Crazy Horse - Crazy Horse (1971)

Verdient meer aandacht, maar is ook weer niet top. I'll Get by en Look at all the things even noemen, en zo staan er nog zo'n 5 fijne (country-) rocknummers op. Band heeft natuurlijk alles van doen met Neil Young en is hier nog met gitarist Danny Whitten (prominent bij Young's Éverybody knows this is nowhere) in de gelederen, die een jaar later aan een o.d. stierf.

Prachtige gitaarspel van Ry Cooder op
I don't wanna talk about it.

Op aanraden van m'n geschiedenisleraar, zo zie je ze zijn toch nog ergens goed voor die leraren, heb ik deze beluisterd. Kon hem op cd nergens vinden en ik vind bestellen gewoon niet horen.. Maar zodra ik hem zie neem ik hem mee.

Het is een prima album. Maar zoals m'n leraar zei: deze is beter dan alle albums van Neil Young.. Nee, dat dan weer niet. Maar dat is niet erg, dat kunnen sowieso maar weinig artiesten zeggen.
Nadeeltje eraan is dat de nummers steeds wel heel krachtig beginnen maar na een tijdje wat inzakken en wat te lang doorgaan, wellicht bewust gedaan want het sleurt je dan wel weer helemaal mee. Alleen werkt dat voor mij bij dit album niet echt, maar toch zeer aangenaam om te horen.

Laatste opmerking. Dance, Dance, Dance.. jongens waarom toch? Dit is jezelf in de vingers snijden door een cover van Neil Young erop te zetten, dat niveau zul je zeer waarschijnlijk toch niet bereiken zoals hier bleek. Bij Downtown gaat het goed en wordt er duidelijk een redelijk eigen draai aangegeven, maar hier dus niet. Tja je maakt een solo album.. is het dan niet de bedoeling juist daarmee los te komen van het stempel ''wij horen bij Neil Young"?

Vorige maand eindelijk gevonden bij Kroese voor 7.99 en toch maar direct meegenomen. Na wat meer luisteren ben ik een stuk positiever geworden over deze plaat.

I Don't Wanna Talk About It is een schitterend nummer, veel beter dan die Rod Stewart cover. Ik blijf bij mijn mening wat betreft die covers, maar verder bewijzen ze hier dat ze het ook zonder Neil prima konden.

Die leraar heeft zeker een hekel aan Neil's stem, want er zijn zeker 15 NY albums beter dan dit album.

En toch... als je dit Crazy Horse album vaker hoort ga je er steeds meer van houden. Danny Whitten was een prima songwriter, en de zeer gerespecteerde muzikanten (Cooder, Lofgren, Nitzsche) spelen geweldig. Ik had dit album lange tijd achterin mijn CD-kast liggen, en daardoor heb ik 'm lang niet meer gedraaid. Nu staat hij naast de NY collectie, dus zal ik 'm vaker opzetten. Er zijn wat minpunten (met name de zang), maar het is een vergeten album van grote klasse, onmisbaar voor Neil Young fans.

Liefhebbers moeten trouwens ook "Crazy Moon" uit 1978 in huis halen. Zonder Danny Whitten, maar Frank Sampedro blijkt verrassend genoeg ook een aardige liedschrijver. En... Neil Young zelf doet op de helft van de nummers op die plaat mee, en speelt enkele van zijn meest knallende gitaarsolo's.

Dat ik hier nog geen cijfer aan had gegeven zeg... enfin, goede debuutplaat, mede dankzij de bijdrage van Jack Nitzsche, Ry Cooder en Nils Lofgren en niet in de laatste plaats vanwege Danny Whitten. Zijn I Don't Want to Talk About It is het hoogtepunt van deze plaat, jammer dat het later zo ongelooflijk verkracht werd door Rod Stewart. Zelfs de Neil Young cover Dance, Dance, Dance is goed te pruimen, al is Neil's eigen versie natuurlijk beter. Minpuntje is Crow Jane Lady, maakte het einde van de plaat een beetje zeurderig. Beter dan dit zou het nooit meer worden met Crazy Horse.

