Jan Akkerman - Jan Akkerman (1977)

Jan Akkerman heeft ooit beweerd dat Neil Young geen enkele gave noot kon spelen. Hij zei 't nogal denigrerend - wel, meneer Akkerman: ik wil best uw compleet oeuvre inruilen voor de intro van "Powderfinger" van diezelfde krasselende Neil Young.

Groot gelijk. Deze plaat van Akkerman heb ik ook, maar vind ik nogal middelmatig. Ik kan daar niet meer dan 2.5 voor geven, ik betaalde de plaat niet veel, gelukkig.

Muziek draait toch puur om emotie ? En géén enkele gitarist weet zo veel emotie los te weken als Neil Young.

Vooral van jazzkant komen deze opmerkingen. Ik begrijp dat Neil's gitaarspel niet virtuoos kan genoemd worden.

Mààr bij Neil draait het niet om "kijk mama, kijk eens hoe virtuoos ik wel niet kan spelen ?"

Neen, Neil hakt, hij scheurt, hij 'verkracht' misschien zijn gitaar, maar als je hem hoort spelen op Down By The River, Cortez The Killer of Like A Hurricane, dan is dat puur emotie, ik ben een enorme Neil Youngfan, of hij nu wel dan niet "juist" speelt, dat doet voor mij niets terzake; Neil Young is PUUR en is EMOTIE, en dàt kunnen veel jazzjongetjes niet begrijpen, helaas!

Deze Akkermanplaat geef ik 2.5 sterren.
Te weinig emotie, te gelikt, te beredeneerd,
muziek gespeeld zonder enig risico.

2.5 **1/2

Geniale cd, waarop Jan in de fusion-hoek schijnt te zitten. Dat is normaliter niet mijn ding, maar deze vind ik al sinds-ie uitkwam in '77 een wereldplaat. Mijn andere Akkerman-favorieten zijn "Aranjuez" met het orkest van Klaus Ogerman en "Profile".
Akkerman is inderdaad een heel moeilijk mannetje met allerlei vreemde nukken (arrogantie is 'm ook niet vreemd), maar het is een dijk van een muzikant!

Ik weet het: ik reageer vrij laat op het bericht d.d. 17 juli 2007 van de inmiddels overleden Evanshewson . God hebbe zijn ziel en hij ruste in vrede. Maar........ Jan Akkerman vergelijken met Neil Young is het zelfde als het vergelijken van Appels met Peren.

Ik heb Jan Akkerman zien optreden als gastmuzikant bij een concert van de Nederlandse band Solution ergens in de jaren '70 tijdens een openlucht festival. Solution mèt Jan Akkerman maakten destijds een verpletterende indruk op mij.

N.a.v. dat optreden heb ik later dit album "Jan Akkerman (1977)" gekocht. En "Jan Akkerman (1977)" is een geweldig instrumentaal album waarop Jan de sterren van de hemel speelt.

Over Jan Akkerman niets dan goeds.

O is dit een volledig instrumentaal album van onze Nedelandse gitaarvirtuoos, en is er ook nog aan dit album te komen?

Voor 2,50 op LP gekocht, wou deze al tijden hebben maar het kwam er steeds maar niet van Nu kon ik hem gewoon niet meer laten liggen.

Een album waar ik me ben opgegroeid. Pas weer eens even uit de kast gehaald. Een van de betere Akkermans, vooral omdat hij hier een erg sterke (die drummer ben ik nog niet helemaal uit) band tot zijn beschikking had. Met ongeveer dezelfde bezetting speelde hij de liveplaat uit 1978.
Vaak is de muziek van Akkerman niet zo bijzonder, maar dat is op dit album anders. Aantal goede nummers met erg sterk gitaarwerk. Akkerman bewijst op deze plaat inderdaad een van de betere gitaristen van het moment te zijn. Als je deze plaat tussen de concurrentie plaatst (Jazzgitaristen meegerekend) kan je volgens mij niet anders dan tot de conclusie kom dat hij een erg goede gitarist was/is.
Uitschieters: Crackers, Angel Watch, Pavane, Skydancer (ook te horen op Street van H. Brood) en Floatin'. En dat zijn ze bijna allemaal. Sterk album.

Ik verhoog met een halfje, dit geweldige stuk muziek mag van mij best naast een 'Hot Rats' (al is die natuurlijk wel iets beter) staan.

