Radiohead - Hail to the Thief (2003)

Ongelofelijk dat je dat vindt.. OKC is toch echt een van de meest legendarische platen ooit gemaakt, daar kan een HTTT nooit tegen op. OKC is áltijd sterk en ook ieder nummer is goud, dat kan ik van HTTT niet bepaald zeggen!

Maar het is wel gewoon een goed album verder

Ik sluit me anders bij zapbas aan. Ik vind OKC maar een onwaarschijnlijk saai album, en heb dan ook nooit gesnapt wat iedereen er zo geniaal aan vind. Dit album daarentegen is gewoon magistraal in elk mogelijk opzicht, en stuurt, vind ik dus ook, OKC van "het kaske naar de muur".

Ik vind dat eigenlijk ook. Maar OKC vind ik ook magistraal. Alleen de sfeer op HTTT is heel anders en dat spreekt mij net iets meer aan.

Laat je niet misleiden door 'There There', geen enkel ander nummer komt qua niveau ook maar in de buurt.

De mensen die dit beter vinden wens ik trouwens een serieus moment van bezinning toe, dit is naar Radiohead-termen een teleurstellende, vreselijk inconsistente baggerplaat.

Dat is ook maar een mening van 1 iemand. Ik denk dat je mij beter serieus kan nemen dan mijn voorganger en dit is naar mijn mening de beste Radiohead-plaat. Maar ja, zoals voor elke cd geldt: luister en oordeel zelf!

There There is inderdaad een hoogtepunt. Maar Sit Down. Stand Up, 2+2=5, A Wolf at the Door, Where I End and You Begin en Scatterbrain komen daar, voor mij persoonlijk, heel erg in de buurt. Ik geef toe dat het niet onomstreden bij There There in de buurt komt. Maar een enkele Radiohead fan is gewoon zeer te spreken over de sfeer op dit album.

Luister niet als fan maar als objectief muziekliefhebber. Gratis! Tip van de dag!

Blijkbaar zijn veel mensen het daar niet mee eens, gezien de hoge stemmen. Misschien ben jij degene die tot een moment van bezinning moet komen

HAhaha, kom op zeg!! Wie ben jij om dat te bepalen?
Ik vind OKC ook een leuke plaat met 5 toppers (Exit Music, Karma Police, Exit Music, Paranoid Android en Climbing Up the Walls), verders vind ik het allemaal wel grappig maar enorm over gewaardeerd.

HTTT vind ik daarintegen vele malen sterker, het heeft het rustige van The Bends (Go to Sleep), de rock van OKC (2+2=5), de idm-achtige stijl van Kid A (The Gloaming), het donkere van Amnesiac (I Will) en dan nog zoveel andere prachtige platen!

De samenhang tussen de platen mogen dan misschien wat minder zijn maar ik vind deze plaat naast Kid A en In Rainbows het hoogste niveau wat Radiohead heeft bereikt.
Dat deze minder populair is dan het naar mijn mening overgewaardeerde OKC zegt mss meer over de luisteraar dan over de kwaliteit.

Nu maak je zelf de fout die je Morinfen aanwrijft! En daarbij nog uitlacht ook, wat ik je zal besparen. "De luisteraar" heeft altijd gelijk, en kwaliteit is een heel subjectief begrip, waarvan ik hoop dat je niet denkt dat jij de enige bent die dit herkent, en wat voor iedereen verschillend is.

[quote]corn1holio1 schreef:


Vond jij zijn reactie niet lachwekkend dan?
Ik spreek alles vanuit mijn eigen mening en niet dat dit zo is of dat dat zo is.
Verder ben ik het met je eens btw

Ik lachde hem trouwens niet uit. maar meer om zijn opmerking

ik zeg ook niet dat ik OK Computer een slecht album vind..
in tegendeel.. ik vind het echt een heel sterke cd..
ik wilde alleen maar zeggen dat ik HTTT zo ongelovelijk geniaal vind dat ZELFS een cd als OK Computer klinkt als tweederangs gitaargetokkel..
maar dat OK Computer wel een legendarische plaat is staat buiten de spreekwoordelijke kijf..

dat elk nummer sterk en goud is kan ik trouwens niet bepaald zeggen van OK computer.. ik vind dat de sound over het algemeen ietsje teveel van hetzelfde is..
bij HTTT is elk liedje een compleet andere (maar elke keer weer fantastische) ervaring, dat maakt m zo geweldig..

Kan maar niet wennen aan deze cd. Ik kan het niet helpen, maar op de een of andere manier vind ik dit album te voorspelbaar en ik heb het gevoel dat de stijl er te dik bovenop ligt (ik zie ook niet zo zeer de noodzaak van de dubbele titels van de nummers, die er hierboven overgens niet staan). Deze plaat is een mengelmoes van stijlen die de heren allang bezocht hadden voor deze cd en ik vind er maar weinig nummers bovenuit springen. Waarmee ik niet eens wil zeggen dat dit een waardeloze cd is. Nummers 3 en 4 staan momenteel op mijn iPod en deze luister ik ook regelmatig. Ik ben echter bang dat het wat betreft deze cd bij losse nummertjes blijft, want de hele cd achter elkaar beluisteren is te vervelend voor woorden. Maarja, een aantal jaren geleden vond ik Radiohead te vervelend voor woorden en ik heb sindsdien bij elk album dat ik beluister steeds weer mijn mening bij moeten stellen, dus wie weet... Voorlopig 3.5**.

Daar werd aan gedacht, maar deze mogelijkheid wordt blijkbaar momenteel nog niet ondersteund op deze site Enkel voor album titels kan je wel een alternatieve titel invoeren.

Hier ligt een taak voor de moderators dus.