Even aandacht voor dat eerste nummer 'Gone Dead Train', een a-typische Randy Newman compositie, door hemzelf gezongen op de de soundtrack van de prachtige film 'Performance', met Mick Jagger in de hoofdrol, die daarin zijn eigen 'Memo from Turner' vertolkt, dat door de slidegitaar van Ry Cooder wordt opgesierd, dezelde die ook zo mooi 'I Don't Want to Talk About It' verfraait, zodat het cirkeltje weer lekker rond is...

'Gone Dead Train' is geschreven door Nitzsche en Titelman. Wel heeft Newman 'm inderdaad ook opgenomen.

Neil Young, nou ja, the Ducks hebben em in 1977 ook gezongen, live welteverstaan. Het arrangement is echter behoorlijk anders, waardoor het nummer niet zo makkelijk te herkennen is, veel meer uptempo.

Je hebt gelijk!
Automatisch dacht ik dat Newman uitsluitend eigen composities vertolkte.
Op 'Guilty, 30 years of Newman', zijn uitgebreide overzicht, staat Gone Dead Train eenzaam als enige cover tussen 95 Newman classics!
Ik vermoed dat het de enige cover is die hij ooit heeft opgenomen.

Inclusief ook nog Ry Cooder heb je hier toch wel met een groep ijzersterke muzikanten te maken, onder leiding van gitarist/zanger Danny Whitten.
Ik geef alvast vier sterren, na een paar keer luisteren vind ik dat het album wel waard.

In alle bijgevoegde stukken bij de cd kan ik nauwelijks iets terugvinden over Neil Young, behalve dan dat hij schrijver is van Dance dance dance en co-schrijver van Downtown.
Maar hij mocht zelfs geen klein gastrolletje vertolken op gitaar of een kleine vocale bijdrage leveren.

Hoe ver stond het eigenlijk met de samenwerking tussen Young en Crazy Horse ten tijde van dit titelloze album?

We schrijven 1971. Crazy horse had meegedaan met Everybody knows this is nowhere en een klein beetje op After the goldrush. Neil Young was bovendien in 1970 met zijn CSN collega's tot wereldtop gebombardeerd vanwege Deja vu.

Het verhaal van Danny Whitten is bekend, zijn ontslag door Neil Young en zijn overlijden, november 1972.
Echt potten heeft Crazy horse niet weten te breken met dit album de vocale prestaties van Whitten waren ook niet echt opgevallen, in ieder geval niet zoals dat bij Young was gebeurd.
Ondanks overigens prima kwaliteiten en ondanks de grote namen die meespelen op dit album.

Hij zal toch niet een beetje afgunstig zijn geweest op Neil Young? Zou hij meer inbreng gehad willen hebben, als lid van Crazy horse, bij de gezamenlijke albums met Young? Wist hij ook op voorhand dat hij zo'n discussie zou verliezen?

Het kwam zo maar eens in mij op, je probeert soms de dingen in een perspectief te plaatsen. Dat er een verklaring is voor wat er destijds is gebeurd.

Wat mij betreft had dit westcoast album meer succes verdiend. De tijd was er helemaal rijp voor en ik heb er ook geen verklaring voor waarom het niet is gebeurd. Soms is die er ook helemaal niet. Maar misschien had het de loop van de muziekgeschiedenis sterk kunnen beïnvloeden...

Ik denk dat het wel de bedoeling was dat hij zou meespelen, daar zegt hij nog wat over op Live at Fillmore East (bij de introductie van Downtown geloof ik) maar het is er nooit van gekomen. Wel zijn er allerlei outtakes van Gold Rush (of dit album) op Neil Young Archives Vol. 1 verschenen, waaronder dus een door Neil Young gezongen versie van Dance, Dance, Dance, qua arrangement grotendeels hetzefde, Everybody's Alone en It Might Have Been.

Op Crazy Horse - Crazy Moon (1978) levert Neil wel belangrijke bijdrages, maar dat is de enige keer dat Neil van de partij is op een Crazy Horse album.

