Radiohead - Hail to the Thief (2003)

Goed, daar gaan we dan.

2+2=5 is een mooie, intense opening. Heerlijk dat geklungel op 'it's the devil's way now', dat zo van (een goed gedeelte van) Amnesiac lijkt getrokken. Het goede gevoel blijft overheersen bij het rustig opbouwende Sit Down, Stand Up. De spanning wordt langzaam opgevoerd naar het 'raindrops' gedeelte. Sail to the Moon neemt (helaas) weer gas terug. York's zingen moet ongetwijfeld 'dromerig' overkomen maar ik kan best begrijpen dat sommige mensen er heel erg zenuwachtig van kunnen worden. Klinkt een beetje b-siderig om het zo maar eens te zeggen.

Het begin van Backdrifts lijkt ook weer zo van Amnesiac af te komen, maar gelukkig is het van iets hoger niveau. Het refreintje heeft in de verte zelfs iets catchy's. Jammer alleen van de saaie outro. Go to Sleep is zowaar een gitaar gedreven nummertje. Ik zeg nummertje want veel heeft het al met al niet om het lijf. Ook hierbij denk ik weer: is dit een eerder afgekeurd b-kantje? Verder dan met Where I End and You Begin. Een mooie moody opening wordt gevolgd door sterke drums en een mooie zangpartij. Een hoogtepuntje. Op We Suck Young Blood klinkt York helaas al weer een stuk minder. Een bloedirritant en zeurderig nummer als je het mij vraagt.

The Gloaming is dan weer zo'n nummer dat totaal niet opvalt, en waarvan we er veel te veel hebben gehad in het post-OKC tijdperk als je het mij vraagt. Echt slecht is het niet, maar erg geïnspireerd ook niet. Gelukkig volgt het wat poppier There, There. Zonder echt een favoriet te worden een verademing tussen alle bliepjes en tikjes moet ik zeggen. Even ontspannen dan maar bij I Will. Een lekker tussendoortje, het dient gezegd.

A Punch Up At The Wedding klinkt, tja, totaal niet enerverend. Nummer dreint een minuut of 5 door, en kan als achtergrondmuziek prima fungeren, maar daarmee is ook alles gezegd. Intussen in slaap gevallen? Myxomatosis trekt je er weer bij. In ieder geval weer iets spannends en intens. Bij Scatterbrain krijg ik altijd een Pablo Honey gevoel. Dat kan gewoon niet goed zijn... Afsluiter A Wolf At The Door is dan weer een bijzondere en a-typische song, 1 van mijn favorietjes van de plaat.

Al met al moet ik in het geval Hail To The Thief concluderen: ietsjes beter dan Amnesiac, maar helaas niet te vergelijken met trio The Bends, OKC en Kid A. Eigenlijk dus gewoon weer een teleurstelling...

2,5*.

Behoorlijk laag je beoordeling. Maar goed smaken verschillende duidelijk en gelukkig! Ik vind dit album beter dan Kid A.

Muiekcritici vinden "Where I end.." een minpunt op de plaat en "The Gloaming" juist een pluspunt.

Veel luisteraars juist andersom. Toch een andere manier van luisteren/criteria?

Na een hoopdraaibeurten zijn voor mij Backdrifts en The Gloaming echt boven komen drijven.

Myxomatosis en Punchup zijn voor mij allang ingezakt.

Jammer dat liedjes als:
-Big Ideas
-Lift
-Manowar
-Up on the Ladder etc. dit album weer niet gehaald hebben. Misschien iets voor de toekomst?

IK vind het vreemd dat veel mensen het nummer A Punchup at a Wedding niet zo goed vinden,ik vind het juist één van de beste nummers van de cd. Die piano is echt prachtig en de zang is ook heel mooi en echt.

Ik denk dat punchup te simpel overkomt i.v.m. met radiohead sinds 2000 heeft gemaakt. Dat is op zich niet erg, maar dan past het niet zo goed in het album misschien. Al vind ik Fof again op Com Lag wel weer mooi.

Pfoeh.... Ik moet zeggen dat de 1e keer luisteren best pittig is. Nog een moeilijkere ervaring dan bij OK computer...

