The Alan Parsons Project - Gaudi (1987)

De opnames voor Gaudi begonnen in oktober 1985, amper twee maanden na het voltooien van Stereotomy dat in november 1985 uit kwam. Het tempo lag hoog. Zonder onderbreking werd er van project naar project gewerkt. Ook nu weer waren er 10 maanden nodig voor de productie van het album. Ieder jaar een album: een opgave en een aanslag op creatieve vermogens en werkrelatie tussen de partners. Gaudi werd het laatste project van Woolfson&Parsons. Dat was bij uitkomen in januari 1987 natuurlijk nog niet bekend. Bijna onopgemerkt door het grote publiek, want het album bleek niet succesvol. Ik zie hier dat het niet verder kwam dan plaats 57 in de Billboard Album 200 en een schamele plaats 66 in thuisland UK. Mogelijk heeft het gebrek aan verkoopsucces het einde van de samenwerking tussen Parsons en Woolfson bespoedigd. Alan was een studioman, Eric wilde het theater in. Theaterproducties zijn per definitie kostbaar en de uitkomst is onzeker. Je kunt er financieel enorm mee het schip in gaan. De breuk tekende zich 3 jaar later af.

Opnieuw hebben we hier te maken met een conceptalbum, nu eens rond een persoon: de Catalaanse architect Antonio Gaudi. De link tussen de nummers en het thema is voor mij niet altijd even duidelijk. We krijgen geen biografie van Gaudi, maar terloops langskomende zaken die verband houden met zijn werk. Natuurlijk het meest in het oog springend is het fraaie openingsnummer La Sagrada Familia. Eigenlijk werd daarmee het meeste kruit verschoten. Op voorgaande albums was een dergelijk nummer de afsluiter van het album (Shadow of a Lonely Man, Old and Wise of Ammonia Avenue). Nu stond er voor het eerst een instrumentaal nummer aan het einde van de tracklist. Daarmee sluit het album wat onbevredigend af. Is het nu al afgelopen? denk je even. Ja, Paseo de Gracia trekt nog even de registers open, maar is te kort. Het idee van een reprise komt niet tot zijn recht. Inside Looking Out had die afsluiter moeten zijn.

Er staat een aantal fraaie rustige nummers op: Closer to Heaven en het genoemde Inside Looking Out. Het harde Money Talks en ook redelijk gespierde Standing On Higher Ground moeten de balans tussen soft en rock herstellen. Zulke nummers staan op ieder APP album: contrast is een belangrijk element bij het Project. Uitstekend is Too Late, met zang van Lenny Zakatek en lekker gitaarwerk. Het heeft dezelfde slagkracht als Prime Time op Ammonia Avenue. Velen kiezen bij APP de softe nummers en gaan skippen bij nummers als Money Talks. Zo zou je twee totaal verschillende verzamelalbums kunnen maken: één met softe ballads en één met stevig rockwerk. Voor die verleiding ben ik nog niet gezwicht. Ik houd zelf wel van de balans en sla de ‘hoofdpijnnummers’ niet over. De steviger songs (nee, hardrock wordt het nooit!) hebben juist vaak een goede venijnige tekst.

Kennelijk was er vanaf 1987 geen markt meer voor groots geproduceerde symfo-rock conceptalbums. Eind jaren ’80 kon je een omslag waarnemen. Je hoefde rond 1990 niet meer aan te komen met je Supertramp en Alan Parsons Project platen. Het moest ineens unplugged en puur klinken. Parsons in zijn fraaie studio achter latend.

Vandaag nog maar eens een half puntje erbij gedaan. Het is, bij de kanttekeningen die je wel kunt zetten, toch klasse-muziek wat we hier horen. Nooit meer zo gemaakt.

Prima stuk, kan mij er helemaal in vinden!

Closer to heaven vind ik zelf niet zo heel erg bi.
Ik vind de songs, behalve dan de openingstrack, ook minder aantrekkelijk. Ik kies juist minder voor de "softe" nummers, hoewel van echte rock nauwelijks nog sprake is op dit album.

En dat was dan wat tegenvallend, na Stereotomy.

Maar de conclusie om Inside Looking out en Pasea de Gracia van positie te laten wissen kan ik helemaal delen.
Het had iets meer tijd moeten krijgen, iets meer over worden nagedacht. Het thema is goed en er had meer van kunnen worden gemaakt.

Dank voor je feedback. Inderdaad Hans, er had meer in gezeten met wat meer aandacht voor details. Maar had het album nog een jaar op de plank gelegen, dan was het wellicht nooit meer uitgebracht. Het tij verliep snel.

