M3 - Classic 'Snake Live Volume 1 (2003)
mijn stem
1 stem
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Little House
-
Walking in the Shadow of the Blues
-
Don't Break My Heart Again
-
Lonely Days Lonely Nights
-
Hit 'An Run
-
Ready An' Willing
-
Ain't Gonna Cry No More
-
Youngblood
-
Ain't No Love in the Heart of the City
-
Child of Babylon
-
Here I Go Again
-
Take Me with You
0
geplaatst: 12 januari 2024, 18:20 uur
Vanaf 1998 namen twee voormalige gitaristen en co-componisten van Whitesnake, te weten Micky Moody en Bernie Marsden, een duik in hun muzikale verleden met David Coverdale. De eerste trad al toe toen Coverdale na het uiteenvallen van Deep Purple solo ging, de tweede stapte in toen de groep Whitesnake ontstond.
Het leidde tot kortstondige projecten die altijd composities van hun oude bandje speelden en soms ook nieuw werk op plaat zetten. Met daarbij de nodige liveregistraties.
Vanaf 1992 was daar (The) Moody Marsden (Band) met twee albums, vervolgens The Snakes met Once Bitten... (1998), vanaf 2001 The Company of Snakes met twee albums en tenslotte dit M3, te vinden op YouTube.
De derde M is Tony Martin, voormalig zanger van Black Sabbath. Een prima vocalist, echter de bronstigheid van Coverdale missend. Ik heb de voorbije dagen de genoemde bandjes van de heren Moody en Marsden voorbij horen komen, waarbij ik zijn stem het minst passend vind voor de blueshardrock uit de stal van Whitesnake.
Verder in de groep: bassist Neil Murray (eveneens ex-Whitesnake en nog véél meer), drummer Jim Copley (o.a. ex-Killing Joke, -Tears for Fears en -Pretenders) en toetsenist Mark Stanway (ex-Magnum). Prima muzikanten die zich uiteraard bekwaam door de selectie uit de catalogus van de witte slang heenwerken. Kleine negatieve uitzondering voor Don't Break My Heart Again, dat langzamer wordt gespeeld dan de studioversie van Whitesnake. Het mist hierdoor pit.
Bij de eerder genoemde albums las ik enthousiaste reacties van mensen die M3 live zagen. Ik kan me goed voorstellen dat ik eveneens omver geblazen zou zijn, maar nu vind ik Martins zang wat bleekjes afsteken tegen Jørn Lande bij The Snakes en Stefan Berggren bij The Company of Snakes. Wel weer krachtiger dan de vocalen van Moody en Marsden.
Fijn is dat eindelijk Child of Babylon en Young Blood op een setlist staat en het afsluitende uptempo Take Me with You mag er ook zijn. Maar de romantiek die Coverdale, Lande en Berggren in hun stem verpakken? Die ontbreekt.
In 2005 volgde nog de dvd Rough an' Ready, terwijl Marsden zich een oud advies van Jon Lord herinnerde en weer onder eigen naam platen ging maken. Hij rolde bovendien in allerlei andere projecten, tot werk voor het National Theater toe.
Het leidde tot kortstondige projecten die altijd composities van hun oude bandje speelden en soms ook nieuw werk op plaat zetten. Met daarbij de nodige liveregistraties.
Vanaf 1992 was daar (The) Moody Marsden (Band) met twee albums, vervolgens The Snakes met Once Bitten... (1998), vanaf 2001 The Company of Snakes met twee albums en tenslotte dit M3, te vinden op YouTube.
De derde M is Tony Martin, voormalig zanger van Black Sabbath. Een prima vocalist, echter de bronstigheid van Coverdale missend. Ik heb de voorbije dagen de genoemde bandjes van de heren Moody en Marsden voorbij horen komen, waarbij ik zijn stem het minst passend vind voor de blueshardrock uit de stal van Whitesnake.
Verder in de groep: bassist Neil Murray (eveneens ex-Whitesnake en nog véél meer), drummer Jim Copley (o.a. ex-Killing Joke, -Tears for Fears en -Pretenders) en toetsenist Mark Stanway (ex-Magnum). Prima muzikanten die zich uiteraard bekwaam door de selectie uit de catalogus van de witte slang heenwerken. Kleine negatieve uitzondering voor Don't Break My Heart Again, dat langzamer wordt gespeeld dan de studioversie van Whitesnake. Het mist hierdoor pit.
Bij de eerder genoemde albums las ik enthousiaste reacties van mensen die M3 live zagen. Ik kan me goed voorstellen dat ik eveneens omver geblazen zou zijn, maar nu vind ik Martins zang wat bleekjes afsteken tegen Jørn Lande bij The Snakes en Stefan Berggren bij The Company of Snakes. Wel weer krachtiger dan de vocalen van Moody en Marsden.
Fijn is dat eindelijk Child of Babylon en Young Blood op een setlist staat en het afsluitende uptempo Take Me with You mag er ook zijn. Maar de romantiek die Coverdale, Lande en Berggren in hun stem verpakken? Die ontbreekt.
In 2005 volgde nog de dvd Rough an' Ready, terwijl Marsden zich een oud advies van Jon Lord herinnerde en weer onder eigen naam platen ging maken. Hij rolde bovendien in allerlei andere projecten, tot werk voor het National Theater toe.
1
geplaatst: 13 januari 2024, 14:46 uur
RonaldjK schreef:
Vanaf 1998 namen twee voormalige gitaristen en co-componisten van Whitesnake, te weten Micky Moody en Bernie Marsden, een duik in hun muzikale verleden met David Coverdale. De eerste trad al toe toen Coverdale na het uiteenvallen van Deep Purple solo ging, de tweede stapte in toen de groep Whitesnake ontstond.
