schreef:
Als 't op vinyl aankomt onderscheidt de band zich ook steeds.. Bij Kid A en Amnesiac zijn 't 10 inch formaten, en dit album is weer 12 inch, maar dient te worden gespeeld op 45rpm..


Ja, dat valt mij ook op als ik in de winkels door het vinyl struin. Ik denk dat Radiohead ook geluidskwaliteit hoog in het vaandel heeft staan en daar heel bewust het vinylformaat en/of afspeelsnelheid op uitkiest.

Veel andere bands laten gewoon een album van 60 minuten op één plaat persen. Dan moet je die groef gigantisch comprimeren (ik weet niet precies hoe het echt heet, maar geloof me, het klinkt dan voor geen meter). Weer ander bands passen de songvolgorde aan of, erger nog, laten songs weg of voegen songs toe, zodat je meerdere formats moet aanschaffen.

Ik vind het goed dat Radiohead dat zo aanpakt, liever wat vaker een plaat omdraaien omwille van de geluidskwaliteit. En gewoon de originele songvolgorde intact laten....

avatar van bikkel2
4,5
Definitief halfje verhoogd.
Draai deze steeds meer de laatste tijd en is eindelijk echt tot mij doorgedrongen.
Origineel en weer heel anders qua insteek.
Wederom klasseplaat.

avatar van luigifort
4,5
bikkel2 schreef:
Definitief halfje verhoogd.
Draai deze steeds meer de laatste tijd en is eindelijk echt tot mij doorgedrongen.
Origineel en weer heel anders qua insteek.
Wederom klasseplaat.


T duurt ff maar dan heb je ook wat

avatar van bikkel2
4,5
Absoluut. Albums waar je meer moeite voor moet doen blijken vaak zeer de moeite waard.


4,5
There, There gisteren live gehoord

Wat een briljante plaat

avatar van legian
3,0
Ik kan niet gek veel met dit album. Het klinkt zeker niet slecht maar waar Radiohead op andere platen me weet te grijpen gaat dit grotendeels langs me heen.

avatar van WesleyX16
4,0
Mooie opbouw hebben veel van deze nummers. Bijvoorbeeld Sit Down, Stand Up begint lekker rustig en dan wordt langzaam de spanning opgebouwd. Maar misschien is dit wel de sterke punten van Radiohead. Weer een sterk album van Radiohead.

avatar van bikkel2
4,5
De minst toegankelijke RH plaat.
Ik moest erg wennen aan de vibe.
Vrij druk geheel ,maar oef.....als het kwartje valt is het wederom een geweldig album.

avatar van Metgezel
4,0
Na het uitbrengen van twee elektronisch smakende werken, keert Radiohead op Hail terug naar een sound die de rock op OK Computer benaderd. Ook de onderwerpen doen de oude tijden van de late 90's herleven: het christendom, politiek, en horror met een hoofdrol voor George W. Bush als inspiratie voor de titel. Toch is dit album vooral een versmelting van beide stijlen en naar mijn mening komen ze geperfectioneerd samen.

Ik vind het album eigenlijk heel gebalanceerd klinken en sluit me dan ook niet aan bij de algemene kritieken dat het van de hak op de tak vliegt. Sterker nog, het klopt perfect. Eigenlijk is het album een verdeling van 4 x 3 tracks die grofweg de zelfde indeling kennen: een rocknummer met elektronische invloeden, een elektronisch nummer met rockinvloeden en een zuivere gitaartrack. Deze 3-deling wordt herhaald tot aan nummer 13, waarna het einde, verdeeld over 2 nummers op zichzelf lijkt te staan. Geweldige ervaring om het album dat wetende een kloppend geheel te zien worden. Méér dan een verzameling goede liedjes. Één plaat.

Naast de muzikale perfectie heb je bij een album altijd net dat beetje gevoel dat er wel of niet is. En waar ik het idee heb dat sommige net die gevoelsmatige boot missen wat betreft deze plaat, en meer voor In Rainbows voelen, is het bij mij juist omgekeerd.

