Robert Cray - Strong Persuader (1986)

Aangename popplaat, welke mij op geen enkele wijze maar kan raken. Ik vind het wel goed, maar niet erg goed. De gladste 'blues'-plaat in mijn collectie.

Ok, dus jij hebt Don't Be Afraid of the Dark van Robert Cray dus niet

Ik heb één plaat van Robert Cray in mijn collectie, waarschijnlijk omdat ik dacht: 'oh ja, dat vind ik goed'. Maar ik vond het helemaal niets. Don't Be Afraid of the Dark is gladder dan deze? Wow, ik denk niet dat ik dieper in het oeuvre van deze sympathieke kerel moet duiken.

Nothin But Love uit 2012 en dan in het bijzonder I'm done cryin' is wellicht tóch nog de moeite van het proberen waard.

Mssr Renard, Robert Cray heeft een behoorlijk gladde periode gehad. Tweede helft jaren 80. Don't Be Afraid Of The Dark is - zoals Rudi S al aangaf - de gladste. Daarna is dat wel minder geworden. Cray maakt een soort gekke mengeling van soul met blues en pop. Maar daarbinnen is het wel wisselend.

Robert Cray - Some Rainy Morning (1995) vind ik een heerlijke plaat. Veel minder glad. En Chet noemde al Robert Cray Band - Nothin but Love (2012). Dat vind ik zijn sterkste. (Won't Be) Coming Home, I'm Done Cryin en Great Big Old House zij de sterkste parels. Sowieso vind ik Cray in deze eeuw sterker dan vorige eeuw. Zeker ook minder glad. Voor een bluesman is hij natuurlijk gepolijst. Dat is zijn handelsmerk, maar het gladde vind ik op later werk echt minder.

In mijn ogen heeft de man prachtige muziek gemaakt.

Wat vind je bijvoorbeeld van I Can't Quit - album Sweet Potato Pie (1997)?
En Poor Johnny - album Twenty (2005)?

Ik kan het bovenstaande alleen maar bevestigen: zijn twee hit-albums Strong persuader en Don't be afraid of the dark zijn vrij glad, zeker voor blues-begrippen. Dat was nu eenmaal de productiestijl van de tweede helft van de jaren tachtig en terugblikkend moet je constateren dat dat die platen achteraf geen goed heeft gedaan. Al waren ze destijds wel goed voor grote hitsuccessen, zoals de respectievelijke titelnummers.

Ook Midnight stroll (1990) valt nog enigszins in deze categorie, hoewel ik het een aangename plaat vind. Maar gaandeweg de jaren negentig schoof de productie van zijn albums op naar een wat ruwer, aardser geluid, dat meer bij de echte blues past. Naast bovengenoemde voorbeelden vind ik ook Shame + a sin (1993) een prima bluesalbum, evenals zijn samenwerking met Albert Collins en Johnny Copeland, die overigens (1985) niog vooraf gaat aan zijn succesperiode in de hitlijsten.

Per saldo denk ik dat ik Some rainy morning zijn beste vind, al ontlopen ze elkaar niet veel. En Nothin' but love ken ik zelfs helemaal niet, dus daar ga ik nog even naar luisteren.

gaucho, als je Nothin but Love (2012) goed vindt, dan kan ik je In My Soul (2014) ook aanraden! Ook een zeer sterk album. Iets andere productie, iets andere sfeer.
Met name Fine Yesterday is een prachtige soulsong.

Ik zal eens (als ik tijd en zin heb) wat meer van Robert Cray beluisteren. Ik moet er wel voor in de stemming zijn, want ik luister muziek meestal op mijn eigen manier en tijd. En als ik een andere bui ben, dan kan ik muziek die daar niet in past, niet luisteren. Nu even in een Humble Pie/Small Faces-bui, aldus.