Sterke plaat met I don't wanna talk about it en Downtown als meest in het gehoor springende nummers.

Mooie plaat met het prachtige I don't wanna talk about it. Doet soms aan The Band denken of aan het laatste album van CCR. Ook al de moeite voor de bijdrage van Cooder op 3 nummers.

Goeie plaat van Crazy Horse ZONDER Neil Young, met de betreurde Danny Whitten nog aan het roer, als voornaamste songschrijver, en zanger. Vooral zijn 'I Don't Want to Talk About It' is fantastisch, maar ook 'Gone Dead Train', 'Downtown' en 'I'll Get By' vind ik erg goed. Ik moet 'm nog een aantal keer luisteren, maar deze zou zomaar eens een plaatsje in mijn CD-collectie kunnen verwerven, als ik 'm ergens vind. En in dat geval zou ie gewoon naast Young's platen met de band mogen staan (in mijn CD-kast, welteverstaan).

Voor een vrijwel net zo goede CH-plaat mét Neil Young moeten jullie overigens hier zijn: Crazy Horse - Crazy Moon (1978)

Dat heb ik recent nog gelezen, in een stuk over Crazy Horse in HUMO. Maar eens beluisteren, dus! Als ie even goed is, dan zal het geen verloren tijd zijn.

Ik wilde hier eigenlijk iets schrijven in de trant van "een leuke lappendeken van nummers met muzikanten van divers kaliber waarbij het geheel groter is dan de som der delen", maar wat me bij herhaalde luisterbeurten eigenlijk steeds weer opvalt is hoe de grote diversiteit van deze plaat nergens afbreuk doet aan de eenheid en de samenhang ervan. Eerder geeft deze plaat de indruk van een enorme ketel vol smakelijke soep van Americana, rock, blues en country waar vier zangers, vijf componisten en zeven muzikanten hun eigen ingrediënten aan toevoegen. Het niveau van de composities is steeds hoog (geen enkele misser), de ritmesectie verzaakt nergens, het gitaarwerk is subliem zoals te verwachten was met een line-up met Danny Whitten, Ry Cooder en Nils Lofgren (typerende solo's van de laatste op Look at all the things en I'll get by, en Nobody heeft een sterke Grin-vibe), en terwijl sommigen de stem van Danny Whitten misschien onvast of dun zouden noemen vind ik hem zelf soms dezelfde hogelijk gewaardeerde kwetsbaarheid als Richard Manuel van The Band uitstralen (dit nog los van het feit dat de samenzang op dit album ook dik in orde is). Voeg daaraan toe de kleine produktionele slimmigheidjes (de "overlopende" koortjes op Look at all the things, de phasing op Beggars day), de superbe strakke sound en de warme sfeer van vijf mannen die gewoon samen ongecompliceerd maar gedisciplineerd muziek aan het maken zijn, en je komt wat mij betreft uit op een heerlijke plaat met een onwaarschijnlijk hoge draaibaarheidsfactor.

Zo zie je maar, die plaat staat al een kleine 10 jaar in mijn kast en heb nooit geweten dat Ry Cooder ook meespeelt zoals ik hierboven lees. De hoes er nog maar even bijgepakt en inderdaad; hij krijgt credits voor slide guitar bij "Dirty, Dirty", "Crow Jane Lady" en "I Don't Want to talk about it (wat een geweldig nummer). En als je er dan op gaat letten, hoor je het inderdaad meteen.
Lees dat de reden wat minder florissant was omdat het toen al erg slecht ging met Danny Whitten. De rest van het verhaal is helaas bekend.

Goede band die dus zonder Neil Young óók fenomaal kon zijn; ik zit dicht tegen een 4,5* aan.

I don't wanna talk about it, prachtig door met name gitaarspel, maar de stem van Rod Stewart is natuurlijk wel tig keer beter dan de zanger van CH, voor de rest een vrij vlakke plaat. Andere divisie dan Neil.

54 jaar later weer eens gedraaid en nog altijd een geweldige plaat