Het leidde tot kortstondige projecten die altijd composities van hun oude bandje speelden en soms ook nieuw werk op plaat zetten. Met daarbij de nodige liveregistraties.
Vanaf 1992 was daar (The) Moody Marsden (Band) met twee albums, vervolgens The Snakes met Once Bitten... (1998), vanaf 2001 The Company of Snakes met twee albums en tenslotte dit M3, te vinden op YouTube.
De derde M is Tony Martin, voormalig zanger van Black Sabbath. Een prima vocalist, echter de bronstigheid van Coverdale missend. Ik heb de voorbije dagen de genoemde bandjes van de heren Moody en Marsden voorbij horen komen, waarbij ik zijn stem het minst passend vind voor de blueshardrock uit de stal van Whitesnake.
Verder in de groep: bassist Neil Murray (eveneens ex-Whitesnake en nog véél meer), drummer Jim Copley (o.a. ex-Killing Joke, -Tears for Fears en -Pretenders) en toetsenist Mark Stanway (ex-Magnum). Prima muzikanten die zich uiteraard bekwaam door de selectie uit de catalogus van de witte slang heenwerken. Kleine negatieve uitzondering voor Don't Break My Heart Again, dat langzamer wordt gespeeld dan de studioversie van Whitesnake. Het mist hierdoor pit.
Bij de eerder genoemde albums las ik enthousiaste reacties van mensen die M3 live zagen. Ik kan me goed voorstellen dat ik eveneens omver geblazen zou zijn, maar nu vind ik Martins zang wat bleekjes afsteken tegen Jørn Lande bij The Snakes en Stefan Berggren bij The Company of Snakes. Wel weer krachtiger dan de vocalen van Moody en Marsden.
Fijn is dat eindelijk Child of Babylon en Young Blood op een setlist staat en het afsluitende uptempo Take Me with You mag er ook zijn. Maar de romantiek die Coverdale, Lande en Berggren in hun stem verpakken? Die ontbreekt.
In 2005 volgde nog de dvd Rough an' Ready, terwijl Marsden zich een oud advies van Jon Lord herinnerde en weer onder eigen naam platen ging maken. Hij rolde bovendien in allerlei andere projecten, tot werk voor het National Theater toe.
Vanaf 1998 namen twee voormalige gitaristen en co-componisten van Whitesnake, te weten Micky Moody en Bernie Marsden, een duik in hun muzikale verleden met David Coverdale. De eerste trad al toe toen Coverdale na het uiteenvallen van Deep Purple solo ging, de tweede stapte in toen de groep Whitesnake ontstond.
Het leidde tot kortstondige projecten die altijd composities van hun oude bandje speelden en soms ook nieuw werk op plaat zetten. Met daarbij de nodige liveregistraties.
Vanaf 1992 was daar (The) Moody Marsden (Band) met twee albums, vervolgens The Snakes met Once Bitten... (1998), vanaf 2001 The Company of Snakes met twee albums en tenslotte dit M3, te vinden op YouTube.
De derde M is Tony Martin, voormalig zanger van Black Sabbath. Een prima vocalist, echter de bronstigheid van Coverdale missend. Ik heb de voorbije dagen de genoemde bandjes van de heren Moody en Marsden voorbij horen komen, waarbij ik zijn stem het minst passend vind voor de blueshardrock uit de stal van Whitesnake.
Verder in de groep: bassist Neil Murray (eveneens ex-Whitesnake en nog véél meer), drummer Jim Copley (o.a. ex-Killing Joke, -Tears for Fears en -Pretenders) en toetsenist Mark Stanway (ex-Magnum). Prima muzikanten die zich uiteraard bekwaam door de selectie uit de catalogus van de witte slang heenwerken. Kleine negatieve uitzondering voor Don't Break My Heart Again, dat langzamer wordt gespeeld dan de studioversie van Whitesnake. Het mist hierdoor pit.
Bij de eerder genoemde albums las ik enthousiaste reacties van mensen die M3 live zagen. Ik kan me goed voorstellen dat ik eveneens omver geblazen zou zijn, maar nu vind ik Martins zang wat bleekjes afsteken tegen Jørn Lande bij The Snakes en Stefan Berggren bij The Company of Snakes. Wel weer krachtiger dan de vocalen van Moody en Marsden.
Fijn is dat eindelijk Child of Babylon en Young Blood op een setlist staat en het afsluitende uptempo Take Me with You mag er ook zijn. Maar de romantiek die Coverdale, Lande en Berggren in hun stem verpakken? Die ontbreekt.
In 2005 volgde nog de dvd Rough an' Ready, terwijl Marsden zich een oud advies van Jon Lord herinnerde en weer onder eigen naam platen ging maken. Hij rolde bovendien in allerlei andere projecten, tot werk voor het National Theater toe.
De 3e M is Neal Murray, als 3 originele Whitesnake leden. Ze hebben ook een DVD uitgebracht onder de naam M3 genaamd "rough an' ready". Met gedeeltelijk Berggren en Doogie White op zang. Hierna gingen ze verder als de company of snakes met Berggren.
1
geplaatst: 13 januari 2024, 17:29 uur
Dank voor de correctie!
Moody, Marsden, Murray en Martin. M4!
Moody, Marsden, Murray en Martin. M4!
* denotes required fields.
* denotes required fields.