The Cure - Wild Mood Swings (1996)

Ik ben al 21 jaar (van mijn elfde) grote Cure fan en dit album is wel met voorsprong het minst goede wat ze gemaakt hebben. Maar toch vind ik de scores van sommigen toch wel heel erg laag. 3* of zelfs een 2,5* zou ik nog kunnen begrijpen, maar zware onvoldoendes als 1* en 1,5* heeft dit album nu ook niet verdiend. Nu ja, misschien zijn het wel een vorm van proteststemmen om het verschil met de uitstekende jaren '80 albums in de verf te zetten.

Ik ben ook wel een fan van de nummers van The Cure die een niet overduidelijk donkere ondertoon hebben. Mint Car is zo'n typisch opgewekt klinkend Cure nummer zoals we ook op het album Kiss Me Kiss Me Kiss (Hot Hot Hot, Icing Sugar, The Perfect Girl) en Wish (High, Doing The Unstuck) terugvinden, die ik - in tegenstelling tot sommige andere die hard fans - enorm kan apprecieëren.

Maar op deze plaat staan er ook een aantal waarvan mijn haren ten berge rijzen zoals The 13th, Gone! en vooral This Is A Lie vind ik een enorme miskleun zoals ze er zelden één gemaakt hebben!

En zoals ik lang geleden, 21 maart, zei dat ik hem eens goed ging beluisteren om vervolgens er iets over te schrijven, zo zal ik dat nu ook gaan doen (volgens mij klopt deze zin niet helemaal, hmm)

Want ; lastig nummer,niet echt een van mijn favorieten. Het is te rustig voor mijn doen, de instrumenten zijn te beheerst en leven geen eigen leven. Ze spelen doelloos wat ze moeten spelen zonder echte gevoelens er in te weerleggen.
De stem komt er pas laat in, had bij dit nummer wat eerder gemogen want zodra de stem er in komt wordt het toch iets krachtiger. De stem is gewoon Robert Smith, goed, maar blinkt niet echt uit in dit nummer. Tevens ben ik niet echt weg van de vele herhaling van de lyrics in dit nummer. 3 ***

Club America ; Is dit nog The Cure? Is dit nog Robert Smith die dit zingt? Heeft Robert Smith dit wel zelf geschreven? Als dit spottend bedoelt is komt het goed naar voren maar het hoort niet thuis op deze plaat. De lyrics zijn kortweg gezegd slecht voor iemand als Robert Smith, als hij eens af wilt van zijn donkere/ romantische lyrics dan moet hij niet dit soort dingen gaan schrijven want daardoor zakt zijn peil als muziekschrijver zeer. 1.5 *

This is a lie ; Robert Smith maakt het goed, alsof hij het vorige nummer extra wat minder heeft gemaakt om dit fenomenaal naar voren te laten komen. Wat een prachtige compositie van de instrumenten en de dramatische, zeker niet gefakete stem van Robert Smith. Prachtige lyrics, een nummer waarbij een traan het oog mag verlaten van pracht. 4.5 ****

The 13th ; Eerst keek ik heel bedachtzaam toen ik het hoorde, nog bedachtzamer toen ik de clip zag, maar nadat ik het enkele keren had beluisterd klonk het wel lekker. Het lijkt een vrij vrolijk nummer maar de lyrics spreken dat ietwat tegen
'please tell me this is not for real...'
Desondanks, aangenaam om naar te luisteren, geen uitblinker maar verdient om op cd te staan. 3.5 ***

Strange Attraction ; Het nummer begint, 'huh, ben ik naar een ouderwetse film aan 't kijken'maar gelukkig is dat niet het geval en is dat 'smerige' begintoontje snel weg. Daarna, net zoals The 13th wel een lekker nummer, maar weer niets speciaals terwijl we het over Robert Smith hebben. Ik begin een beetje teleurgesteld te worden na dit vijfde nummer, waar is de Robert Smith met de prachtigste lyrics en waar is de rest met de donkere/prachtige melodieën ipv deze vrolijke deuntjes. 3***

Mint Car ; Ik kan niet objectief over dit nummer praten. Dit was één van de nummers waarmee ik kennis gemaakt heb met The Cure. Ik vond het niet eens onaardig klinken. Het klonk wel lekker, luisterde zich goed weg. Robert Smith klonk lekker aardig, de instrumenten werden goed bespeeld, heerlijk. Maar vergeleken met het andere werk van Robert Smith is dit toch wel een minder liedje, ik durf de lyrics ook niet op te zoeken. Maar evengoed, het heeft een verhaal van mij dus ik geef hem 3.5 ***

Jupiter Crash ; Robert Smith is terug, voor het eerst op de cd, misschien ook een beetje bij This is a lie, herken ik hem weer. Zonde dat het stuk in het begin te lang duurt voordat de stem erbij komt. ( ik heb niets tegen instrumentale gedeeltes alleen past het niet bij deze nummers heb ik het gevoel). Maar op dit nummer heb ik voor de rest niets op tegen. Goede lyrics, goed gezongen, goed gespeeld, heerlijk om bij weg te dromen. 4 ****

Round & Round & Round ; Robert Smith waar ben je mee bezig! Een vaag nummer, het klinkt lekker op het eerste gehoor, maar daarna, een vieze nasmaak. Dit is geen The Cure-nummer, dit is muziek van een plaatselijk bandje die dit geschreven hebben voor een jarige dorpsgek. 2** meer kan ik er niet voor geven.

