Jan Akkerman - Jan Akkerman (1977)

Een prima plaat van Jan Akkerman. Favorieten: Crackers, Pavane en Skydancer. Maar de rest mag er ook zijn. Mooi gitaarwerk, en een prima aanvulling op de toetsen van Joachim Kuhn.

Bruno Castellucci: een Belgische drummer, tenminste op" Streetwalker".
Heel lang hierdoor mijn favoriete drummer.
Waarom? Luister naar geluid van "Streetwalker", en ik stel me voor; een donkere italiaan met een batterij van een drumkit.
De werkelijkheid: Een heel bescheiden kalende man achter een bass, snare en EEN tom en twee bekkens en een high hatt. ongelovelijk!

Voor zijn optreden van 20-02 in Raalte heb ik een ticket, schijnt dat hij dit album in z'n geheel wil spelen.

Dan zit je zeer goed. Jan heb ik op 8 januari gezien in de Boerderij met een top(1)band. Twee uur lang gaf hij een prima staaltje vakmanschap weg. Ik vroeg hem nog naar nieuwe materiaal zijn reactie: 'man ik ben pas 69 geworden en ben blij dat ik het leven heb

Goeie tip, ga ik even achteraan vandaag!

Veruit het meest dierbare album van Jan. Staat geen slecht nummer op. Uitschieters zijn voor mij Streetwalker en Angel Watch. Er is een heruitgave met (maar liefst!) één bonustrack. Ja, die moet ik wel hebben.
Volgende week komt ie naar Deventer het album spelen. Ben ik bij uiteraard. Hopelijk heeft mevrouw A. dan wat schijven mee.

De bonustrack is Angel Watch (single edit). Ik had eigenlijk een outtake of iets dergelijks verwacht, maar deze single edit is ook ok. Leerzame achtergrondinformatie over de totstandkoming van het album.
Meer dan prima concert overigens. Jan speelt het album 'integraal' (ach ja, de nummers wel in een andere volgorde) en ook prima uitvoeringen van een aantal nummers van zijn laatste album 'Minor Details'. Wie nog in de gelegenheid is om hier naar toe te gaan: zeker doen!

Toch komt qua sound ook Eli hier in de buurt

Jan Akkerman op topniveau! Wat een gitarist! Jazzy, melodieus en ook nog eens goed in het gehoor liggend. Jan kan zich meten met de beste gitaristen ter wereld. Daar mogen we trots op zijn.

Met jou kan ik praten. Goed ingelicht met de juiste info en deze prachtplaat en die andere knijter eli op de juiste waarde ingeschat.

Touche.

Deze plaat leerde ik kennen zo omstreeks de release via een vriend die wel een liefhebber was van fusion (Billy Cobham, Al di Meola) en van jazzinvloeden binnen de pop (Chicago, Blood Sweat & Tears, Steely Dan). Toentertijd kon ik hier echter niks mee : te vrijblijvend, te veel druk gepiel, te weinig nadrukkelijke structuur – met name al dat gefriemel van die strijkers die alle kanten opgaan terwijl de overige instrumenten allemaal hun eigen partij lijken te spelen op Angel watch kon mij tot waanzin drijven. Veertig jaar en diverse experimentele gitaristen en bands later bevalt dit album me een stuk beter en kan ik de muziek makkelijker tot me laten doordringen. Zoals bijna iedereen hier leerde ik Akkerman kennen via zijn werk met Brainbox en Focus; de warme gitaarklank die hij daarbij creëerde (op bijvoorbeeld Tommy en Sylvia) is nog altijd ongeëvenaard, maar op deze soloplaat komt hij voor de dag met lichtere jazzy solo's en ingehouden slaggitaarwerk die een totaal ander geluidsbeeld scheppen maar toch net zo interessant en smaakvol zijn. Ook constant een knappe begeleiding met een eigen karakter en een volle sound die steeds ondersteunt (en incidenteel soleert) maar nergens overstemt. Ik hoef dit nog steeds niet te draaien met mevrouw OnHeavenHill in de huiskamer, maar in m'n eentje kan ik hier inmiddels bijzonder van genieten.

Muziek die in die tijd vaak werd gebruikt bij documentaires, als testbeeldpauzemuziek, fileberichten te ondersteunen en de tijd te vullen tot aan de reclame en het radiojournaal. Ondanks dat gebruik nog steeds een goed te beluisteren album en was Akkerman één van de weinige Nederlandse gitaristen die in dit idioom (fusion/jazzrock) zich kon meten met de buitenlandse top. De productie is weliswaar glad (die strijkers in Angel Watch konden toen al niet), maar maakt de virtuositeit heel veel goed. Waren ook niet de eerste de besten die (Bruno Castelucci, Pierre v.d. Linden, Joachim Kühn, Neppie Noya) die werden ingehuurd. Een grensoverschrijdend album van Akkerman nog steeds.

Heerlijk album om via de koptelefoon met een glas wijn er bij van te genieten. Met name 'Pavane' vind ik wonderschoon.
Heb dit album vroeger in het bezit gehad maar is destijds met veel ander vinyl verkocht. En nu heb ik weer een draaitafel. Best balen dus.
Album op nr. 35 in de Oor jaarlijst van 1977.

Trouwens Crackers heeft één van de langste fade-outs ever.

Bedoel je niet Angel Watch?

ook

Van mij mag Jeff Beck ook aan dat rijtje toegevoegd worden. Angstaanjagend goeie gitarist, vind ik...