Whitesnake - Come An' Get It (1981)

1980 speelde Whitesnake daar niet. Je bedoelt denk ik Donington 1983? Toen was Marsden al vervangen door Mel Galley. Niet mijn favoriete line-up maar wel een heel degelijk optreden toch?

Iggy, Marsden is geen Randy Roads, EVH, John Sykes. Hij is van de generatie daarvoor, en is qua spel en geluid veel traditioneler. De kracht zit 'm in de melodieën, de intensiteit, het gevoel. Mickey Moody is ongeveer hetzelfde laken een pak, al grijpt hij (anders dan Marsden) nog wel eens naar de bottleneck. Speelt nog bluesier dan Marsden.

Marsden op z'n best hoor je in nummers als Walking In The Shadow Of The Blues. Vooral die verlengde solo op Live In The Heart Of The City, dat is voor iedere gitaarliefhebber een feest lijkt me. En die solo van Moody in Lonely Days, Lonely Nights op deze plaat... pure klasse.

Deze mannen hoeven zich niet te bedienen van snelle trucs, masturbatiebewegingen op hun "whammy bar", exotische toonladders en een rack vol compressors en digitale delays. Een Gibson Les Paul, een 100 watt Marshall en zes noten kan soms genoeg zijn.

Beter had ik het niet kunnen verwoorden en scheelt mij ook weer een hoop typewerk De bluesy stijl van de heren kan niet je ding zijn maar om dan meteen van bedenkelijk niveau te spreken..

Ik vind trouwens die Bernie Marsden solo in Child Of Babylon echt meesterlijk. Eerst dat scheurende stuk, daarna de overgang naar die hemelse melodie

Helaas niet het zelfde niveau dan Ready An' Willing, op de vorige plaat stonden toppers zoals Fool for your loving & Ready An' Willing maar dat mist op dit album voor mij een beetje.

Het hoogtepunt is voor mij persoonlijk zonder enige twijfel Wine, Women An' Song, wat een heerlijk swingend nummer is dat toch! Maar ook Hit An' Run is catchy! Hot Stuff is een fijne rock riff dus ook dit album is de moeite waard.

Lonely Days, Lonely Nights , Would I Lie to You & Girl doen mij helaas heel weinig en klinken behoorlijk 1tonig en album opvullend, hierdoor is het album voor mij over het algemeen gezien helaas toch weer een stapje terug.

Deze plaat heeft het alle 2, lekkere rock songs en een paar nummers die te lang blijven hangen op het refrein. De band lijkt soms lichtjes inspiratieloos op dit album in vergelijking met de vorige?
Nog steeds geef ik deze wel het voordeel van de twijfel, 3 sterren.

Qua sound is dit echt een van mijn lievelingsalbums. Verder vind ik Child Of Babylon tot de allerbeste Whitesnake nummers behoren. Girl vind ik wat zwakjes, maar verder vind ik het een topalbum. Als ik iemand zou moeten overtuigen van oude Whitesnake zou ik dat met dit album doen. Met Ready An' Willing in de aanslag...
Wat een geweldige band was dit toch ???

Is het iemand trouwens weleens opgevallen hoezeer Come An' Get It lijkt op Hot Blooded van Foreigner?

Degelijk album, met een paar sterke nummers, zoals Hot stuff, Hit' an' run en Till the day i die. De rest is gewoon degelijk materiaal, niet super, maar gewoon goed. Whitesnake heeft betere albums gemaakt.

Een prima album. Heerlijke rock nummers die verdomd catchy zijn. Genieten!

