Radiohead - Hail to the Thief (2003)

Nounounou, hij is toch echt wel een stukje beter dan Pablo Honey, hoor.

Dat hangt er vanaf, als je liever doorsnee rock hoort helemaal niet !
Met andere woorden, voor de zoveelste keer de conclusie dat muziek subjectief is

Ik vind hem ook wel beter dan Amnesiac en misschien niet beter, maar in ieder geval wel spannender dan bv. In Rainbows. Eigenlijk vind ik alleen Sit Down. Stand Up een veel mindere track. Verder een wat grillige plaat, klinkt een beetje onsamenhangend, maar daardoor gaat ie ook wel minder snel vervelen dan bv. In Rainbows (dat ik in geen maanden meer heb gedraaid - ben benieuwd hoe de hernieuwde kennismaking gaat bevallen straks).

Ah, vergelijken? Iéts minder mooi dan OKC, stukken mooier dan The Bends. Imo.

Nou ik vind bepaalde nummers als 2+2=5, Go To Sleep en There There heel erg mooi, maar ik heb hem wel luisterbeurten gegeven, maar ik kan er maar niet doorheen komen.
Ik denk dat ik toch maar eens een tijd, het album nog een keer ga draaien, maar ik vrees nog steeds het ergste.

Nah, de eerste zes nummers vind ik allemaal prima te doen. We Suck Young Blood is inderdaad een stuk minder dan de rest, maar daarna word je wel getrakteerd op het fantastische The Gloaming. There There is naar mijn mening vrij overschat, maar desondanks nog wel altijd een prima nummertje. Nummer 10 en 11 zijn wel aardig, niet meer. Myxomatosis is erg vet, Scatterbrain wat minder en A Wolf At The Door is gewoon een erg goed nummer. Niet de sterkste Radiohead, inderdaad, maar toch gewoon een zeer lekker album.

Dit album weer eens opgezet na OKC en KidA, m.i ligt hij daar ook wat tussenin, ook al is hij later uitgebracht. Ik vind dat dit album voor mij wat moeilijker zijn geheimen prijs geeft dan OKC dat meer toegankelijker is en minder een gehele sfeer uitdraagt als KidA. (Amnesiac en In Rainbows, moet ik nog eens oppoetsen)

Maar de zwarte schaap vind ik deze dief ook niet. Dit album heeft voor mij meerdere lagen, die beetje bij beetje naar boven komen.
In 1ste instantie vond ik Backdrifts en The Gloaming voor mij de mindere nummers. Maar dat ligt meer aan mij als aan hun. In wat ze pretenderen te doen, zijn het goed gearrangeerde, gestructureerde songs..Radiohead laten DJ's een poepie ruiken hoe het ook zou kunnen. Het is alleen niet altijd mijn kopje thee.

Verder vind ik Sit down, stand up/Sail to the moon/Where i end and you begin en vooral ook A Wolf at the Door prachtige nummers.

Nee, het blijft naar mijn gevoel niet alleen bij There There, pas maar op met dit album er staat een Wolf in schaapskleren voor de deur. Knock knock..who's there...Hail..Hail who..Hail to the Thief...en zo is het maar net.

Perfect gezien, compleet mee eens.
Daarnaast vind ik de songs op dit album vrijwel allemaal individueel erg sterk, maar de volgorde maakt ze nog beter. Na de furieuze opener is Sit Down, Stand Up een perfect vervolg bijvoorbeeld.

Klopt, door de volgorde komen ze meer tot hun recht en zorgt het ervoor dat je geen moment verveelt. Zo zie je maar weer, dat je als MuMe'rs met elkaar over Radiohead ook eens kunt zijn.

A Wolf at the Door

Spontaan een halve punt extra voor dit album, dat ik eigenlijk al heel lang ken.

Dit is denk ik het moeilijkst luisterbare en daarmee het moeilijkst beoordeelbare album van Radiohead. Ik als fan heb ook deze plaat uiteraard erg vaak geluisterd, maar op de een of andere manier kan het me bij vlagen niet zoveel doen als de andere Radiohead platen (Pablo Honey buiten beschouwing latend). Misschien komt het door de toch wat depressieve nevel die over het album heen hangt, misschien komt het omdat meer dan de helft van deze nummers live nergens naar klinken en in mijn gehoor niet goed overkomen op het publiek, of misschien komt het door het tempo van de cd; het kabbelt maar wat voort en kent niet echt een briljant hoogtepunt.

Dit klinkt misschien allemaal heel negatief, maar misschien is het laatste punt ook wel helemaal niets negatiefs. Zoals ik al zei kan dit album mij maar bij vlagen bekoren; op een regenachtige herfstdag, als ik lekker in de trein zit of als ik even moet ontspannen. Zet ik op andere tijden dit album op, dan heb ik altijd het gevoel dat er iets toch niet helemaal lekker zit.

Het positieve zit hem dan ook vooral in de relatieve rust die dit album met zich meedraagt. Op enkele up-tempo nummers na, zoals de openingsknaller en The Gloaming, kan dit album niet echt opwinden.

Ik kom uit op een 4,0* voor dit bij vlagen erg lekkere, ontspannen album.

