Radiohead - Hail to the Thief (2003)

Ik zou voor In Rainbows gaan.

Wat betreft Hail to the Thief: er komen wel wat electronische invloeden langs. Het grootste euvel is echter dat het album wat te lang is, en daardoor niet zo weet te boeien. Staan wel wat leuke nummers op, maar het is niet echt van een constant niveau.

Bewaar het beste voor het laatste!

Als jij dat zegt, is dat dan juist geen reden voor mij om het juist WEL te luisteren?

Goed punt. In Rainbows was juist een aanbeveling vanuit jouw oogpunt trouwens. Ik vind Kid A en Amnesiac beter, maar die zijn juist een stuk electronischer. Ik heb het idee dat jij vaak ook liever een niet te lange plaat hebt. Plus dat IR het hoogst gewaardeerd wordt over het algemeen, en het ook het dichst bij TB en OKC ligt.

Ik heb puur gekeken naar het genre dat hier op musicmeter staat. Dit was de enige van de overige platen waar alleen rock bij stond. Lange platen hebben niet vaak mijn voorkeur, nee.

Ik heb nu overigens deze opgezocht, maar de volgende wordt dan In Rainbows.

Er staan toch wel een behoorlijk aantal nummers waar ik echt totaal niks mee heb. Dat zijn (zoals verwacht) de meer experimentele nummers. Vanaf There There wordt het een stuk beter, maar nog steeds niet echt goed. Redelijke nummers. Ik vraag me ook af of dit wel een groeialbum is. Ik ben bang van niet.

We hadden je gewaarschuwd!!!

Ja maar ik vind dit album ook niet top hoor. Wel leuk maar hier staan echt wel een aantal onzin nummers op.

Welke dan als ik vragen mag?

Gokje: A Punchup at a Wedding ??

Buiten zwakke nummers als bovenstaande zijn ook de uitschieters aan de bovenkant erg matig. Naar mijn mening zouden nummers als 2 + 2 = 5 en There There op OK Computer, The Bends en In Rainbows een Electionering waardering krijgen...

Vind ik juist een geweldig goed nummer. Staat in m'n Radiohead top vijf!

Absoluut niet! Genoeg absolute toppers te vinden: 2+2=5, Sit Down Stand Up, Sail Us to The Moon, Where I end and you begin, There There, Myxomatosis, A Wolf at the door, we suck young blood.

We Suck Young Blood, A Punchup at a Wedding, Backdrifts, Scatterbrain etc, gewoon een zeer matig plaatje dit eigenlijk. Minste van Radiohead. 2+2=5 is de enige échte uitschieter op dit album. Echt een geweldig nummer.

Nee nee houd Scatterbrain erbuiten. Dat is nogaltijd het meest ondergewaardeerde nummer van deze band.

Ik herinner me niet bijster veel van deze plaat, maar Scatterbrain was één van de beste, geloof ik.

Neeehh niet echt.

Scatterbrain is inderdaad onderschat nummer van Radiohead. ijzingwekkende vocalen en een beklemmend sfeertje En We Suck Young Blood is ook prachtig, die plotse versnelling bijvoorbeeld En Backdrifts is misschien iets minder, maar toch. Catchy refreintje, lekker pianostukje op het eind. En A Punchup at a wedding, u raadt het al, vind ik ook meer dan goed

Backdrifts vind ik dan weer wel een goed nummer: een catchy popliedje maar dan met vervreemdende electronica. We Suck Young Blood daarentegen is een behoorlijke misser, dat nummer is twee keer leuk maar daarna heb je het echt gezien. Om over Punchup At A Wedding maar te zwijgen...

Één van Radiohead's zwakkere platen.

Ik ben al een tijdje een groot liefhebber van beide kanten van deze op Mume zwaar geprezen band.
De snerpende-gitaren-euforisch-krijsende-York-kant op The Bends en deels op OK Computer, maar evengoed en misschien wel meer van de mysterieuze, elektronische kant die geopenbaard wordt op Amnesiac en Kid A. De albums die na Kid A kwamen, inclusief deze, zijn voor mij een combinatie van deze twee kanten, die soms naar de rockkant, soms naar de elektronicakant neigen met steeds weer een klein nieuw element toegevoegd.

Hail to the Thief heeft als nieuw element het zo vervreemdend, pijnlijk en duister mogelijk klinken -net zoals Kid A, maar dan erger. Jammer genoeg lukt dit zelden en komen bijna alleen de rocknummers uit de verf. Tuurlijk, er zijn wel die momenten waarop ook de andere kant succesvol naar buiten komt
-het spastische en ronduit fantastische einde van Sit Down. Stand up om er maar eens een te noemen- maar deze worden veel te vaak overschaduwd door irritante en zwakke momenten zoals het veel te pretentieuze Myxomatosis, het bijna saaie The Gloaming en Backdrifts, een combinatie van voorgenoemden.

Ook de ballads die Yorke en kornuiten hier neerzetten komen niet erg overtuigend over.
Sail to the Moon en I Will zijn, hoewel niet echt storend, erg slaapverwekkend en smeken bijna om de skipknop, mede dankzij de hier niet bijster interessante stem van Yorke.