Toch zeker een zeer geslaagde lp, deze Jan Akkerman. Songs als Streetwalker en Skydancer zijn nog lang in z'n sets gebleven en behoren tot de beste stukken van de plaat. De single Crackers is ligt wat beter in het gehoor en is wel een lekker nummer. Pavane is een eigenzinnige compositie en valt ook onder de uitschieters te rekenen. Werkelijk briljant zijn de eerste drie minuten van Angelwatch. Daarna slaat het om in een jamsessie. Ondanks al het gepriegel is Floatin' best wel een relaxed nummer. Gate to Europe is een prachtig akkoestisch stuk en behoort tot zijn beste songs ooit. Later neemt Jan het opnieuw op voor de Passion cd. Skydancer bevat het mooiste gitaarwerk van de plaat. Veel andere songs van Jan Akkerman zijn ook live gespeeld. Het logo van de hoes werd jaren later opnieuw gebruikt als officieel logo. Atlantic heeft de nodige exemplaren van Jan Akkerman laten drukken, Want deze cd duikt tenminste nog wel eens op in de platenzaak. Jan Akkerman heeft een prachtig hoesontwerp en krijgt vier sterren.

Wat een juweel van een plaat, wat een geweldige gitarist.

De term "virtuoos" wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt.
Een virtuoos is iemand die alles kan op zij instrument. Zo is Slash bijvoorbeeld geen virtuoos. Maar ook Jimmy Page niet. Carlos Santana is geen virtuoos, Gary Moore is ook al geen virtuoos. Clapton? Geen virtuoos.

Jan Akkerman is een virtuoos. Ik ken geen andere gitarist die even overtuigend jazz, klassiek, rock als blues kan spelen. Soms slordig, maar dat hindert niet. Dat is (gespeelde?) nonchalance. Dat kenmerkt ook de grote voetballers. De mooiste auto's uit Italië waren ook slordig afgewerkt.

Hier is het vooral fusion wat de klok slaat, maar er komen ook wat meer klassieke stukken voorbij. Echt scheuren doet hij hier niet, maar de plaat heeft het niet nodig. Zijn gitaarspel, en het ogenschijnlijke gemak waarmee hij speelt, overbluf me iedere keer weer.

Ik ben bang van niet. Ik hem in het verleden vaak aan het werk gezien. Volgens mij zijn het zenuwen.

Ik vind dit Jan's meest toegankelijke lp/cd met als hoogtepunt "Skydancer", maar da's mijn persoonlijke mening.

Mooie originele loopjes en niet te vergeten de mooie orkestband. Begin bij dit album als je Akkerman wil leren kennen. Naar mijn weten de beste plaat van Jan

Voor mij ook een van zijn beste. Crackers was een behoorlijke kraker en kreeg veelvuldige airplay. De rest zit weer erg knap in elkaar en geeft fraaie sfeerbeelden.


Daaraan zou ik misschien dan toch nog Steve Hackett, Howe, Holdsworth, Blackmore en Knopfler willen toevoegen. En er zijn er ongetwijfeld meerdere. Allemaal bijzonder veelzijdige virtuozen met een toch herkenbare eigen stijl.

Ik heb Blackmore nog nooit een jazzlick horen spelen, en Knopfler evenmin. Het zijn goede gitaristen die je noemt, maar met uitzondering van Holdsworth zijn ze mijns inziens niet van hetzelfde kaliber als Jan Akkerman.

Ik doel dat met name op het feit dat hij zoveel stijlen zo goed beheerst. Ik vind de overigen uit je lijst, hoewel ik ze zeker respecteer, toch beperkter.

Overigens wil dat niet zeggen dat ik alles fantastisch vind wat hij uitbrengt. Maar dat hij niet vanzelfsprekend tot de grootsten der aarde wordt gerekend, is toch vreemd. Ik zag hem een paar jaar geleden notabene optreden in een aula van een middelbare school in een gehucht in Overijssel... en het was helemaal fantastisch.

Ja, helemaal eens, Akkerman is een wat ondergeschoven kindje gebleven qua waardering en dat heeft misschien alles met zijn eigen karakter te maken. Als hij minder eigenzinnig was geweest en deed wat het management hem opdroeg had hij internationaal veel groter kunnen worden. Maar hij respecteert zichzelf daarvoor teveel en dat maakt van hem een bijzonder fenomeen. Iemand die in een schoolgebouw de juiste sfeer treft en op zn best kan zijn.