Gone ; In het begin had ik angst dat het weer zo'n nummer ging worden dat veel te vrolijk was voor Robert Smith maar dit is een pareltje. Een van zijn beste, sfeervolste nummers (op deze cd). Ook hier durf ik niet naar de lyrics te kijken omdat ik dan misschien dit nummer minder appreceer dan nu. 't Klinkt goed, Robert Smith zingt goed, ik hou van de instrumenten, heerlijk. 3.5*** ( ik kan niet meer geven voor een nummer waar ik de lyrics niet van wil weten)

Numb ; Hmm, weer geen nummer om bij mijn favorieten bij te voegen. Het klinkt niet echt boeiend (bijna 'saai'). De stem van Robert Smith klinkt wel goddelijk vol met emotie's om ook iets positiefs te vermelden. 3 ***

Return ; Weer zo'n 'smerig' beginstukje. Waar zijn ze mee bezig, ze zouden de bedenker hiervan moeten opsluiten in een ruimte waar ze de beste nummers van The Cure draaide totdat hij zelf doorhad dat zoiets een nummer kan verwoesten. En ik heb weer betere lyrics gelezen. Begrijp me niet verkeerd, het is niet slecht, maar voor Robert Smith en co is het rampzalig. 2.5 **

Trap ; Interessant, zo op het eerste gehoor. 't Klinkt wel goed, op de gefaket klinkende stem van Robert Smith na. Niets meer over te zeggen, 3 ***

Treasure ; Hét (enige) hoogtepunt van deze cd. Dit nummer staat ook zeker in mijn persoonlijke top 15. Heerlijk sfeervol nummer wat boordevol met emotie's zit en ook loskomen. Prachtige lyrics ;
She whispers
"Please remember me
When I am gone from here"
She whispers
"Please remember me
but not with tears...
5 hele sterren *****

Bare ; Tsjah, kon hij niet beter voor Treasure staan. Na zo'n nummer klinkt ieder nummer wat niet uitblinkt vrij matig. 3 ***

Het is geen verkeerd album in het algemeen. Voor een album van The Cure wel. Ik geef het 3.5 *** omdat ik naar boven afrond.

Ik begin mij steeds meer af te vragen of deze plaat wel echt zo slecht is.
Want zou in ieder geval prima op wish passen, een dramatiek die je daar ook terug hoort, maar hier klinkt hij niet zo duister, waardoor hij misschien minder sterk overtuigd, het is geen slecht nummer, net iets te licht.
De rest van de plaat is ook minder zwaar, ze laten hun gevoel voor humor duidelijk door schemeren, wat ze uiteraard ook al in nummers en clips van The Caterpillar, Why Can’t I Be You en Hot! Hot!,Hot! lieten horen.
Bij Mint Car en The 13th zijn net iets te blij, en dat zijn net de bekendste nummers, toch is een song als This Is A Lie helemaal niet slecht.
Vaak luister ik de plaat niet af, jammer want dan hoor ik dus niet Treasure, welke daadwerkelijk een klein juweeltje is.
Misschien was Robert Smith het gewoon helemaal zat om zich zo serieus te nemen, en was hij gewoon bang dat zijn geloofwaardigheid zou verdwijnen.
Hij zal wel geschrokken zijn van de reacties, want opvolger Bloodflowers was weer een heel stuk zwaarder.

Persoonlijk vind ik dit een van de mindere Cure-albums. Toch is er nog volop te genieten met songs als Trap, Mint Car en This Is A Lie.

The Cure trapt sterk af met Want (prachtige melodieën en goed spel) om vervolgens al vrij snel te verzanden in doorsnee poprock met jammerzang. Het lage gemiddelde snap ik eigenlijk niet. Dit is absoluut een van de mindere albums van de band, maar The Top en vooral Kiss Me zijn negatievere uitschieters. Ook dit album heeft wel een bepaalde degelijkheid en irriteert niet tijdens het luisteren. Dat The Cure hier ver van het gebaande pad wijkt, mag duidelijk zijn, maar het doet nergens echt iets verkeerds. Veel songs zijn wat nietszeggend, maar dat soort materiaal kom ik eigenlijk op elke plaat van The Cure wel tegen. Tuurlijk hoor ik liever de vertrouwde gothic sound en deze hoes is erg lelijk. Die van Wish was ook niet bepaald fraai. Ik vind eigenlijk wel dat hier hard wordt geoordeeld. Afsluiter Bare is overigens wel mooi.




