The Alan Parsons Project - Stereotomy (1985)

Ik ben die walrus nog vergeten.

Het zou zo kúnnen zijn gegaan, we moeten niet vergeten dat Parsons op een schema zat van één album per jaar.

Maar Stereotomy is toch een beetje een rare snijboon in het geheel van APP albums. Misschien dat het gesprek om die reden wel eens anders kan zijn gelopen. Het is zeker niet slecht, meer apart. Net als uiteraard het allereerste album Tales of mystery and Imagination.

Waar de laatste haast klassiek mag worden genoemd en Stereotomy (een poging tot) hypermodern. Voor die tijd toch zeker.
Ik moet wel toegen geen liefhebber te zijn van Limelight.

Beide albums geschikt als bijpssende muziek voor een aflevering van Dr. Who.

Stereotomy mixt ook niet goed, met andere albums.
Maar de grote brede herwaardering voor Stereotomy (gemiddeld 3***) moet hier ooit nog eens komen.

Het zwakste album van Alan Parsons Project. De richting die APP insloeg (AOR) om de Amerikaanse markt te veroveren trek ik niet en de productie (typisch die tijd) met overheersende synths en syndrums is heden ten dagen te steriel en te kil. Het songmateriaal is ook ondermaats voor APP, In the Real World bv. is een te doorsnee AOR-nummer. Enkel Limelight (vooral dankzij de zang) en in mindere mate Beaujolais en Chinese Whispers kunnen nog op mijn goedkeuring rekenen, de rest is matig tot zwak en vaak vervelend.

Hun albums t.e.m. Ammonia Avenue vind ik allemaal sterk (buiten het wat mindere Eve), Vulture Culture is een teleurstelling die nog verder wordt doorgetrokken in Stereotomy. Het is duidelijk dat de inspiratie op was.

Ze wilden teveel herhaling voorkomen, wat moderner klinken en wat meer de rockrichting op. Als zodanig zeker geen verkeerde plaat. Kan er prima van genieten. Vooral de instrumentale tracks.

De herhaling lag al om de loer vanaf Eye in the Sky (en misschien zelfs Eve) maar daar stonden sterke thematische en sfeervolle songs tegenover en een vlekkeloze productie. Hier is nog weinig sprake van.

Gelukkig maar. Het zou allemaal nog voorspelbaarder worden. Dit album blijft niet voor niks een van mijn favorieten.

Sterotomy is toch duidelijk een ander album dan voorgaande. Zo'n titelsong, daar kunnen ze mij niet genoeg mee pesten.

En er zijn meer sterke werkjes, vooral ook de instrumentale gedeelten.
Ja, Limelight met Gary Brooker vind ik niets aan, maar voor het overige werd er bij Stereotomy uit een geheel ander vaatje getapt dan voorheen.

Het enige wat anders is aan dit album is de tijdsgebonden productie die nu kil, steriel en gedateerd klinkt. Songmatig is er nauwelijks veranderd (een mengeling van instrumentals, rocknummers en ballads) maar de songs beklijven merkelijk minder dan in hun beste periode.

Limelight is toch het lightpuntje op dit album. Wel een beetje zoet maar prachtig die stem van Brooker.

Tja, een ander geluid, maar niet veel beter. De formule was uitgewerkt.

Ondanks de steriele sound, vond ik deze plaat wel een verademing ten opzichte van het soms wel behoorlijk vlakke en softe Vulture Culture. Hier zit toch wel wat meer pit en durf in, ook voor wat betreft de keuze aan zangers. Heb er altijd toch wel een beetje een zwak voor gehad..

Stemmen doe ik als ik hem weer eens een keertje herbeluisterd heb. Vroeger helemaal kapotgedraaid, samen met de klassiekers uit de seventies.

Afgelopen vrijdag via mp 5 lp's van APP gekocht: zijn eerste drie, VC en deze. En ik moet toegeven dat ik dit album wel heel erg fijn vind. Een lekker pop/rock-album. Qua beleving net zo goed als zijn debuutalbum, al zijn ze niet te vergelijken.

Ik heb deze nog op vinyl op zolder liggen. Met zo'n rare groen/rode plastic-hoes, waardoor de afbeeldingen verspringen. Een conceptdingetje.

Ik vermoed dat ik dit album sinds 1990 of zo nooit meer heb gedraaid. Als ik ooit mijn man cave met platenspeler krijg zal ik deze een herkansing geven. Tegen die tijd durf ik ook weer aan de sigaar, dus dat wordt dan een Cubaan in de linkerhand en een Schot in de rechterhand. Stereotomy!

