The Cure - Wild Mood Swings (1996)

Een goede cd met mooie nummers als Mint Car, Round&Round&Round, Gone! en Treasure. Ook the 13th is een leuk nummer krijg er altijd een beetje een buitelands gevoel van

Deze plaat heeft een gemiddelde van 3,6...terwijl dit toch echt wel een heerlijke zomerse plaat is!!! Met een aantal prachtige nummers!!!

Mijn stem 4,5

Ik dacht echt dat dit het begin van het einde was voor The Cure, gelukkig zijn ze niet verder in deze stijl gegaan... Dit vind ik persoonlijk echt hun absoluut dieptepunt!

Echt slecht is het allemaal niet. Smith kan immers soings scrhrijven maar dit beschouw ik niet als "The Cure", waar ik dat gevoel in mindere mate ook met "kiss kiss me kiss me " heb.... is dat hier nog sterker.. t is me allemaal te vrolijke, the happy, the zomers, te poppy ... heel "oncure's" ;-o

En... bijzonder middelmatige composities ook vooral. The Cure op zijn 'szomers kan nog erg briljant zijn, maar hier beslist niet Een zwarte schandvlek in mijn Cure-verzameling

Eerder een gele vlek dan

Nee, inderdaad.. sommige happy curesongs wérken wel, maar dit hier is inderdaad maar een matig plaatje en ik zeg het ik kan dit niet rijmen.. dit cdtje komt dan ook nog zelden uit het doosje...

Ook ik vind dit duidelijk een zwakkere Cure.
Het zwalkt me iets te veel: een paar aardige nummers tegenover een hoop totaal niet boeiende dingen.
Al die zomerse uitstapjes mogen dan best leuk zijn, maar doe het dan ook goed. The Cure kan er gewoon erg weinig mee en dan krijg je vervelende deuntjes als The 13th.....

Ben het ook eens met bovenstaande reacties. Een plaat waarop The Cure compleet stuurloos in het ene nummer op zoek iets naar iets anders terwijl andere nummers hele flauwe doordrukjes zijn van andere Cure-nummers. Ik krijg het best weggeluisterd, maar dit is eigenlijk het enige Cure-album dat me echt nergens iets doet. Overduidelijk hun zwakste plaat.

Het intro van Want vind ik erg lekker klinken. Voor de rest ben ik het wel met bovenstaande reacties eens.

Net als bij KMKMKM gaat The Cure weer voor een kaleidoscopisch album. Allerhande stijlen passeren de revue. Deze keer is het wel iets minder geslaagd. Vooral de meer poppy nummers als Mint Car (= Friday I'm in love part II) en Round&Round&Round zijn minder geslaagd dan pakweg Hot!Hot!Hot! Strange Attraction vind ik dan weer om één of andere reden zeer charmant (She wispered "can I use some of your lipstick?")

Ik heb altijd gevonden dat dit album iets te veel door het slijk werd gehaald. Te dikwijls wordt dit album afgerekend op zijn eerste single, het bossanovanummer The 13th (wat ik persoonlijk goed te pruimen vind) Zeker: het is niet van hetzelfde niveau als de directe voorgangers Wish en Disintegration, maar vooral Want (staat in mijn top 20 aller Curenummers) en ook This is a lie, Jupiter Crash en Bare zijn toch nummers van een uitstekend niveau.
Een groot probleem van dit album is dat het is opgenomen met verschillende producers en verschillende drummers. Hierdoor heeft het album geen consistente sound en laat dat nu net het ding zijn waar The Cure zo goed in is.

P.S. Verschillende B-sides van de singles van dit album zijn beter dan de nummers op het album zelf. Er wordt zelfs gefluisterd dat de Wild Mood Swings opnamesessies nog veel meer lekkers bevatte en dat het onbegrijpelijk is dat net deze 14 song het album haalden.

Dat is nou ook al zo'n typisch fenomeen voor The Cure.. vaak briljante B-sides, en een onbegrijpelijke keuze die niet op de langspelers te zetten.. zo ook met het majesteuze nummer The Twilight Garden wat "Wish" niet heeft gehaald, maar ondingen als Wendy Time of Doing The Unstuck wel Op Join The Dots staan nog veel meer van dit soort pareltjes, waar Smith om de een of andere reden zijn fiat niet aan heeft gegeven..
In dezelfde tijd als dit album bijvoorbeeld: Burn.. één van hun allerbeste nummers! Zelfs Cut Here.. veel meer kwaliteit dan de meeste nummers op dit album, waarom staat het er niet op??