Wauw veel ontevreden mensen hier, terwijl het denk ik mijn persoonlijke studio favoriet is van de 'Snake.
Mijn rit door hun oevre begon bij de bekende plaat uit 1987, niet lang daarna hoorde ik Slide It In... en ik dacht meteen "okay, ik begrijp waarom mensen deze stijl missen". Dat was de versie met Sykes. Later is dat echter één van mijn minst favoriete oude platen van de band gebleken.
Buiten de okay opener, is het één grote rit van genieten voor mij. Van het stevige en snelle "Hot Stuff" tot de fantastische sluitpost "Till The Day I Die". Daartussen heb je de pomper "Don't Break My Heart Again" en het smaakvol bluesy "Lonely Days, Lonely Nights", die ik af en toe spontaan loop te zingen, zomaar.
Ben ook gek op het stoute "Wine, Women An' Song" en ik denk dat het opvolgende nummer "Child Of Babylon" misschien wel mijn favoriete nummer van de band is.
Al met al is dit een plaat vol lekkernijen en ik smul er elke keer weer van...

Hoi Metal Mike, beter kan ik het niet verwoorden

De tweede plaat van Whitesnake die op mijn draaitafel belandde, ergens in '81 of '82. Op de hoes kijkt een slang mij dreigend aan en pas veertig jaar later viel me op dat diens mond verdacht veel lijkt op een ander menselijk lichaamsdeel. Het origineel van het schilderij werd bij de artiest gestolen, las ik ergens. Vast vanwege de dubbele betekenis van deze slangenmond.

Vond ik de helft van het vorige album Ready an' Willing goed (maar dan ook érg goed!), van de opvolger belandden meer liedjes op cassettebandje: Come an' Get It is een a-typische opener, die voor een hardrockende groep rustig op gang komt met een heerlijke drumgroove van Ian Paice. Op Hot Stuff klinkt een gejaagd ritme met de snaredrum op elke tel, niet heel lekker maar desondanks vond de puber die ik was dat een uptempo song op cassette hoorde.
Dan het eerste absolute hoogtepunt van de plaat: Don't Break My Heart Again met het hammondorgel van Jon Lord en een pompend ritme, plus een heerlijke melodielijn.
Belandden van de vorige plaat vier liedjes op cassette, hier zat ik met de afsluiter van de A-kant Wine, Women an' Song al op dat aantal, een lekker testosteronrockertje met zijn boogiepiano.

Van de B-kant belandden het aardige Would I Lie to You en de tweede track in buitencategorie Till the Day I Die op tape, mede dankzij een spannend intro dat me nog altijd overeind doet veren.

Hoe leuk is het om de albums van toen jaren later weer terug te luisteren! Vaak constateer ik dat mijn muzieksmaak enigszins veranderd is. Zo vraag ik me nu af of ik indertijd bananen in mijn oren had, dat ik in Child of Babylon niet een heerlijke bluesrocker herkende, loom als een beer die op het punt staat in winterslaap te gaan, machtig en rustig tegelijk. Anderzijds vind ik Would I Lie to You nu wat minder dan toen.

Eindoordeel: een half sterretje meer dan de voorganger.

Ik vind deze ook sterker dan de voorganger kwam ik laatst achter. Al scheelt het niet veel. Child of Babylon is inderdaad erg fijn. Maar ook het in mijn oren aan Quo refererende Wine, women an' song kan ik niet vaak genoeg horen. Dampt en stampt heerlijk door. Dat nummer móet gewoon live op de planken ten gehore worden gebracht. Gek genoeg is het zelden of nooit live gespeeld zeg ik even uit m'n hoofd.

Jaren als jong kereltje voorbij de kamer van mijn oudere broer gelopen. De nodige decibels zorgden ervoor dat ik moeiteloos kon horen welke plaat hij aan het beluisteren was. En dit was er één die regelmatig opstond. Het blijft voor mij een soort klassieker . Hard Rock van de bovenste plank.

Uit de tijd dat Whitesnake nog een geinig bandje was zonder al teveel opsmuk

Voor wie het leuk vindt, lepel ik uit Bernie Marsdens autobiografie Where's My Guitar (2020) enkele van zijn notities rondom Come an' Get It op. Hij vertelt véél méér, voor het volledige verhaal verwijs ik u naar het boek dat veel interessants en vermakelijks bevat. Bovendien niet duur en makkelijk verkrijgbaar; een heerlijk boek van de gitarist die in augustus dit jaar overleed.

