The Cure - Wild Mood Swings (1996)

Onbegrijpelijk dat deze plaat zo slecht is ontvangen, terwijl het zo'n waanzinnige goede is. Tuurlijk is het een vreemde eend in de Cure vijver, de plaat is totaal anders als wat de verwachtingen waren, maar is dat juist niet de kracht van the Cure, anders willen en kunnen zijn. De meeste mensen verwachten blijkbaar dat Robert Smith jaar in en jaar uit zichzelf herhaald, hetgeen hij gelukkig niet doet op deze plaat die een paar luisterbeurten nodig heeft maar daarna van een muzikaliteit blijk geeft. En Robert Smith is natuurlijk naast alle make-up en psychiatrisch gestoorde clips en wereldvreemde blikken een briljant liedjesschrijver, en dat hoor je hier. Misschien had hij er beter een solo plaat van kunnen maken, dan had het publiek er anders naar geluistert. Voor mij een 4,5!! Zondermeer!!!

het enige cure album dat me nooit heeft weten te boeien
en ja...ik heb hem goed en aandachtig geluisterd!
een ding snap ik alleen niet. op mm word hij door heel veel mensen "zomers" genoemd. dat vind ik er echt niet op terug! ok alleen the 13th en gone zijn wat vrolijkere nummers, maar de rest heeft voor mij dus echt geen zomerse sfeer. nummers zoals treasure en bare zijn nummers waarbij je wel wat tranen zou kunnen laten vallen. ik zelf heb me altijd afgevraagd waarom zoveel teksten op dit album verwijzen naar het einde van een relatie of de problemen in een relatie. misschien omdat smith toendertijd zei dat wild mood swings het laatste cure album zou zijn?

Aleen want en this is a lie kunne mij bekoren, zwakste cure album ooit!!

Alhoewel ik door de verhalen van jullie dit niet zou moeten draaien ga ik me er toch aan wagen. Dit komt doordat ik laatst het geweldige Treasure heb gehoord met de lyrics erbij. Als het vol staat met dat soort platen kan ik niet wachten later meer...,

Spijtig genoeg niet dus...

Er staan een paar zeer mooie nummers op deze CD (Want, de onwaarschijnlijke Jupiter Crash, Bare,...), maar ook miskleunen van formaat. Ik heb genoemd: Trap en Round & Round & Round. Paar middelmatige nummers ook... En vooral: paar B-sides die met gemakt op de A kant hadden kunnen staan: het sublieme Adonais en It Used to be Me bv.

Tsja, na vier jaar wachten en na het prachtige Wish had ik wel wat beters verwacht dan dit. En toch hebben Smith en zijn mannen echt wel goede nummers gemaakt in die tijd. Helaas werd besloten om die echt hele goede nummers maar als b-kantjes te laten fungeren. Onbegrijpelijk. Dit had een klassieker kunnen zijn met als ideale tracklisting:

1. Want
2. It used to be me
3. Adonais
4. This Is a Lie (Ambient Mix)
5. The 13th
6. Strange Attraction

7. Mint Car
8. Jupiter Crash
9. Home
10. Ocean
11. Waiting
12. Treasure

In het laatste geval had ik het album een 4.5 gegeven. Nu kom ik niet verder dan 3, en dan ben ik nog loyaal.

Toch niet aangeschaft, en niet gemist ook tijdens het Grote Concert.

Teleurstellende plaat, gelukkig vonden ze de weg met Bloodflowers & The Cure weer enigszins terug.
De zwakste schakel van alle Cure albums.
.

Bedroevend slecht plaatje, van een band met een groots verleden, helaas...

Toen dit album uit kwam luisterede ik alleen ff snel Want, dat klonk zo goed dat ik thuis op het puntje van mijn stoel (bank) ging luisteren. Wat viel het mij tegen, ik kon de 13th al van single, maar Lullaby op Disintegration dekte de lading ook niet.

Om mijn 2,5* te verhogen na jaren het album weer eens opgezet, Want gaat er lekker in, This is a lie was al een topper, maar dan haalt de rest mijn 2,5 niet veel op.

Jullie zijn allemaal gek!!!

Vertel eens: waarom is dit album je 5 sterren waard, laboomzaa?

Dit album klinkt misschien anders dan andere albums van the cure....maar alle (oke er zitten misschien iets mindere nummers tussen...maar dan zijn die altijd nog beter dan elk nummer van radiohead en die maken ook zeer mooie platen ) nummer zijn groeiparels!!! Het gaat van lekkere zomerse singels naar diepe emotionele teksten!!!
Een beetje vreemd maar wel heeeeel lekker!!!