Al kan ik het nu nog niet geloven, ik weet zeker dat ik hier nog van ga genieten.

@Rico

Ja maar dat is logische aangezien Ok Computer het meest toegankelijke album is blijkbaar. Het is niet voor niets het grootste commerciele succes van de band.

Volgens mij zijn Pablo Honey en The Bends toegankelijker? Ik moest Paranoid Android wel een paar keer horen, voordat ik hem helemaal doorhad. Maar goed, toen was OK Computer nog niet uit. (PA kwam een paar maanden daarvoor als single uit).

Kan je nagaan, want "OK Computer" is ook totaal niet toegankelijk, naar mijn inziens. Veel minder toegankelijk dan gemiddeld in ieder geval.

Ik neem aan dat het eerste album dat je van Radiohead luisterd het meest ontoegankelijk is. Daarna wen je toch aan de stem en aan de structuren?

Ik luisterde 'Ok Computer' voor het eerst en gelijk 3 keer achter elkaar naar, op en van school en was meteen overdonderd; bij thuiskomst deed ik echt blijjjj tegen the birthgiver dat ze deze cd in huis had gehaald. 'Kid A hetzelfde verhaal', maar toen Hail to the Thief na een lange tijd met een heel positeve instelling werd geluisterd was dat toch even stukken minder. Het klonk relatief goedkoop als een bij elkaar geraapt sooitje nummers. Paar keer weggelegd, maar doordat ik 'There There' en 'Go to Sleep' goed vond blij toe, toch maar weer eraan begonnen. Ik vraag me nu af of het nog moeilijker was geweest als ik 'Hail To The Thief' als eerste Radiohead album had gepakt toendertijd. Waarschijnlijk had mijn ehm 'Radiohead-gekte' dan een stuk langer uitgesteld gebleven. Ik twijfel dus, aan de ene kant zou je gewend moeten raken aan inderdaad de stem en structuren (alhoewel, vrij verschillend toch op de verschillende albums), maar aan de andere kant ga je denk ik, bewust of onbewust, vergelijken en verlang je toch tijdens een luisterbeurt van een volgend album terug naar het voorgaande album. Iemand die 'Hail To The Thief' wel als eerst heeft geluisterd?

Ik vond Hail To The Thief anders ook knap ontoegankelijk. Vind het nu wel een van de betere Radiohead-albums.

Same here. Hail to the Thief lijkt dan wel toegankelijker (qua liedjesstructuur en lengte van nummers) maar is wat mij betreft het moeilijkst toegankelijke Radiohead album. De schoonheid van de nummers zit hier veelal in de details, en die hoor je pas na vele luisterbeurten.

Ja, helemaal gelijk. Ik vind dan ook jammer van mezelf dat ik Hail to the thief het minst aantal beluisteringen heb gegund. Ik moet hem weer uit de kast halen!

Nee dus... Ik moet echt wennen aan "Hail to the thief".. De songs van "OK Computer" begon ik toch al snel goed te vinden en dat is bij "The bends" ook zo.

Wat is het verhaal achter de foto van de kroondragende man (Thom?), gelokeerd op de piano tijdens liveconcerten?

Stem verhoogd naar 5.0*, omdat dit album gewoon 5 sterren waard is en omdat er toch een keer albums 5 sterren mogen krijgen.

Tot nu toe had ik alleen Four Tet - Rounds 5.0* gegeven, en ik snap zelf niet waarom ik nooit meer andere albums die stem heb gegeven.

Ik ben het er nu toch niet meer mee eens dat dit 14 individuele nummers zijn. Tot en met ´I Will´ bespeur ik zeker wel een gemeenschappelijke sfeer, zo levendig allemaal. Helaas niet zo goed als bij Kid A en Amnesiac, want daar is de sfeer binnen de nummers en via overgangen zo constant. Die overgangen zijn hier ook het probleem dan, want die voelen niet als een voortzetting van het voorgaande. Als daar dan ook nog eens de nummers ´A Punchup at a Wedding´ en ´Myxomatosis´ bijkomen, kan ik snappen dat het totaalgevoel niet heel bevredigend is. De laatste twee nummers maken wel veel goed.