Een van de beste platen van the alan parsons project.
Beste nummers zijn la sagrada familia money talks en inside looking out. 4 sterren

Tja. What can I say? Niets nieuws onder de zon, ook niet in deze eigenlijke zwanenzang. De formule was wel uitgewerkt.

Mooi album.

De laatste studioplaat van het Alan Parsons Project vind ik juist het moeilijkst om te beoordelen, omdat het zowel stilistisch als kwalitatief zo'n mixed bag is. Er is de mooie ballade Inside looking out (die ik persoonlijk trouwens niet met al die pratende mensen zou hebben beëindigd : wanneer je op je eigen merites wil worden beoordeeld wil je toch voorkomen dat de luisteraar elk moment "There is no dark side of the moon really. Matter of fact it's all dark" verwacht te gaan horen), maar ook het (eveneens fraaie) Closer to Heaven waarbij Eric Woolfson de prachtig gevonden religieuze invalshoek van de tekst (hoog bouwen om dichter bij God te kunnen zijn) verpest door het refrein te zingen op een toonhoogte waarop hij af en toe met zijn geknijp echt pijn doet aan mijn oren. Er is de aardige medium-tempo-rocker Too late met z'n melancholische onderstroom en sterke gitaarsolo, maar ook het werkelijk stomvervelende Money talks met z'n kale gitaarpartij en z'n vervelende refrein, en tussendoor horen we ook nog de ultieme oorwurm-in-de-goede-zin-des-woords Standing on higher ground, gezongen door de mij voorheen totaal onbekende Geoff Barradale wiens ademloze stem me steeds aan die van Alison Moyet doet denken.
        Bovenal echter is dit het album van de magnifieke opener, één van de mooiste nummers die ik van dit gezelschap ken, met veel grandeur opgezet en met een zangpartij die het pompeuze arrangement alle eer aandoet. Zo leggen de hoogtepunten (had ik de ontroerende coda van het album al genoemd?) uiteindelijk toch meer gewicht in de schaal dan de zwakke momenten, hetgeen hier een zeer bevredigende zwanezang van deze muzikale Cerberus en zijn instrumentale en vocale medewerkers van maakt, en in alle eerlijkheid moet ik bekennen dat ik bij mijn muzikale ontdekkingsreis (in 1977 na I robot afgebroken, de afgelopen maanden pas weer hervat) naast een aantal vrij vlakke nummers (en zangstemmen) toch ook veel moois ben tegengekomen.

Een Catalaan, deze Gaudi, jazeker. Het meeste kruit wordt al in het eerste nummer verschoten; La Sagrada Familia is een juweel in de beste APP-traditie.

Too Late en Standing on Higher Ground grijpen qua stijl weer terug naar een nummer als Prime Time op Ammonia Avenue en doen daar niet voor onder. Jammer is dat het album naar het einde toe wat inzakt.

Het zou het slotakkoord worden van het Project.

Je neemt wel eens wat mee voor een piek maar wat een gedateerde sufneuzen muzak is dit zeg.

Weet iemand toevallig waarom de albums van app tot 2 keer aan toe geremasterd zijn. Eerst met bonustracks en daarna zonder?

Aangezien het laatste album bestaat uit onafgemaakte demo's, houden we het even bij Gaudi als laatste album. Ik dacht dat alles mij onbekend was, maar Standing On Higher Ground blijk ik toch te kennen van de Alan Parsons Live-cd. Verder een intrigerend album dat met La Sagrada Familia echt een weergaloze opener heeft, maar verder ook een aantal typische jaren '80-songs die echt totaal niet klinken als Alan Parsons Project. De algemene indruk is echter wel goed. Too Late is zo'n typisch voorbeeld van een lied dat ik eerder aan Foreigner zou koppelen, maar ook bij Foreigner had ik het goed gevonden. Standing On Higher Ground is er ook eentje die ik prima kan waarderen, al heeft dit nummer meer een Toto-vibe.

Bij Money Talks is de APP-vibe echter dermate ver te zoeken dat het van mij niet hoeft. Te oppervlakkig. Closer To Heaven en Inside Looking Out zijn ook niet de beste ballads met Woolfson. Zeker wel mooi, maar niet erg eruit springend. Het afsluitende Paseo de Gracia grijpt wel weer mooi terug naar de opener. Al met al een aardige afsluiter waar ik na Vulture Culture toch echt vreesde voor het ergste.