LOL

En jullie blijven toch nog allemaal gek....en dan met name omdat ik het gevoel heb dat 1 schaap die verdomde dam over is en de andere (op een paar na) blind volgen!!! Zonder de cd een kans te geven!!!

HIIIHAAA!!!!

Daarom houden we van deze band.

@Laboomzaa: Ik kan deze cd wel degelijk waarderen hoor. Ik geloof dat veel Cure mensjes ofwel van hun poppy kant houden of van hun donkere kant. Wij houden van beide, dus dat maakt deze cd voor ons in ieder geval goed luisterbaar. Maar vind je ook niet dat deze cd veel en veel beter was geweest met de b-kantjes in plaats van een aantal reguliere albumtracks?

Zie een wat ouder bericht van mij op deze pagina om mijn ultieme Wild Mood Swings tracklisting te bewonderen. :-p

Edit: Domme vraag. Je hebt dit album een vijf gegeven, dus het had voor jou in ieder geval niet beter kunnen zijn.

Ik houd ook van de poppy kant van de Cure, ze hebben een aantal weergaloze popsongs gemaakt, denk aan Just Like Heaven, Boys Don't Cry, Between Days, Caterpillar, Close To Me, Lullaby, Night Like This en nog een aantal. Het probleem met Mild Food Drinks is dat er gewoon geen sterke popsongs op staan en dat het anderzijds voor de fan van het steviger spul al helemaal niks te beleven is. Het is een bodempje wijn in een longdrinkglas vol met water.

Childhood Springs zal ik binnenkort nog een kans geven; maar ik had dus meer verwacht naar Wish en Burn.

Sorry; CD-speler krijgt kuren.

Yep, vooral na Wish en na al die jaren wachten was dit album in het begin uitermate teleurstellend. Ik draai het samen met The Cure-The Cure en Bloodflowers nog steeds het minst van all Cure albums.

Ik dus ook.

the 13th kan ik persoonlijk WEL elke dag draaien, vooral nu met dit mooie weer.

Die staat gelukkig ook op Galore.

Ik heb me voorgenomen deze plaat de komende dagen nog eens onbevooroordeeld te beluisteren, en te zien hoever ik dan kom.

Nummers als Gone! bv. vind ik geweldig, en nogmaals, Jupiter Crash is één van m'n Cure favorieten.

Maar Round&Round&Round en Trap laten steeds zo'n verdomd walgelijke nasmaak na... Brrr...

Het gemiddelde van dit album wordt elke keer weer lager, 2,86 weer een nieuw diepterecord:( Maar 2,86, hallo dat verdient WMS toch ook weer niet of zit ik er nou zo ver naast?..

Natuurlijk is dit geen Disintegration en hangen de nummers niet echt samen waardoor de unieke sfeer wat sommige Cure albums zo briljant maken weg en staan er een aantal mindere nummers op (round&round vind ik óók slecht), maar toch..

Er staan toch een paar hele mooie nummers op dit album: Want, The 13th, this is a lie en Bare!
En zelfs een absoluut pareltje : Jupiter Crash. Leuk om te lezen Suicidopolis dat Jupietr Crash ook één van jou Cure favorieten is. Een album met zo'n mooi nummer verdient toch geen 2,86 als gemiddelde...

Ben benieuwd hoever je komt na je onbevooroordeelde luisterbeurten Suicidopolis, ik gok op 0,5* erbij..

Inderdaad, een halve ster erbij, en dus een wederkeer naar mijn oorspronkelijke score.

Wat me het meeste stoort aan dit album, is dat de uitvoering van de nummers vaak zo geforceerd overkomt. Neem nu een nummer als Want. Goed nummer, zeker en vast, maar het klinkt zo verdomd studio, met allemaal onnodig productie gefruts links en rechts (iets wat ik maar al te vaak kan appreciëren, maar niet bij The Cure, die er m.i. nooit baat bij hebben gehad), en Robert's stem die, zeker tijdens de eerste vers, een beetje veel naar het gezocht melodramatische neigt, i.p.v. het oprechte verscheurde hart op Disintegration. En ik blijf ook bij mijn oorspronkelijke mening dat dit album gewoon niet als een geheel klinkt. "Ja maar hij noemt dan ook Wild Mood Swings!" So what? Op Disintegration staan nummers als Lullaby en The Same Deep Water As You, zowat elkaars tegenpolen, en dat werkt perfect.