´I Will´ vind ik nu ook een bijzonder nummer. Deze kan best eens door Thom op een barre dag alleen in elkaar zijn gezet. Als je goed luistert hoor je een laagzingende Thom in het ene oor en een hoogzingende Thom in het andere oor. Bij 1.15 gaat de laagzingende Thom mee in de hoge zang en komt er nog een derde Thom bij, geweldig.

En ik herhaal: Wat is het verhaal achter de foto van de kroondragende man (Thom?), gelokeerd op de piano tijdens liveconcerten?

Daar hoef je niet zó goed voor te luisteren toch?

het gaat natuurlijk ook om wat ik daarna schrijf he: het hele proces

O, het HELE proces...


Sputterende machine-achtige geluiden in 2+2=5 (The Lukewarm) starten dit album. De motoren worden op gang geholpen door 4 tikken voorafgaand aan de beat en niet lang daarna marcheert Thom daar zuiverder dan ooit overheen. Met behulp van goed geplaatste en soms goed verstopte samples wordt naarmate dit nummer vordert, de sfeer van dit album gezet: dromerig en mysterieus met hier en daar flinke uitbarstingen. Deze hier is geweldig. In anderhalve minuut gebeurt er zoveel en het mooie is, de climaxerende werking blijft intact en wordt tot het einde enkel maar intenser. De roffel die het laatste stuk inleidt, vind ik het hoogtepunt. De betere opener. 5*

Sit Down Stand Up (Snakes & Ladders) is vooral goed door de fantastische opbouw: in korte tijd vormen beat + synth + sample + piano + zang = 5 de introductie. Thom splitst in tweeen en nieuwe samples worden achter elkaar afgevuurd tot het raindrops kippenvelgedeelte begint. Een nieuwe opbouw lijkt te beginnen tot het moment waarin de regendrupjes dan ook echt tot leven komen. Alweer wordt een kort gedeelte telkens herhaald en Radiohead lijkt er alweer mee weg te komen. Ook hier groeit de eigenlijke climax uit tot de ware climax op het einde, want er zit nog een opbouw verstopt in dit gedeelte. Wat een structuur: 1 grote opbouw die op te breken valt in 3 kleinere opbouwen. 5*

Sail to the Moon (Brush the Cobwebs Out of the Sky) brengt rust als de ballad van het album. De vergelijking met de ´ballads´ op de overige albums als Pyramid Song, How to Disappear Completely en No Surprises is snel gemaakt en daar zou deze dan de minste van moeten zijn. Ben ik mee eens, maar ook dit vind ik een speciaal nummer. De rustgevende intro van een minuut mondt uit in de meeslepende zang en wanneer de betoverende synths erinkomen begint dit nummer echt tot leven te komen. 5*

Van alle overgangen qua nummers vind ik die van Backdrifts (Honeymoon Is Over) het beste. Het moeilijk volgbare geluidje is al enigzins te horen aan het einde van Sail To The Moon. Mooi hoe de beat er inkomt met die korte stilte erin die wel altijd lijkt te werken. Goed, dit nummer is een grote ontdekkingsreis. Na zoveel luisterbeurten openbaren nog steeds nieuwe detaills en mijn gevoel jeukt telkens aan het begin van dit nummer alsof dit misschien eindelijk de complete ervaring wordt. Best grappig hoe ze dan een ietswat goedkope sample (tjieuw) enkele keren door dat geniale, gedetailleerde stoppen. Elke keer als de beat wegvalt en terugkeert is een klein hoogtepunt en met de pianosolo en afbouw daarbij maakt dit 1 van de favorieten. 5*

Zo, het meest gitaar georienteerde Go to Sleep (Little Man Being Erased) begint met een geweldige melodie gespeeld door 2 gitaren (of 3?). Ik zal toch de voorkeur geven aan zo een opening dan die van Backdrifts: de zang vloeiend over de inkomende beat in plaats van de stilte gevolgd door de beat. Je wordt zo meteen gepakt door het nummer en dan steviger en nog steviger door 2 hevige climaxen en ja, dan kan je dus wel janken als het nummer vrij snel uit het zicht verdwijnt door een fade out, not cool. Gelukkig vind de redding plaats door het mini-melodietje de allerlaatste 3 seconden . 5*