Als ik deze cd opzet en de klanken van het eerste nummer hoor dan kom ik gelijk in dat heerlijke Cure gevoel, de lekkere riff van het nummer Want. Alleen verderop in het nummer kom ik tot besef dat het erop lijkt alsof The Cure zichzelf aan het nadoen is. Misschien komt het doordat de magie er voor mij wat af is of omdat het werkelijk meer van hetzelfde is en dan heb ik het alleen maar over Want.
Als ik verder luister kom ik geen enkel nummer tegen wat me ook maar enigszins kan boeien en komt de sfeer van de eerste klanken van dit album ook niet meer terug.
Voor mij is dit een album zonder inhoud, een gevoelloze opeenvolging van flopnummers. Pas op het einde, bij het nummer Bare, word ik weer een beetje geraakt, maar dan is het al te laat en is het niet meer goed te maken. Voor mij is dit verweg het minste album wat ze ooit hebben gemaakt. Hadden ze het maar niet gemaakt, want het is inderdaad een soort smetvlek tussen de rest.

Ja B-kanten van The Cure.... die moet je altijd in de gaten houden...

op 'want' en 'the 13th' na is deze plaat echt beneden cure peil. dit is de rotte appel tussen de mooie glanzende rode appeltjes.

Tis ook maar net waar je zo'n plaat voor koopt natuurlijk. Ik denk dat voornamelijk de oudere (lees: langdurigere) Cure-liefhebbers gewoon hele andere verwachtingen hebben.

Ik ben al 21 jaar (van mijn elfde) grote Cure fan en dit album is wel met voorsprong het minst goede wat ze gemaakt hebben. Maar toch vind ik de scores van sommigen toch wel heel erg laag. 3* of zelfs een 2,5* zou ik nog kunnen begrijpen, maar zware onvoldoendes als 1* en 1,5* heeft dit album nu ook niet verdiend. Nu ja, misschien zijn het wel een vorm van proteststemmen om het verschil met de uitstekende jaren '80 albums in de verf te zetten.

Ik ben ook wel een fan van de nummers van The Cure die een niet overduidelijk donkere ondertoon hebben. Mint Car is zo'n typisch opgewekt klinkend Cure nummer zoals we ook op het album Kiss Me Kiss Me Kiss (Hot Hot Hot, Icing Sugar, The Perfect Girl) en Wish (High, Doing The Unstuck) terugvinden, die ik - in tegenstelling tot sommige andere die hard fans - enorm kan apprecieëren.

Maar op deze plaat staan er ook een aantal waarvan mijn haren ten berge rijzen zoals The 13th, Gone! en vooral This Is A Lie vind ik een enorme miskleun zoals ze er zelden één gemaakt hebben!

Ik vind ook dat de band kan excelleren in de poppy nummers, zo vind ik nummers als Just Like Heaven of In Between Days echt wel onder het betere te scharen van wat ze hebben gedaan.. maar zelfs daarvan zijn dit miserabele aftreksels freddze. En er zit zo'n gemaakt laagje zomervrolijkheid over deze plaat, waar zelfs Smith niet mee wegkomt. Dat kan ie duizendmaal beter. Zoals ik op de laatste Cure-plaat nummers als Taking Off of End Of The World alweer stukken beter kan waarderen.

Just Like Heaven is zelfs één van mijn favoriete Cure nummers en In Between days vind ik ook een erg lekker nummer. Op dit album is niks van dat niveau te vinden. Bij deze plaat vraag ik me gewoon werkelijk af wat de bedoeling ervan is, maar goed, genoeg typ-energie erin gestoken nu... Ik kan er gewoon niet over uit dat deze plaat überhaupt bestaat...

Niet de moeite. Vandaag weer eens beluisterd, maar het blijft een minder dan middlematige plaat. Geen enkele samenhang tussen de nummers.

Na deze ben ik afgehaakt, en zelfs na de vele goede recenties die ik van Bloodflowers heb gelezen, kunnen mijn angst van nog maals een Wild Mood Swings niet bezweren. Ik laat het erbij. The cure was briljant Seventeen Seconds, Faith en Pornography en maakte een supergoede come-back met Disintegration en Wish maar daarna zijn ze gestorven.