Tussenstand:
1. Disintegration
2. Pornography
3. Faith
4. Seventeen Seconds
5. The Head On The Floor
6. Wish
7. Three Imaginary Boys
8. Wild Mood Swings
9. The Top
10. Kiss Me, Kiss me, Kiss me

Bij de eerste tracks vroeg ik me ook af waar de haat vandaan kwam, maar toen The 13th, Strange Attraction en Mint Car voorbij kwamen, begon het begrip wel te ontstaan. Tenzij de songs echt enorm ironisch zijn, vind ik vooral verschrikkelijk happy-happy en onecht over komen. Goeie opener en fijne afsluiter, maar ik snap hier wel waarom het album verreweg het minst gewaardeerd is. Bungelt zodoende ook bij mij onderaan de lijst.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Disintegration
3. Faith
4. Kiss Me, Kiss Me
5. The Head On The Door
6. Seventeen Seconds
7. Wish
8. The Top
9. Three Imaginary Boys
10. Wild Mood Swings

Niet bepaald de populairste Cure, zij het dat wie ‘m op vinyl wil hebben, véél moet neerleggen. Deze stamt dan ook uit de periode dat de cd het vinyl totaal uit de platenzaken had verdreven, wat ik een droevige constatering vond met die kleine doosjes met hun minihoesjes. Voordeel was de langere speelduur, maar in de loop der jaren zou ik ontdekken dat menig artiest die gebruikte om ook nummers van minder kaliber erop te zetten, waardoor menig album op het saaie af werd uitgerekt.

De popwereld is er één van continu veranderende mode en smaak. De bands die uit new wave voortkwamen hadden het in 1996 zwaar. Alanis Morrissette met Jagged Little Pill, dát was je van het, brengt de special van tijdschrift Uncut over The Cure (2018) fijntjes in herinnering. Groepen als New Order en The Cure? Naaaah…
Alhoewel Wild Mood Swings in muzikaal opzicht slechts een kleine stap verwijderd is van voorganger Wish (1992), waren de reacties negatief. Hier op MuMe aanvankelijk ook, al zie ik hierboven een kentering. In Nederland slechts #37 in de albumlijst, waar in andere landen de top 10 (soms bijna) werd gehaald. The Cure was in mijn kikkerlandje uit de mode.

De aanloop was rommelig geweest. Gitarist Porl Thompson was tourmoe en verliet de band om bij Robert Plant & Jimmy Page te gaan touren (!), waarop voormalig gitaarroadie en inmiddels toetsenist Perry Bamonte zijn vervanger werd.
Toetsenist Roger O’Donnell had ooit ruzie maar nu niet meer en werd wederom ingelijfd, op bas keerde oudgediende Simon Gallup op tijd terug van langer durend ziekteverlof, na mentaal in de knoop te hebben gezeten. Drummer Boris Williams vertrok en werd door maar liefst vier stokkenmannen vervangen, van wie Jason Cooper de drumkruk definitief veroverde. Niet vreemd in al dit tumult dat frontman Robert Smith overwoog een soloalbum te maken.
Een jarenlang slepend juridisch geschil met ex-drummer en -toetsenist en vooral voormalige vriend Lol Tolhurst over de groepsnaam en royalties werd in 1994 beslist in nadeel van de ex. Een complete knock-out, waarmee Smith definitief verder kon met zijn Cure, dat in 1993 de livealbums Show en Paris uitbracht.

The Cure was niet meer dat trio uit Crawley dat het aan de stok had met skinheads. Dit was een groep die de wereld rondreisde, op zonnige plaatsen als Mexico speelde en bovendien frequent was te zien bij de nieuwe trend in popland: zomerfestivals. Die veranderingen hoor je terug.
Waar op voorganger Wish violiste Kate Wilkinson een fraaie bijrol in To Wish Impossible Things vervulde, liet Smith op Wild Mood Swings meer hulptroepen aanrukken: diverse strijkers en blazers assisteerden, resulterend in een breed scala aan geluiden en sferen.

Op dit album bedient Smith zowel de liefhebbers van melancholie als psychedelische gitaren als popliedjes. Of beter: hij geeft die drie kanten van zichzelf ruimte.
Melancholie klinkt op heerlijke opener Want, in het rijke strijkarrangement van This Is a Lie, het ingetogen Jupiter Crash, Numb met sitar en strijkers en de twee afsluitende nummers Treasure en Bare, die het album kalmpjes naar zijn einde brengen.
Psychedelisch scheurende gitaren zijn te horen in Club America waar Smith lager dan ooit zingt (ik herkende hem amper) en in Trap dat een prachtige melodie kent.
Pop klinkt in The 13th dat met zijn blazers en swing niet goed werd ontvangen als eerste single, Strange Attraction, het vrolijke Mint Car (met de regel “The sun is up, I’m so happy I could scream" zou dit een logischer eerste singlekeuze zijn geweest), vrolijkheid en strijkers in Round & Round & Round, in Gone! zelfs swingjazz met blazers; Return is vrolijk met alweer blazers.

Eén hitsingle had wellicht veel slechte meningsvorming kunnen voorkomen, maar zelfs Mint Car werd niet de klapper. Smith toonde zich acht jaar later teleurgesteld in de slechte reacties van toen. Ik ga met hem mee, net als met zijn opinie dat hij de plaat wellicht iets korter had moeten houden, door ofwel minder nummers erop te zetten, ofwel ze korter te laten duren. Maar speel ze los van elkaar af en je zult geen zwakke compositie vinden.