Where I End and You Begin (The Sky Is Falling In) is het meest sfeervolle nummer. ´I´m up in the clouds´ kan letterlijk genomen worden door de vele ehm spirituele synths en Thom die als god de woorden ´four, five, six, seven´ door het nummer laat galmen. Vanaf het moment dat de bassgitaar inkomt tijdens het instrumentale gedeelte vind ik dit het geweldigste stuk van het album, te magisch gewoon. De ´I will eat you alive´ - ´There'll be no more lies´ zinnen spoken uit het niets door mijn hoofd heen op de vreemdste momenten. Mijn tweede favoriet.

We Suck Young Blood (Your Time Is Up) heb ik heel lang slecht gevonden. Zwaar deprimerend nummer met een sprankeltje hoop erdoorheen. Ik keek dan ook enkel naar het opzwepende stuk uit waar Thom van je wow naar je oooooo- naar je thathaTHA gaat via een piano die ook steeds verder uitbarst. Door de tegenstelling van uitspatting naar zoveel rust begon ik het laatste stuk ook steeds meer te waarderen. Toen de klapjes en achterzang eenmaal volledig geintegreerd waren zat ik ook met dit nummer op een mooie waardering. 4.5*

Wordt vervolgd...

Mijn 4.22 minuut durende versie van The Gloaming (Softly Open Our Mouths in the Cold) lijkt qua structuur veel op die van Backdrifts. Het introducerende moeilijk volgbare geluid wordt gevolgd door de toevoeging van de beat en terwijl de zang daaroverheen vloeit, wordt die beat langzaam uitgebreid. Na de instrumentale solo komt de zang nog 1 maal terug om vervolgens af te bouwen waarmee werd begonnen. En alhoewel Backdrifts dit op een ingenieuzere manier doet, is ook The Gloaming een geweldig nummer. De samples zijn ongelofelijk oorstrelend en creeren een unieke sfeer. Tijdens de instrumentale gedeeltes visualiseer ik me vaak de heerlijk ziek-gedragende Thom Yorke tijdens zijn liveshows. Ga die allemaal zien en probeer te ontdekken of nummers van dit album daar beter worden gespeeld, mij is het nog niet gelukt. 5*

There There (The Boney King of Nowhere) is mijn derde favoriet. De zang blijft het gehele nummer op hetzelfde rustuitstralende niveau, maar wordt wel steeds met meer emotie gezongen. Doordat de muziek ook heel licht opgebouwd wordt tot de fantastische instrumentale climax, voelt deze niet echt aan als een climax, maar meer als een rustpunt voor Thom om vervolgens nog eenmaal met alle emotie aanwezig uit te halen. Die instrumentale climax lijkt dus hetzelfde principe te volgen als het hele begin: rustuitsralend met ongelofelijk veel opbouwende emotie erin. De afsluitende, herhalende zin ´We are accidents, waiting, waiting to happen´ spookt als goede tweede uit het niets door mijn hoofd heen op de vreemdste momenten. 5*

Voor de volledigheid zal ik nog eens herhalen waarom ik I Will (No Man's Land) een bijzonder nummer vind. Dit nummer kan best eens door Thom op een barre dag alleen in elkaar zijn gezet. Je hoort een laagzingende Thom in het ene oor en een hoogzingende Thom in het andere oor. Als je goed luistert, gaat bij 1.15 minuut de laagzingende Thom mee in de hoge zang en komt er nog een derde Thom bij, geweldig. Dus lijkend op simpele en nietszeggende troep, maar blijkend: effectieve en innovatieve poep. 4.5*

Tot hier bevat het album een totaalgevoel voor mij. Helaas moet A Punchup at a Wedding (No no no no no no no no) roet in de bruidstaart smijten. Het avondsfeertje op de prairy ploetert een beetje voort tot het einde. Hier lijkt het toch nog even interessant te worden met enkele trucjes hier en daar, maar niet iets dat we niet eerder beter hoorden. Helaas, het minst interessante nummer. 3.5*