De plaat trapt af met '2+2=5', de 'mondensnoerder' van het kritische rockliefhebbende publiek, inclusief ikzelf. Het OK Computer gevoel is helemaal terug. Het refrein heeft de hetzelfde angstaanjagende insteek als Climbing Up The Walls, en zet daarmee direct dé toon voor het hele album. 'Sit Up, Stand Down', de opbouw in dit nummer is werkelijk grandioos. Prachtig klinkt het als de muziektonen lijken te versmelten met Yorke's stemgeluid. De triangel en zijn stembanden lijken één instrument in de eerste minuut van dit nummer, om daarna over te steken naar een geweldige Amnesiac achtige drum and bass fade out wat überhaupt ongekend was op een elektrorock nummer. De combi van dat alles over de 303's maken dit nummer helemaal af. De afsluiter van dit drieluik is een zuiver akoestisch nummer, 'Sail To The Moon'. Een persoonlijke favoriet van me. Doet een beetje denken aan Fade Out op the Bends, dezelfde zware lading komt door je platenspeler naar buiten. Ook is het bijna of Radiohead in elk 3-deel van het album een opgedeelde samenvatting van de eerdere albums geeft.

Sail schuift eigenlijk als het ware onopgemerkt over in 'Backdrifts', een prototype Kid A nummer. Het nummer voelt eigenlijk meer als een tussenpauze en duurt naar mijn mening ook net wat te lang. De drums zijn na een minuut of 3 bekende kost voor je geworden, jammer dat zo'n mooi beginnend nummer na enkele minuten schreeuwt om een opvolger.
Die opvolger komt er in de vorm van 'Go To Sleep', voor de eerste keer wordt de akoestische gitaar uit de kast getrokken en dat moet kriebelen bij de The Bends liefhebber. Dit nummer lijkt dan weer nét een fractie te kort en laat eigenlijk de vraag over: waar is de outro? Het nummer heeft veel weg van Paranoid Android en schreeuwt eigenlijk om een soortgelijke afsluiting. Gemiste kans in de tijdverdeling van deze 2 naar mijn mening. Deze twee zijn de opmars naar de parel van het album: 'Where I End And You Begin'. Hele grijpbare tekst en werkelijk prachtig gebracht. Geweldig gedrumd, en wat een achtergrond vocalen! Werkelijk prachtig.

Ik had Climbing Up The Walls, één van mijn favorieten op OK al eerder al genoemd. Horror-achtig thema, langzame opbouw richting een histerisch einde. Eigenlijk is 'We Suck Young Blood' exact hetzelfde. Ook deze uitvoering brengt weer kippenvel op de huid van liefhebber. Met de manier waarop Yorke zijn stem als ondersteunend instrument gebruikt op de outro is echt heel erg goed. Dan volgt wat het titelnummer had moeten worden: 'The Gloaming''. Een moeilijk nummer dat eigenlijk wat ruimte geeft op adem te komen... they will suck you down. Eigenlijk doet dit nummer wat elk elektronisch nummer van Radiohead bij mij doet: je denkt er nog niet over om het zo even los op te zetten, ook de eerste 10-20 seconden is het wat onwennig, en aan het einde van het nummer denk je: 'Wat heb ik toch een briljante track gehoord'.
Het meest progressieve geluid op de plaat moet van 'There, There' komen. Het nummer heeft een iets luchtigere tendens dan de rest van de plaat en dient dan ook als the main single van het album. Heeft ergens wat weg van Fake Plastic maar is bovenal een op zichzelf staand nummer dat prachtig in het gehoor ligt.

'I Will', een prachtig stukje tergende emotie op een nummer waarin Yorke als het ware een duet met zichzelf doet. Zo simpel qua muziek, zo doeltreffend tekstueel en emotioneel. Echt een prachtig nummer. Dan volgt mijn eerste liefde van de plaat: 'Punch Up At A Wedding', kan ook zo op OK Computer hebben gestaan qua sound. Ook tekstueel sluit het perfect op die thema's aan. Het nummer wat het minst complex in het gehoor ligt van de hele plaat lijkt me zo. Daarmee een geweldige manier om in deze prachtige plaat te duiken. 'Myxomatosis' is dat stukje grens opzoeken dat Radiohead toch even wil laten horen. Je kon er op wachten. Stevige plaat vernoemd naar een dierengriepje, Yorke's stem klinkt lichtjes schor, en de elektrobass scheurt hard over de stevige drums van Phil Selway.