De eerste en enigste plaat van radiohead die me ooit ontgoocheld heeft. Het klinkt bijna allemaal net niet goed genoeg of middelmatig. Dat wil dus zeggen: zwaar ondermaats voor deze groep. Alsof Thom Yorke even zijn ziel kwijt was.
Maar enkele echt goeie songs.

Toch wel een goede plaat. Ik had besloten hem toch eens te checken nadat ik enkele dagen Myxomatosis non stop had gespeeld op mijn mp3. Het is me erg goed bevallen. De beste tracks vind ik Myxomatosis, Scatterbrain en Backdrifts.

Haha, dat vind ik misschien nog wel de mindere (slechtse), hoe smaken kunnen verschillen!

Wat is I Will toch wonderschoon.

Prachtig prachtig prachtig..

2+2=5, Sit Down. Stand Up, Backdrifts, Go To Sleep, There There en Maxymatosis blijven de hoogstandjes.

En nu weer snel Amnesiac luisteren voor nog meer hoogstandjes.

Van Radiohead ken ik nu The Bends, OK Computer en dit album, en dit album is toch wel het beste van de drie.

De sfeer geeft de doorslag in mijn beoordeling. Daarnaast is elk nummer op zich gewoon al ijzersterk en ze zijn ook divers genoeg om je te blijven boeien en door dit contrast wordt elk nummer nog eens extra in de verf gezet.

De hoogtepunten zijn voor mij nummers 3, 4 en 5, waardoor het lijkt alsof het album daarna wat afzwakt. Dat, en Sit Down. Stand Up. weerhouden me ervan om dit album een 5 te geven.

Ik vind dit echt een van de beste albums van Radiohead. Heerlijke nummers waar ik echt een dag door naar kan luisteren. Voor mij even goed als OKC.

Ik heb hier ook grote problemen mee, mijn interesse voor de band is na Ok Computer en zeker na Kid A ontzettend achteruitgegaan, ze vallen te veel in herhaling, het wordt geneuzel en gefreak, en echt goede songs kom je minder en minder tegen, ik vind het een stelletje navelstaarders, en Coldplay gaat dezelfde richting uit.
Deze plaat, ik kom er gewoon niet meer doorheen, een song of 5 en hij vliegt al af, en ik denk pffffff, wat is dit toch echt redelijk gezeik geworden, zeg!
Ik grijp toch vaker naar een Jimi Hendrix, Led Zeppelin of andere grootheden uit veel langer vervlogen tijden terug.
Die nieuwe lichting kan me hoe langer hoe minder boeien, het zij zo.
Het zal zo stilaan ook de leeftijd gaan zijn die me parten begint te spelen, het wil er allemaal niet meer in.
Zo kocht ik ooit ook platen van Editors die ik amper beluisterd heb, ik laat stilaan los en het kan me niet meer schelen.
Lang leve de sixties, seventies en allez... de eighties.

whaha

Is wat in waarde gezakt maar ik vind dit nog steeds een enorm vet album. Een There There is gewoon stilletjes briljant

En vergeet Where I End and You Begin niet. Wat een super nummer.

Jezus christu....dat 'The rain drops' x 50 in 'sit down, stand up' is zoooooooooooo ontzettend gaaf...

Gigantische ommekeer, echt heel vet!

bij de eerste luisterbeurten lijkt deze me beter dan pablo honey en the bends en op hetzelfde niveau als amnesiac en kid A.
klinkt in ieder geval erg vet, en quotering volgt later !

zijn er verschillende versies van Myxomatosis, want die van mij duurt 7:13 minuten :S

# Myxomatosis (3:52)
# Scatterbrain (3:21)
zul je die bij elkaar hebben, want bij elkaar is dat 7:13

I will en A wolf at the door zijn schitterend voor de rest een wat tegenvallend album van radiohead maar desalniettemitn vol met prachtige muziek

Is een prachtige staalkaart van wat deze band allemaal kan. Het gaat van rock (2+2=5, there there, go to sleep) tot electronische muziek (Sit Down Stand Up, the Gloaming, Myxamatosis) tot zeemzoete ballads als I will of Wolf at the Door.
En daarnaast heb je wat crossover van verschillende invloeden als Where I end en een Punchup at the wedding.

Prachtige plaat, waar je in ieder geval moet aan wennen, ik heb het alvast gedaan. Dit is een pareltje van Radiohead, veel beter dan hun laatste release die weinig variatie kent.

heb het ondertussen gesorteerd, er zat een fout op..

toch wel een zeer sterk album alweer met enkele geweldige variaties ook( en die versnelling bij 'we suck young blood, geniaal!)

4,5*

Voor het eerst geluisterd vandaag, het enige Radiohead-album dat ik nog niet ken. De eerste indruk is dat het me een beetje onrustig maakt, de muziek is depressiever dan op de andere albums volgens mij.
Een grillig album, dat vaker nodig heeft om goed te kunnen beoordelen. Ik heb het gevoel dat dit niet helemaal mijn album gaat worden, de muziek ligt me niet zo. Nog een paar meer luisterbeurten zullen het uitwijzen.