Blijft over de singles en enige anderen. En deze zijn fantastisch.
2+2=5, There There, A Wolf at the Door, Sit Down. Stand Up en in mindere mate Go to Sleep en Scatterbrain overtuigen wel en zetten perfect het sfeertje neer dat deze groep zo wanhopig probeert neer te zetten. De climax van There There, het refreintje van A Wolf at the Door en het openingsriffje van Go to Sleep -in ieder van deze nummers valt er iets te genieten.
Jammer genoeg tillen deze het niveau niet zo omhoog dat ik hoger dan 2,5* kan geven.

Ga eens snel beter luisteren!

Myxomatosis vind juist ik een van de betere nummers. Ik deel je kritiek op de ballads en de stem van Yorke ook niet. Sail to the Moon is gewoon puur genieten. Where I End and You Begin een van de beste nummers ooit gemaakt. Dit album verdiend minimaal 4* sterker nog, het is een grote schande dat er "maar" gemiddeld een 3,89 voor staat. Foei!

We Suck Young Blood niet te vergeten, voor mij een van de betere nummers. Samen met In Rainbows vind ik dit het mooiste album van de heren.

5*

Heerlijke Radiohead plaat, de dvd die bij de Special Edition zit is ook leuk.
4*

De versie met bonusdisc voor 9 euro bij de Fame in Amsterdam. Tot nu toe klinken die bonusnummers erg fijn.

Ik vind het een topplaat van Radiohead met mooie nummers als 'We You End and i Begin' en 'Scatterbrain'

Super.

nu luister ik al zo'n 4 jaar naar deze plaat en het enigste nummer wat me een beetje tegenviel was de opener. Nu sinds gisteren is er iets wonderbaarlijk gebeurd; Ik besefte op eens: "Wat een nummer zeg!" ik krijg er maar geen genoeg meer van, die opbouw, twists vaart, stem! En een van de meest ontroerende gitaarpartijen die ik ooit heb gehoord, die van 2 + 2 = 5

In combinatie met sit down, Go to sleep en there there een welverdiende plaatst in mijn top 10. Radiohead brengt me weer eens van mijn stuk.

het meest ondergewaardeerde album van radiohead! een lang album is het wel, wat het enige nadeel aan de plaat is, maar met prachtige songs staat het vol. de opener 2+2=5 kan miraculeus van een donkere aanvang naar een stuwend einde worden gebracht zonder af te laten in kwaliteit. Sit down, stand up is repetitief maar wel lekker donker zoals radiohead op zijn best is. Myxomatosis is zowaar nog donkerder en de lyrics zijn dat ook maar wat een lied!!! Scatterbrain is, in tegenstelling tot wat velen zeggen, voor mij een prachtige ballade waarin Yorke echt weet te ontroeren. Toch is het beste van het album( en het beste van radiohead) where I end and you begin. Een perfecte cross-over tussen de stijl van ok computer en die van kid a. Het grijpt me recht naar de keel, zo boeiend en eerlijk, zo perfect en ontroerend!!! Luister ernaar.

Elke ballad op deze plaat sla ik over.
Ik vind Thom hier af en toe echt zeuren.
Gelukkig staan er dan nummers op als Myxomatosis, There There en A Punchup at a Wedding die dit deels goed maken.

Amnesiac, Kid A, en deze blijven voor mij toch wel dé Radiohead platen.
Muzikaal gezien erg fijn. Met name ook de rol van Colin op deze genoemde albums vind ik erg aangenaam. Wat kan die man toch op een doeltreffende manier met zijn baslijnen de nummers dragen.
Voor mij zijn bovengenoemde albums stukken interessanter vind dan OKC en TB.

Zo apart hoe muziek na 5 jaar ineens anders gaat klinken. Ik heb deze voor het eerst geluisterd toen ik 18 was. Ik snapte er hélemaal niks van, en de zang van Yorke gaf me nare rillingen. Nu ik ietsjepietsje ouder ben vind ik dit geweldig en snap ik plots de waardering voor deze bijzondere band.

Over HttT. Eens over het feit dat er een aantal zwakkere nummers op staan. Voor mij is dat dan weer Backdrifts, wat met name aan de zang ligt. De rest vind ik zo slecht niet als iedereen beweert. Luister alleen al eens naar die heerlijke groove in Punchup at a Wedding!

Hail To The Thief is inderdaad een beetje onderschat. Toch vind ik de sfeer op deze plaat minder uniek dan op de anderen. Het is alsof ze alle losse concepten voor nummer hierop hebben gepleurt zodat ze weer wat tour-voer hadden (leuk woord, die ga ik onthouden). Verder zijn die liedjes echt wel sterk. Ik zie nummers als Backdrifts en Myxomatosis zo in het rijtje van Amnesiac staan en nummers als Sail To The Moon en A Wolf At The Door zouden zeker niet misplaatst zijn als ze op In Rainbows zouden hebben gestaan. Mijn mening...

Ik zie net dat ik deze plaat op 4 sterren had staan en heb er als de sodemieter een ster bijgeknikkerd. Momenteel na OK Computer misschien wel mijn favoriete album van Radiohead. Een groot deel van de nummers bouwt op geniale wijze op naar een hoogtepunt (2+2=5, We Suck Young Blood, There there, A Wolf at the Door...) en het kippenvelgehalte is groot, met Sail to the Moon als absolute aanvoerder. Dit is wel een album dat alleen gedraaid mag worden op grauwe herfstavonden. Of bij sneeuw.