En neen, ik wil WMS niet vergelijken met Disintegration, ik zeg alleen maar dat ik hier wel bepaalde elementen mis die ik op D. wel terugvind.

R&R&R, Return en Trap blijven 3 van de vreselijkste Cure nummers ooit. Maakt niet uit hoeveel luisterbeurten ik probeer, ik kan ze maar niet aanhoren.

Misschien wordt het op een dag nog wel eens een 3,5*, maar 4* zal ik er wel nooit aan geven...

Het verhaal bij Club America vind ik wel geniaal:


Link naar het interview.

De lijn "and it's not too hard to guess from your stick-on and your canary feather dress" laat dan ook weinig aan de verbeelding over over wie het gaat...

En zoals ik lang geleden, 21 maart, zei dat ik hem eens goed ging beluisteren om vervolgens er iets over te schrijven, zo zal ik dat nu ook gaan doen (volgens mij klopt deze zin niet helemaal, hmm)

Want ; lastig nummer,niet echt een van mijn favorieten. Het is te rustig voor mijn doen, de instrumenten zijn te beheerst en leven geen eigen leven. Ze spelen doelloos wat ze moeten spelen zonder echte gevoelens er in te weerleggen.
De stem komt er pas laat in, had bij dit nummer wat eerder gemogen want zodra de stem er in komt wordt het toch iets krachtiger. De stem is gewoon Robert Smith, goed, maar blinkt niet echt uit in dit nummer. Tevens ben ik niet echt weg van de vele herhaling van de lyrics in dit nummer. 3 ***

Club America ; Is dit nog The Cure? Is dit nog Robert Smith die dit zingt? Heeft Robert Smith dit wel zelf geschreven? Als dit spottend bedoelt is komt het goed naar voren maar het hoort niet thuis op deze plaat. De lyrics zijn kortweg gezegd slecht voor iemand als Robert Smith, als hij eens af wilt van zijn donkere/ romantische lyrics dan moet hij niet dit soort dingen gaan schrijven want daardoor zakt zijn peil als muziekschrijver zeer. 1.5 *

This is a lie ; Robert Smith maakt het goed, alsof hij het vorige nummer extra wat minder heeft gemaakt om dit fenomenaal naar voren te laten komen. Wat een prachtige compositie van de instrumenten en de dramatische, zeker niet gefakete stem van Robert Smith. Prachtige lyrics, een nummer waarbij een traan het oog mag verlaten van pracht. 4.5 ****

The 13th ; Eerst keek ik heel bedachtzaam toen ik het hoorde, nog bedachtzamer toen ik de clip zag, maar nadat ik het enkele keren had beluisterd klonk het wel lekker. Het lijkt een vrij vrolijk nummer maar de lyrics spreken dat ietwat tegen
'please tell me this is not for real...'
Desondanks, aangenaam om naar te luisteren, geen uitblinker maar verdient om op cd te staan. 3.5 ***

Strange Attraction ; Het nummer begint, 'huh, ben ik naar een ouderwetse film aan 't kijken'maar gelukkig is dat niet het geval en is dat 'smerige' begintoontje snel weg. Daarna, net zoals The 13th wel een lekker nummer, maar weer niets speciaals terwijl we het over Robert Smith hebben. Ik begin een beetje teleurgesteld te worden na dit vijfde nummer, waar is de Robert Smith met de prachtigste lyrics en waar is de rest met de donkere/prachtige melodieën ipv deze vrolijke deuntjes. 3***

Mint Car ; Ik kan niet objectief over dit nummer praten. Dit was één van de nummers waarmee ik kennis gemaakt heb met The Cure. Ik vond het niet eens onaardig klinken. Het klonk wel lekker, luisterde zich goed weg. Robert Smith klonk lekker aardig, de instrumenten werden goed bespeeld, heerlijk. Maar vergeleken met het andere werk van Robert Smith is dit toch wel een minder liedje, ik durf de lyrics ook niet op te zoeken. Maar evengoed, het heeft een verhaal van mij dus ik geef hem 3.5 ***

Jupiter Crash ; Robert Smith is terug, voor het eerst op de cd, misschien ook een beetje bij This is a lie, herken ik hem weer. Zonde dat het stuk in het begin te lang duurt voordat de stem erbij komt. ( ik heb niets tegen instrumentale gedeeltes alleen past het niet bij deze nummers heb ik het gevoel). Maar op dit nummer heb ik voor de rest niets op tegen. Goede lyrics, goed gezongen, goed gespeeld, heerlijk om bij weg te dromen. 4 ****

Round & Round & Round ; Robert Smith waar ben je mee bezig! Een vaag nummer, het klinkt lekker op het eerste gehoor, maar daarna, een vieze nasmaak. Dit is geen The Cure-nummer, dit is muziek van een plaatselijk bandje die dit geschreven hebben voor een jarige dorpsgek. 2** meer kan ik er niet voor geven.