Fijne act was dit in ieder geval. Glad, maar oh zo kundig geschreven en geproduceerd. Ben stiekem toch ook benieuwd naar wat Alan Parsons solo nog gedaan heeft.

Eindstand:
1. Pyramid 4.5*
2. Tales Of Mystery And Imagination - Edgar Allan Poe 4.5*
3. The Turn Of A Friendly Card 4.5*
4. I Robot 4.5*
5. Eye In The Sky 4*
6. Ammonia Avenue 4*
7. Gaudi 3.5*
8. Stereotomy 3.5*
9. Eve 3*
10. Vulture Culture 2.5*
Gemiddelde: 3.85*

Gelukkig is het slechtste niet voor het laatst bewaard. Dat de band ermee stopte, lijkt mij niet meer dan logisch. De rek was er wel behoorlijk uit. In de populaire eighties stroom AOR kan tAPP simpelweg niet mee. Er is geen uitdaging te vinden in deze muziek, terwijl I, Robot en Pyramid echt fantastisch zijn. Ik heb de indruk dat de heren qua inhoud weer even teruggrijpen op de beginjaren. Dat zou ik als reden willen aandragen waarom ik dit album weer net wat beter vind. Ook Gaudi is goed uitgevoerd, maar de songs zijn wederom wat saai geschreven. Standing On Higher Ground komt me verrassend genoeg nog bekend voor. Aan dit soort gladde poprock kan ik alleen weinig lol beleven.

Eindstand:

Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe
4. Eye In The Sky
5. The Turn Of A Friendly Card
6. Ammonia Avenue
7. Eve
8. Gaudi
9. Stereotomy
10. Vulture Culture

De Zwanenzang van TAPP; een conceptplaat over Gaudi. Interessant concept, waar helaas weinig mee wordt gedaan. De arrangementen zijn verder te gelikt. Desalniettemin zijn er best wel wat interessante composities te vinden. Qua stijl bevat het album 80's pop waarin toch het symfoverleden regelmatig langskomt. Met name op La Sagrada Familia werkt deze stijl uitstekend. Inside Looking Out is verder een sterke ballad met een verrassende conclusie waarin spoken word het thema van de plaat benadrukt.. De rest van de nummers is aangenaam doch niet verheffend. Zit ergens tussen 3* en 3.5* voor mij.

Alle maar weer eens geluisterd en Gaudi blijft voor mij toch het beste album.
1. Gaudi
2. Ammonia Avenue
3. I Robot (de eerste ooit geluisterd)
4. Eye in the Sky
5. Eve
6. Turn on the Friendly Card
7. Vulture Culture
8. Tales of Mystery and Imagination
9. Pyramid
10. The Sicilian Defence
11. Stereotomy

Gister een lading cds gekocht voor geen geld. Zeer aardig gemoedelijk plaatje. Aan APP kun je geen buil vallen over het algemeen...

Anno 2023 is deze muziek toch echt gedateerd. Belangrijkste reden is dat er zo verdomd weinig pit in zit. Maar als je er voor gaat zitten en je laat meevoeren naar andere tijden hoor je - voor wie echt wil - prachtige, dromerige symfonische pop zou ik willen zeggen, met een paar pareltjes. 3,5 ster

Had alle lp's van de band (oké het project) verkocht. Een verzamelaar ervoor in de plaats was voldoende. Nu wil het geval dat deze Gaudi weer hier in huis is beland. En dus maar weer eens op de draaitafel gelegd. En verduld, toch best een aardig album. Eigenlijk vind ik alleen Closer to heaven niet zoveel aan. De rest kan er prima mee door. De opener is natuurlijk fantastisch maar ook Too late, Standing in higher ground, Money talks en Inside looking out vind ik prima. Al is die laatste wat te langdradig. Het gekke is dat ik juist het einde van dat nummer erg geslaagd vind met die stemmen, klokken en dan die overgang naar Paseo de Gracia. Het is juist de aanloop naar dat einde wat me te lang duurt. Nou ja, de afsluiter is in ieder geval erg mooi. Die Spaanse vibe is erg geslaagd. Misschien toch maar weer wat meer lp's in huis halen. Over het algemeen zijn ze voor een habbekrats in prima staat te vinden.

Een degelijk album van APP. De opener (La Sagrada Familia) is werkelijk fenomenaal, evenals de afsluiter (Paseo de Gracia). Voor de rest is het niet meer imponerend, maar ook zeker niet saaiheid troef.

3,5*