De opnamen voor het album beginnen in juli 1980 in de Startling Studio van Ringo Starr. Marsden raakt er bevriend met diens zoon Zak.
Het gaat minder vlot dan voorheen. Allereerst onderbroken door Marsdens huwelijk en vakantie, waar hij bijna verdrinkt door een allergische reactie, keert de groep in augustus na een optreden op het Reading festival terug naar de studio, waar producer Martin Birch eerst enkele achtergrondkoortjes van het in november te verschijnen Live... in the Heart of the City wil repareren.
Manager John Coletta is er niet welkom, omdat zijn financiële beleid steeds meer wordt gewantrouwd. Sterker nog, Would I Lie to You ("Yes, you would - you twat!") gaat eigenlijk over hem.
Ian Paice en Jon Lord wonen in de buurt en verschijnen bij aanvang van elke werkdag om 14.00 uur. Coverdale, Marsden en Moody verblijven echter in het enorme landhuis Tittenhurst Park, waarin de studio zich bevindt. De kameraadschap wordt hierdoor iets minder, merkt Marsden in retrospect op.

De opnamen lopen verder uit door tournees. Eerst de tweede Amerikaanse, nu als voorprogramma van Jethro Tull. Die groep was daar heel groot, maar hun progrock met theatrale show paste niet goed bij de bluesachtige hardrock van Whitesnake. Bovendien hadden de witte slangen daar een kleine platenmaatschappij met beperkte promotie en distributie. Ze waren er niet zo bekend, ondanks het feit dat drie ex-Deep Purpleleden in de bezetting speelden.
Tijdens de concerten waren de publieksreacties echter steevast positief. Het concert in Washington werd gefilmd en pas in 2011 uitgebracht in de compilatie Box 'o' Snakes.

Beter gaat een Duits-Franse tour in het voorprogramma van AC/DC, dat met de debuterende zanger Brian Johnson niet alleen het publiek platspeelt, maar tevens helpt bij het snel doen groeien van Whitenakes populariteit, ook al dwingt een knieblessure van Coverdale tot een voortijdig einde van de tournee.
In januari 1981 worden de opnamen dan eindelijk vervolgd, door Marsden gecombineerd met de opnamen van diens tweede soloplaat Look at Me Now.

In april verschijnt Come an' Get It, ondersteund door een Europese tournee met Slade en Billy Squier als voorprogramma. In het Verenigd Koninkrijk zijn de concerten inmiddels steevast uitverkocht. Vraag is alleen: waarom verdienen we nog net zoveel als in 1978?
Een derde Amerikaanse tournee volgt, door Coverdale gekwalificeerd als "heavy metal sandwich": aan de onderkant Iron Maiden, aan de bovenkant Judas Priest en in het midden de hardrock van Whitesnake. Vooral met de leden van Priest is weinig contact. Moody maakt het daarbij te bont als hij na een week touren in een bar een landgenoot ontmoet: "And what are you doing over here?" vraagt hij vriendelijk. "I'm the lead fucking singer in the band you are supporting," antwoordt een geïrriteerde Rob Halford.

Veel meer dus in Marsdens lezenswaardige boek. Hij sluit af met de opmerking dat Come an' Get It #2 haalde in het Verenigd Koninkrijk (april '81) én een lofrede op Martin Birch, niet alleen een excellent producer maar ook een integer zakenman, in diezelfde dagen helpend om Iron Maiden groot te maken. Hadden ze zakelijk maar meer met hem samengewerkt, verzucht Marsden: groeiende managementproblemen brengen spoedig onenigheid.

Misschien dat boek van Marsden maar eens opsnorren. De anekdotes die je hier en bij andere albums neer pent zijn niet te versmaden namelijk

Zeker de moeite waard. Micky Moody heeft ook een boek: Snakes and Ladders. Ook aan te raden.