En laten we Smith een aardige oude dag gunnen zonder lipstick en getoupeerd haar, herd wer ook een beetje een karikatuur, laten we eerlijk wezen

Jongens en meisjes...dit is een hele goede plaat!!! Zomers, mooie teksten, vrolijk en droevig tegelijk....luister nou toch eens goed!!!

Jaa... Wild Mood Swings... Wat gaan we eraan doen?

Normaal heb ik nogal last van spontane orgasmes bij al wat The Cure doet ( ja, dit is een beetje overdreven, ja... ), en heb ik de voor mijn medemensen irritante neiging om de groepsnaam spontaan op de meest onverwachte momenten te vernoemen in zowat elk gesprek dat ik voer, maar dit laat me toch wel vrij koud. Dit is dan ook de enige Cure plaat die nummers bevat die ronduit op m'n zenuwen werken, met name Round & Round & Round en Trap. Verder staan er wel een paar goede nummers op ( Want, This Is A Lie, Bare, Strange Attraction ), zelfs één van m'n Cure favorieten ( Jupiter Crash ), maar voor de rest is het maar wat platjes. Ook houd ik niet zo van de sound op deze plaat, die véééél te helder/poppy naar m'n goesting is.

The Cure lijkt gewoon niet helemaal in z'n element op deze plaat... Alsof ze zelf even niet meer wisten hoe ze nu juist wouden klinken. Het feit dat dit album door zoveel verschillende mensen is gemixed, maakt het er allemaal niet beter op, en zorgt dat je nooit het gevoel krijgt dat je echt naar een geheel aan het luisteren bent.

Een tegenvaller... Maar toch nog 3*. Van The Cure verwacht ik toch wel véél beter dan dit.

Ik kan je enkel geheel steunen in je mening. De platen die je vernoemt vind ik ook precies hun beste, dit hier verzuipt in middelmatigheid, ik kan er dan ook niet meer aan geven dan :
** schamele sterretjes die niet al te erg fonkelen.

Helaas, hoe goed ik ook luisterde, ik grijp veel liever terug naar ouder werk zoals Pornography, Seventeen Seconds, Wish en absoluut voor mij hun beste : Desintegration.

Dit hier is erg flauwe middelmatigheid, waar zijn de gedenkwaardige SONGS ??????

Ik hoor ze niet...

Leer die favoriet van jou toch eens goed spellen... DISintegration. Of heb jij de Vlaamse versie? (ja sorry, het ik vind dat mensen op zijn minst titels en artiestnamen van hun favoriete muziek correct moeten schrijven )

je hebt groot gelijk het is natuurlijk gewoon Disintegration, voilà!

je hebt groot gelijk het is natuurlijk gewoon Disintegration, voilà!

Ik geef het op!!!

Je kunt dit best een goede plat vinden. Alleen je overtuigt mij niet .

Want
Bare
This is a lie
Numb

geniaal, melanchonisch

Eindelijk...iemand die het snapt!!!!



LOL!!!

Met een gemiddelde van 2,97 de laagst gewaardeerde Cure-plaat..
In vergelijking met pareltjes als Pornography en Disintegration stelt het inderdaad een stuk minder voor (maar dat zijn dan ook wel voor mij op hele grote eenzame hoogte de allerbeste twee albums die er ooit zijn gemaakt) maar dat dit album zo laag scoort had ik niet gedacht. Nummers als want en jupiter crash vind ik echt schitterende nummers. Ook voor the 13th wat ik overigens wel een paar keer moest horen voor dat ik het echt ging waarderen is het kwartje inmiddels gevallen.

The 13th vind ik echt een Wild Mood Swings nummer, het lijkt allemaal wat vrolijker en simpeler(?) maar daarachter gaan toch wel sterke melancholische songs schuil. Zoals eigenlijk ook deze hoes wel doet vermoeden met de gebroken clown.

Zo fantastisch als de hoes zijn niet alle nummers maar ik vind het toch wel een goeie cure-plaat, 4*

Een dezer maanden ga ik me toch dit album aanschaffen.

Veel vertrouwen in genialiteit heb ik niet, maar de liedjes wil ik toch wel kennen voor het Grote Concert dat ik ga meemaken.

Tegen de tijd dat ik dit album heb, en beluisterd heb, zal ik weer van me doe laten lezen. Hier! In dit forum en bij dit album!