Och, wat kan 't mij ook boeien; na een héle lange tijd dan toch nog een 4,5* voor deze Radiohead

mmm.. moet zeggen dat ik 'Pablo Honey,' 'Hail to the thief' en 'Amnesiac' altijd een beetje links heb laten liggen,..
Werd eens tijd dat ik die albums ook wat meer luisterbeurten ging gunnen..

Nu weer even 'Hail to the thief' een kans aan het geven, moet zeggen dat ik het absoluut geen slechte plaat vind, maar ergens is het gewoon een minder bijzonder plaat dan The bends, OK Computer en In Rainbows.. De tracks zijn prima, luisteren prima weg, maar opzich vind ik dat het niveau van het gehele album niet overweldigend is, wel beter dan wat de meeste bands presteren..

Not bad at all, maar zeker ook niet overweldigend en zo bijzonder als de hiervoor genoemde platen.

Het is inderdaad het op twee na minste Radioheadalbum (voor mij; Pablo Honey en In Rainbows zijn de minst goede), maar deze band krijgt het dan nog voor elkaar om 'n hele goeie af te leveren. Nummer 2, 3, 5, 6, 8 en 14 behoren wat mij betreft tot het betere wat deze band heeft gemaakt.

Maar The Bends blijft naar mijn mening hun meesterwerk

An sich geen slechte plaat, maar het klinkt allemaal wat plichtmatig. Zoals altijd wel vakkundig, en ook wel origineel, maar zonder de ziel die Amnesiac en In Rainbows zo geweldig maakt. En, zo is óók op die twee platen te horen, Radiohead is op haar best als ze de kunst van het weglaten goed toepast, en dat is op dit album toch wel mislukt.

Qua ideeënrijkheid dus een aardige plaat, maar het had wat langer moeten rijpen, denk ik.

1997: Ok computer. Het grootste succes van de band was een feit, en zodoende groeide hun internationaal succes. Ze werden de hemel ingeprezen voor wat mensen noemden: 'Hun herwaardering van jaren 70-muziek, maar dan met veel meer attitude'

Het succes werd de band echter iets te veel. Thom Yorke zou naar het schijnt geflirt hebben met depressies en de band sloeg een heel andere weg in: Meer electronische & minder bereikbare nummer, waarvan Kid A & Amnesiac hun troetelkindjes zijn. Veel nieuwe fans bij, maar de gitaarliefhebbers, die naar wat rock snakten, bleven op hun honger zitten.

Hail To The Thief, gereleased in 2003, begint met het geluid van een gitaar die ingeplugd wordt, alsof de band wil zeggen: 'Jullie willen gitaren? Jullie krijgen ze!' En goeie God, de boodschap komt duidelijk over.

Hun aanhef 2 + 2 = 5 (The Lukewarm), die tevens genaamd is naar een filosofische stroming, mondt uit in een explosie van doordacht & perfect gebalanseerde gekte. Ook het prachtige, zelfs wat feeërieke nummer 'There There (The Boney King Of Nowhere)' laat een Radiohead horen die weer levenslust vertoont, met geniale pop-rock nummers.

Toch schuwen ze de electronica niet op dit album. En het lijkt of het album een perfecte balans weet te vinden tussen de electronica & het gitaargeschalm, zonder daarbij Yorke's stem te verdringen.

De nummers die, mijn persoonlijke mening, minder overkomen zijn de nummers met louter piano. Sommigen zouden ze 'zagerig" toezeggen, plus het feit dat ze best wel ééntonig en voorspelbaar zijn, maakt dat deze voor mij de mindere nummers van het album zijn.

Denk niet dat dit het een album is dat je zo maar eventjes op je dooie gemakje beluisterd. 'Hail To The Thief' is een plaat die helemaal anders is dan de vorige platen, maar bijna net even ontoegankelijk is voor de oppervlakkige luisteraar. Velen die de muziek horen, maar weinig die er naar luisteren.

Als je ze op zichzelf beluisterd misschien wel, maar wat ik persoonlijk de sterkte van deze nummers vind, is dat ze een rustpunt vormen tussen al het muzikale geweld dat hen omringt, en op die manier werkt het dan weer wel perfect! Even op adem komen, vooraleer er weer voluit tegen aan te vliegen, zeg maar.

Ik vind ze niet slecht. Maar ik vind dat ze de rest van de cd wat onrecht aandoen, omdat ze wat kaler aanvoelen. Het pianische deel in 'A Punchup At A Wedding (No No No No No No No No) vind ik persoonlijk wel treffend. 't Is een persoonlijke mening natuurlijk eh ^^ En je bent de eerste die iets zegt op mijn eerste recensie! Proficiat =)

Wat een Simple Minds rip-off in Where I End and You Begin zeg...

Leg eens uit als je wilt? Aan een loze kreet heeft niemand wat...

Luister er zelf maar Theme For Great Cities op na:
http://www.youtube.com/watch?v=pJDx-1L3V9U
Hier bijvoorbeeld. Ik vind de gelijkenis behoorlijk opvallend.

Goh ja, het is maar hoe je het wilt horen zeker?

Mij kan het ook geen moer schelen als al dan niet een rip-off is. Beiden schitterende nummers.

Ik vind Where I End and You Begin ook een prima nummer, maar de gelijkenis is wel heel opvallend. Alleen begint Thoms stem me nogal de keel uit te hangen eigenlijk. Ook één van de redenen waarom ik nu wel klaar ben met Radiohead.

Misschien luister je wat teveel naar Radiohead?

Ben wel erg benieuwd naar het soort muziek waarmee ze na het In Rainbows album komen. In Rainbows was in vergelijking met Hail to the Thief een stuk toegankelijker. Van mij mag het volgende album weer wat ontoegankelijker worden.

Slechtste cd van Radiohead!