Mooie omschrijving bluebird. Je kunt hem ook gewoon als arrogant beschrijven. Maar het is waar dat hij live bijna altijd top is. Het lijkt jan niets zero uit te maken waar hij speelt. Ik heb de man meerdere malen zien spelen in de meest uiteenlopende zalen. Feest tenten zelfs. Maar oei als het mis ging! Dan kreeg in dit geval de geluids man er ook ongenadig op zijn flikker en dat meerdere malen. Jan eist top van zichzelf maar eist dat ook van zijn muzikale omgeving. Persoonlijk weet ik zijn tegendraads,eigengereide en arrogant karakter wel te waarderen. Jan zo lijkt het is hard voor anderen maak ook hard voor zichzelf. Zelfs zijn podium grappen zijn vaak hard en cynisch toch wel een karakter trekje van onze ha jan denk ik zo.

Dat zou Jan wel willen! Hij rekent zich er zelf wel toe geloof ik.
Jan is een goede gitarist, maar om tot de groten der aarde te worden gerekend verwacht ik meer dan goed gitaarspel. Dan verwacht ik ook een oeuvre waar je 'u' tegen zegt. Al dan niet in dienst van iemand anders of een band. En dat is wat Jan niet heeft. Zijn gitaarspel op 'At the Rainbow' (Focus), met Brainbox of op Guitar for Sale vind ik nog steeds adembenemend goed, maar in zijn verdere solo carrière heeft hij dat niveau niet meer gehaald. Eigenlijk is 'Jan Akkerman' zijn laatste sterke werk.

En hij is een geniaal gitarist hoe dan ook. Ooit midden jaren 70 door muziekblad Rolling Stone uitgeroepen tot de beste gitarist ter wereld. Daarmee Page, Clapton en Carlos Santana het nakijken geven. Misschien wel een terechte constatering van Rolling Stone.
Ik heb Akkerman een paar keer live gezien. Hij is briljant. Hoewel dit de enige plaat is die ik van Akkerman in huis heb, zal ik me veel meer moeten gaan verdiepen in zijn oeuvre.

Probeer Blues Hearts uit '94 eens. Van begin tot eind geweldig.

Of The Noise of Art 1990 ook zeker te pruimen denk ik.

Evenals Puccini's Cafe........... en het onvolprezen Focus In Time niet te vergeten.

Dat word dan zoeken naar Blues hearts, the noise of art, puccini's cafe en focus in time.
Ik ben nieuwsgierig. Laat tegen de tijd als alles op mij in is gewerkt via MuMe wel weten hoe en wat.
Bedankt voor de tips.

The Noise of Art vind ik niet zo denderend. Heb niet echt een favoriet van Akkerman, vind 'm vooral live erg goed. Dan durft hij vaak net even iets meer. Live uit 1978 en z'n eerste drie albums zijn in ieder geval ook goed.

Dan zou 10.000 Clowns On A Rainy Day ook wel een aanrader zijn. Fraaie liveregistratie uit '97.

Hiermee toont Akkerman volgens mij zijn grootste zwakte. In principe heeft jan akkerman gelijk met zijn kritiek, maar hij onderschat dat die minder "gave' noten van Neil Young de intensiteit van de muziek enorm opschroeven. Jan is een enorme virtuoos en dat hoor je gelijk. Moeiteloos schut hij technische loopjes uit zijn mauw, desondanks mis ik iets. Het lijkt wel alsof hij de muziek geforceerd mooi wil laten klinken; het werkt averechts. Dit is gelikte, goed te beluisteren achtergrondmuziek, maar eigenlijk ook niet meer dan dat.



De hoge verwachtingen die het bovenstaande berichtje bij mij opriep, zijn dus zeker niet waargemaakt.

Beter dan deze plaat heeft Jan Akkerman nooit gemaakt. Geweldig album!

Ben doorgaans wel fan van de gitaarvirtuoos Jan Akkerman.
Bij Focus vind ik hem bijv. geweldig, waar hij ook vooral in dienst van speelt.
Maar deze solo cd valt me zwaar tegen, veel gepiel maar geen emotie.
Té gelikt, té veilig maar vooral geen mooie melodielijnen.
Het klinkt alsof hij er geen zin in heeft en zomaar wat losse noten speelt,
mij kan het totaal niet bekoren.
Ben ooit bij een live concert geweest waar veel gejamd werd,
daar vond ik hem echt veel beter spelen.

Ken de rest van zijn solo oeuvre niet, maar ik denk dat Jan Akkerman weer typisch zo'n geval
is van een virtuoos die qua song writing hopeloos tekort schiet.

TOP(!) album. Jan had toen al zijn hoogtijdagen. Werd verkozen in Melody Maker als gitarist van het jaar destijds. Ook ELI is een topper die in het verlengde hiervan ligt!!
Ik vind dit eén van zijn beste albums met een heerlijk gitaargeluid!!

Gitarist van het jaar was al zeker 5 jaar daarvoor,
waarin hij zijn hoogtijd dagen kende bij Focus.