Het begin van Myxomatosis (Judge, Jury & Executioner) is altijd even schrikken, erg hard hoe die beat erinkomt. De uitwerking had ook beter gekund. Die basisbeat klinkt pas goed als alle synths samenkomen en het nummer had dus wat rustiger mogen beginnen met meer opbouw. Echter, de sfeer is volop aanwezig en het einde brengt toch altijd even een speciaal gevoel teweeg. Deze hier en het vorige nummer hadden perfecte b-kantjes geweest en zouden het album zo terechter achter hebben gelaten met 12 nummers. 4*

Scatterbrain (As Dead As Leaves) brengt het album meteen weer op het vertrouwde niveau. Hoe kan 1 gezongen woord toch zoveel met je doen he! Verstopte, bijzondere samples via een rustige opbouw van penetrerende zang. Dit nummer vind ik samen het de afsluiter weer helemaal binnen de sfeer van het album passen en maakt mijn laatste favoriet. 5*

A Wolf at the Door (It Girl Rag Doll) duurt samen met Scatterbrain 3.21 minuut. Waarom lijkt het dan alsof dit nummer veel langer duurt? Overload aan zang wat je niet gewend bent misschien. Er is iedergeval veel ontwikkeling te bespeuren. Hoe het album begon op een wilde manier, eindigt het album ook zo, alleen in een andere context. 4.5*

Wat me dus zoveel bevalt aan dit Radiohead album vergeleken met de andere, is ten eerste dat er zoveel in te ontdekken valt. Er zijn zoveel detaills aanwezig die zich met elke nieuwe luisterbeurt verder openbaren. In veel nummers worden die vele detaills op een afwisselende manier gepresenteerd. Er wordt veelal niet in herhaling getreden wat makkelijker zou zijn en herhalende refreinen die een nummer sneller saai zou maken, zijn ook minimaal aanwezig: de structuren zijn geweldig; de variatie is enorm. Dat ontdekken komt dan ook terug in de variatie van dit album; niet weten waar je terecht komt, snel van de ene naar de andere plek reizen, maar met de nodige rustpunten erin. Verder is daar nog de afwisseling van beatgeorieeerd vs gitaargeorienteerd en rust vs uitspatting. Een optimale luisterervaring heb ik gelukkig nog niet gehad, laat me nog maar lekker door ontdekken , maar deze zal zeker met koptelefoon op zijn.

Nadelen: erg jammer van de abrupte overgangen die wel enkel maar de eerste luisterbeurten veel van de ervaring verstoorden en dan de nummers A Punchup at a Wedding en Myxomatosis daar nog doorheen.

Het avontuurlijke Hail To The Thief: #2

Het gebeurt maar zelden dat ik zo'n lap tekst lees en het er ook nog volledig mee eens ben. Mooie recensie Wat Jij Wil!

Mooie recensie inderdaad. Leuk leesvoer!

Idd gaaf watjijwil.

Ik vind overigens I Will een van de mooiste nummers op het album..echt heel mooi. Wel jammer van die klap in je gezicht die erna komt in de vorm van Punchup at a Wedding (No no no no no no no no) wat een erg goed nummer is, maar iets te heavy na het mooie, betoverende I Will.

Punchup at a Wedding (No no no no no no no no) wat een erg goed nummer is, maar iets te heavy na het mooie, betoverende I Will.[/quote]

Radiohead voorzag onze reactie al bij Punchup...
De ondertitel is inderdaad No,no,no,no,no

Ze zijn voor het nieuwe album overigens "Morning Mi Lord" aan het opnemen. De akkoestische versie is te downloaden als " Good morning mr Magpie" Hopelijk niet representatief voor de uiteindelijke versie.

Wat mij betreft mogen ze ook "Big Ideas" als studio opname gaan uitbrengen.

Wordt het niet eens tijd voor 'Lift'?

En dat prachtige nummer dat uitgelekt is tijdens een concert in maart (publieksopname). Heeft geen naam, maar duurde ongeveer 6 minuten en klonk als een opeenstapeling van xylophoons en strings...

was dat niet 'house of cards'??