Slechte composities en een uitgesproken lelijke sound (die drums op het titelnummer, dat keyboardgeluid op In the real world...), meer kan ik er echt niet van maken. De instrumentals lopen zoals altijd bij APP wel lekker door (hoewel Where's the walrus me erg aan het dertien minuten durende titelnummer van Frankie Goes To Hollywoods Welcome to the pleasure dome doet denken, en het lijkt ook net zo lang door te gaan), en de aanwezigheid van de stem van Gary Brooker op een niet onaardig nummer scoort nog een half sterretje extra, maar daar houdt het op, met Light of the world voor mij persoonlijk als het zouteloze en beroerd gezongen dieptepunt.
        Is er trouwens een reden waarom Eric Woolfson hier geen enkele zangpartij verzorgt, terwijl hij bijvoorbeeld op de vorige twee albums nog bijna de helft van de nummers inzong?

En nu eens even iets helemaal anders, moet Alan Parsons gedacht hebben. Eric Woolfson hoefde hier zijn stem niet aan te lenen. Had hij daar geen zin in? Op gevaar af te verdrinken in de digitale speeltjes, zijn er toch een paar oases als: Limelight, gezongen door de mij zeer bewonderde Gary Brooker en het spirituele Light of the World. Verder veel strak geweld en harde klanken. Het was 1986. Kennelijk moest het even zo.

Dit album is door de jaren heen gegroeid in mijn oren. Het titelnummer is geweldig, net zoals het instrumentale Where's the Walrus? Daarnaast is het uptempo In the Real World een erg lekker nummer.

Ik voel me hier tegendraads (en licht opgelucht), maar Stereotomy vind ik zelf wel degelijk een flinke opknapper van Vulture Culture. Sowieso is het album beduidend minder soft en heeft het bij vlagen best wat pit. Daarnaast geniet ik ook weer eens van een flink aantal tracks en zijn er weer een stuk minder die me niets doen. In The Real World en Light Of The World zijn me dan weer iets te poppy (nog steeds beter dan heel Vulture Culture), maar de titeltrack is lekker fel en de instrumentals zijn tof. Limelight is een beetje hit or miss, maar bevalt alsnog genoeg. Geniaal is het niet, maar ik kan dit alsnog behoorlijk goed aan.

Voorlopige tussenstand:
1. Pyramid
2. Tales Of Mystery And Imagination - Edgar Allan Poe
3. The Turn Of A Friendly Card
4. I Robot
5. Eye In The Sky
6. Ammonia Avenue
7. Stereotomy
8. Eve
9. Vulture Culture

De hele ochtend stond dit album op repeat. Het is minder storend dan Vulture Culture, maar Stereotomy heeft weinig echt goede momenten. De opener is aardig. Where's the Walrus is een geinige instrumental, maar de rest doet me nagenoeg niks. Het stoort ook niet heel erg, dus een slecht album is het niet. Het is grotendeels veilige AOR. Goed uitgevoerd, maar inhoudelijk heel saai.


Tussenstand:
1. Pyramid
2. I Robot
3. Tales Of Mystery And Imagination - Edger Allan Poe
4. Eye In The Sky
5. The Turn Of A Friendly Card
6. Ammonia Avenue
7. Eve
8. Stereotomy
9. Vulture Culture

Voor mij één van de mindere albums van APP. Zeer kille en steriele productie.
Het instrumentale nummer "Where's the Walrus?" vind ik een uitschieter op dit album.

Prima songs vooral die met John Miles, maar wat klinken de drums vreselijk. Nogal een steriele productie AP onwaardig. Als je daar mee kan leven best een aardig album.

Alan Parsons Project heb ik altijd een beetje beschouwd als een band die onverdroten doorgaat op de eenmaal ingeslagen weg, zich niet bekommerend om nieuwe opkomende muzikale stromingen en schouderophalend over de veranderende tijdgeest. Het resultaat is een aaneenschakeling van gepolijste, brave progrock zonder experimentele fratsen. Is dat verkeerd ? Absoluut niet !!! Albums als Tales of Mystery and Imagination, Eye in the Sky en The Turn of a Friendly Card mag ik nog altijd bijzonder graag horen en vervelen mij echt nooit. Echter: kennelijk heeft meneer Parsons in de loop der jaren bedacht dat het allemaal toch maar wat eigentijdser moet, en dat komt het materiaal niet echt ten goede. Had "Vulture Culture" nog enigzins het voordeel van de twijfel, met deze "Stereotomy" heeft de band de plank wat mij betreft toch echt compleet misgeslagen. Ooit gekocht omdat ik nu eenmaal alles van APP in huis wilde hebben, maar na de eerste luisterbeurten meteen opgeborgen. Ik vind dit met afstand de slechtste plaat die ze hebben afgeleverd. Het is onmiskenbaar APP, maar geen van de songs weet me te raken. Kan gebeuren, jongens. Ik zet gewoon jullie oude werk weer op.