'Scatterbrain' vind ik het net niet hebben. Het klinkt erg mooi, maar mist een stukje muzikale diversiteit en herkenbaarheid tekstueel. Ik moest aan dit nummer denken bij diverse nummers op AMSP. Daarna sluiten we af met 'A Wolf At The Door', een ruig gezongen stukje proza dat het wat mij betreft helemaal begrepen heeft. Het schuurt net genoeg op dat laatste ramstukje te zijn dat de plaat waardig afsluit. Vuurwerk op de gitaar, en woede in Yorke's stem ondersteund door prachtige teksten. Heerlijke afsluiter.

avatar van JVT
4,0
JVT
Mooie review Metgezel, ik kreeg ineens weer zin om dit album te beluisteren. Ga ik ook zo meteen maar eens doen!

avatar van Metgezel
4,0
Vandaag weer eens de live-versie van Punch geluisterd. Wat is het toch een wereldplaat!

avatar van lennon
4,0
Vandaag weer eens tijd voor een draaibeurt van Deze beauty.... prachtig album!!!

Halve erbij

avatar van Sanderzzz
Dit is een lekker album zeg. Draai het al een paar dagen in de auto en vind hem leuker dan Kid A.

avatar van JohnnyVergerFan
4,5
Wordt elke draaibeurt beter. Er blijft zoveel te ontdekken, deze keer valt There There in het bijzonder op. De simpele aanslagen in combinatie met die hooks. Op en top genieten.
Halve erbij.

avatar van Darkzone
5,0
Ooit was ik aardig groot fan van Radiohead (uiteraard dankzij Creep in mijn late tienerjaren) in de jaren 90. Rock en grunge heersten op de havo en tijdens studie.
OKC was ook ongeëvenaard en zou moeilijk te evenaren zijn.

De band ontwikkelde zich verder via Kid A en Amnesiac, waar veel meer op werd geëxperimenteerd en er van een rockband in klassieke zin, geen sprake meer was, en ik afhaakte. Andere interesses.

Bij elk nieuw album probeerde ik het eerst via de digitale snelweg, maar de nieuwe singles deden mij niks en vond ze ook erg irritant en op mijn zenuwen werken en begreep dus ook echt niks van de gigantische waarderingen voor In Rainbows. Het deed mij op mijn zenuwen werken en wilde weer lekkere rocknummers van weleer horen.
Dat werden dus oude reuzen als Europe en Scorpions bijvoorbeeld. En dus gingen de cd's van Kid A en Amnesiac 1,5 jaar terug de deur uit!

En ineens zat ik vorige week weer hier op de site bij de Radiohead albums de videoclips te bekijken en ineens pakte Radiohead v2.0 mij wel en had ik gigantische spijt dat ik die cd's verkocht had. En ging ik via Discogs en Marktplaats achter de cd's van Rv2.0 aan, incl de dubbel-cd van The Best Of.

Vandaag de eeest reeks cd's binnen en is HTTT de eerst die ik opzette (kinderen op bed, vrouwlief naar een vriendin) en ben er weg van. Genoeg gitaren maar ook heerlijke electronica.
De komende tijd dus de verloren jaren inhalen. Alleen Kid A en In Rainbows nog aanschaffen betreft de reguliere albums.

avatar van Darkzone
5,0
En inmiddels is dit album uitgegroeid tot mijn favoriete Radiohead album, samen met The Bends. Gewoonweg een fenomenaal album met diverse muziekstijlen die wonderbaarlijk toch als een geheel aanvoelt.

Sinds eergisteren maakt In Rainbows mijn Radiohead cd-collectie compleet. Dat album moest groeien (4 keer gedraaid onderweg), maar die zal voorlopig nog in de middenmoot meedraaien. Ik heb daar nog niet echt het album-gevoel wat ik hier duidelijk wel heb.

4,0
geplaatst:
Een fijn album. Goede mix tussen rock en elektronica.
Het is een heel rauw album, als een geslepen diamant. Het had hier en daar nog wel iets dikker qua sound mogen zijn of sommige stukken konden nog wat beter gemixt worden.

Maar al met al gewoon weer een piekfijn album van Radiohead!

Gast
geplaatst: vandaag om 10:33 uur

geplaatst: vandaag om 10:33 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.