Gone ; In het begin had ik angst dat het weer zo'n nummer ging worden dat veel te vrolijk was voor Robert Smith maar dit is een pareltje. Een van zijn beste, sfeervolste nummers (op deze cd). Ook hier durf ik niet naar de lyrics te kijken omdat ik dan misschien dit nummer minder appreceer dan nu. 't Klinkt goed, Robert Smith zingt goed, ik hou van de instrumenten, heerlijk. 3.5*** ( ik kan niet meer geven voor een nummer waar ik de lyrics niet van wil weten)

Numb ; Hmm, weer geen nummer om bij mijn favorieten bij te voegen. Het klinkt niet echt boeiend (bijna 'saai'). De stem van Robert Smith klinkt wel goddelijk vol met emotie's om ook iets positiefs te vermelden. 3 ***

Return ; Weer zo'n 'smerig' beginstukje. Waar zijn ze mee bezig, ze zouden de bedenker hiervan moeten opsluiten in een ruimte waar ze de beste nummers van The Cure draaide totdat hij zelf doorhad dat zoiets een nummer kan verwoesten. En ik heb weer betere lyrics gelezen. Begrijp me niet verkeerd, het is niet slecht, maar voor Robert Smith en co is het rampzalig. 2.5 **

Trap ; Interessant, zo op het eerste gehoor. 't Klinkt wel goed, op de gefaket klinkende stem van Robert Smith na. Niets meer over te zeggen, 3 ***

Treasure ; Hét (enige) hoogtepunt van deze cd. Dit nummer staat ook zeker in mijn persoonlijke top 15. Heerlijk sfeervol nummer wat boordevol met emotie's zit en ook loskomen. Prachtige lyrics ;
She whispers
"Please remember me
When I am gone from here"
She whispers
"Please remember me
but not with tears...
5 hele sterren *****

Bare ; Tsjah, kon hij niet beter voor Treasure staan. Na zo'n nummer klinkt ieder nummer wat niet uitblinkt vrij matig. 3 ***

Het is geen verkeerd album in het algemeen. Voor een album van The Cure wel. Ik geef het 3.5 *** omdat ik naar boven afrond.

ik heb nu een zomer mix cd van deze plaat gemaakt met de volgende tracklist.

1. the 13th
2. strange attraction
3. mint car
4. jupiter crash
5. treasure

verder heb ik er ook adonais en ocean (b kanten) uit dezelfde periode bij gezet,
en geloof me op deze manier wordt het snel duidelijk dat ze in de jaren 90 WEL goud in handen hadden.

Ik zou eigenlijk een keer elke dag 1 nummer van deze cd moeten luisteren, zodat ik elk nummer afzonderlijk een kans geef. Ik ben namelijk ooit zo afgeknapt op deze tropical hits cd dat ik de misschien wel aardige nummers die erop staan verder ook heb genegeerd. Toch kan ik me niet herinneren dat ik hier ook maar een goed nummer op vond staan, maar mogelijk was ik dan ook te beinvloed door het grote gros aan nummers waar ik echt geen reet aan vind.

Bedoel je dat die nummers goud zijn djeff? Of hebben ze een cd gemaakt die goud is in een ander genre misschien? Leuk voor op de zomerfestivals waar al die caribische mensen met veren op hun hoofd lekker op kunnen dansen?

Reptile71: De B-kantjes zijn echt geniaal, en zijn met niets te vergelijken met wat er op het album staat.

Ik wil echt iedereen aanraden (nogmaals), om het album eens op deze manier samen te stellen:

1. Want
2. It used to be me
3. Adonais
4. This Is a Lie (Ambient Mix)
5. The 13th
6. Strange Attraction

7. Mint Car
8. Jupiter Crash
9. Home
10. Ocean
11. Waiting
12. Treasure

Goed, er blijft weinig meer over van het oorspronkelijke Wild Mood Swings, maar plotseling heb je wel een pracht van een Cure album te pakken. Even Join The Dots zien te bemachtigen (op wat voor manier dan ook) en branden maar!