Teleurstelling alom bij dit album. Onbegrepen en onbemind. Terecht?

Alan Parsons Project was op Stereotomy net een beetje meer Alan Parsons solo dan een project samen met projectmaatje Eric Woolfson, die nu alleen enkele achtergrondvocalen voor zijn rekening nam. Parsons zette stevig zijn productionele stempel op dit album. In 1984 en '85 ging de digitale speeltuin voor veel producers open en kon er naar hartenlust geëxperimenteerd worden met digitale technieken, samplers en computerdrums.
Toch ook hier kenmerkende traditionele elementen: de instrumentale stukken, een thema van Edgar Allan Poe, oudgedienden Ian Bairnson en David Paton (van Pilot), Stuart Elliot op drums, stevig gitaarwerk zoals in powerballad In the Real World en gastvocalisten - en niet de minsten deze keer: Gary Brooker en John Miles.

Echt nieuw was hier het procedé met volledig digitaal opnameproces. Strak en met meer dynamiek dan de analoge meersporenmethode. En toch ook de behoefte om bij de tijd te blijven en de fans te verrassen. Wat dat betreft was opvolger Gaudi (1987) weer een stapje terug en tegelijk het slotakkoord. Wie achterom gaat kijken, loopt vast. Creatief werd daar de klok teruggedraaid.

Een frisse wind, misschien een beetje te kille windvlagen hier, naar de smaak van de vele romantisch ingestelde APP-liefhebbers. Zo'n vol orkest en dan die ijle gevoelige zang van Woolfson, had zeker z'n charme, maar was ook wel een beetje jaren '70. Kunnen we een vergelijking maken met Genesis? Parsons maakte hier zijn 'Abacab'. Commercieel een gewaagde stap. Lang niet iedereen begreep het. Een experiment in moderne productie. Die ruimte kreeg hij. Na 40 jaar nog steeds een opvallend album. Leuk om je nieuwe boxen mee te testen. Op CD natuurlijk.

Had afgelopen week weer eens de verzamelaar (deel 1 en 2) opgezet en kwam daarop Limelight tegen. Eén van mijn favo's van APP. Blijft een positieve oorwurm. Ook de titelsong van dit album vind ik erg fijn. Allereerste album dat ik van deze band aanschafte en nog altijd lekker als geheel klinkt.
De eerdere slechtere beoordelingen begrijp ik op zich wel maar voor mij komt hier vooral het sentiment en jeugdherinnering bij kijken. Dat maakt al de helft van de beoordeling.

Nee, zeker niet.
Ik ben een groot liefhebber van de instrumentale stukken en de titelsong. Eigenlijk is het hele album goed, alleen Limelight heb ik nooit echt gewaardeerd.

Ik heb na zitten denken over verwantschap met Abacab van Genesis, maar daar maak ik toch bezwaar tegen.
Eigenlijk al vanaf Ammonia avenue en vervolgens zeker Vulture Culture geven aan dat het APP op zeer matige wijze, hele matige songs, nog maar een slap aftreksel was van alles wat er voor Eye in the sky zat.
Die spiraal naar beneden wordt door Parsons abrupt doorbroken door dit, toch vrij stevige werkje.

De band klinkt niet meer vlak, slap en op de automatische piloot.

Genesis had juist prima albums afgeleverd tot en met Duke. Feitelijk kozen de drie overgebleven Genesis leden toen voor een totaal andere weg met Abacab, die sterk afweek van alles tot en met Duke. En niet ten goede want de songs op Abacab zijn gemiddeld héél matig. Dat Genesis vervolgens een geheel nieuw supporterslegioen aantrok en commercieel succes kreeg, is een geheel ander verhaal.

Overigens kocht ik Stereotomy nog met die prachtige rode/groene plastieke hoes er om heen zodat je soms wel, soms niet de letters kon lezen. Was ook leuk bedacht.

Klopt wat je hier opmerkt. De vergelijking gaat grotendeels mank. Alleen in deze zin dat het vaste, oudere publiek teleurgesteld werd. En tegelijk misschien nieuwe fans werden gewonnen. Zoals bij Genesis de naam en het geluid van Phil Collins furore begon te maken. Stereotomy echter was een eenmalig uitstapje naar de digitale wereld.