The Cure - Bloodflowers (2000)

Jaaaaaa, ik ga hier toch wel effe nog wat keet komen schoppen vooraleer m'n bedje te vervoegen, vrees ik zo.

Dit, beste mensen, dit... dit is een heerlijke plaat. Neen, niet saai, neen, niet mat, neen, niet plat. Ja, teder, ja, contemplerend ( of hoe je dat ook zegt in de Nederlandsche taal ), ja, rijp.

U neme deze CD, u steke deze in uw CD speler, en u drukke op de knop "Play"; die met dat naar rechts wijzende driehoekje, inderdaad. Vervolgens verplaatst u uw hand naar de volume controlerende entiteit op uw versterker, om aldus vervolgens deze laatste een stevige boost te geven, ongeacht het niveau waarop deze al ingesteld stond. Dan, tot slot, begeeft u zich op de Sweet Spot van uw installatie, om aldaar comfortabel het volgende uurtje van uw leven te spenderen. Het spreekt voor zich dat u de hele tijd uw ogen gesloten houdt, en bij voorkeur zo lang mogelijk uw adem inhoudt. Een uur zou ideaal zijn, maar forceer u zeker niet...

U zal merken dat een zacht, kalm opzwellend en terloops dikker en gevulder wordend geluidtapijtje zich, al vliegend door uw huiskamer, begeeft richting uwer trommelvliezen. Het fluistert, het streelt, het neemt een klein penseeltje en een uitgebreid kleurenpallet om vervolgens de wondermooiste taferelen op uw gehoororgaan te schilderen. Dames en Heren, u ervaart momenteel de geneugdes die het nummer "Out Of This World" u procureren. DIt is één van de mooiste Cure nummers ooit. Dit is één van de mooiste teksten ooit. Dit is mooi, punt. EVANSHEWSON, u vroeg gedenkwaardige songs? Nummer 1 op deze CD is er al één, en nog niet van het kleinste formaat. Het nummer duurt tegen de 7 minuten, en toch is dat nog steeds veel te kort. Maar zoals het nummer zelf zegt: "We always have to go back to real lives.".

Ik geef toe dat ik "Watching Me Fall" ook wel vaak durf te skippen. Niet omdat ik dit een slecht nummer vind, maar... ik weet niet goed... Het staat daar met z'n meer dan 11 minuten precies niet helemaal op z'n plaats, zo vroeg op de tracklist. Bovendien heeft dit nummer ook het minste te vertellen. Een beetje ironisch dat ze dit dan ook het langste rekken. Het duurde overigens een aantal jaar eer ik door had dat de tekst bij dit nummer een scene beschrijft uit de film "American Psycho". Eigenlijk is dit porno, no joke, alleen verdoken onder dubbelzinnig- en wazigheden.

Maakt niet uit, we belanden aan bij "Where The Birds Always Sing". Wederom, een pareltje van een tekst, zo fragiel, zulk een opeenvolging van zorgvuldig gewikt en gewogen woorden. En dan de muziek erbij... Die achtergrondgeluidjes! Dat wandtapijt dat geschilderd wordt! Orbit, hoe kan je zeggen dat dit matig geschreven ende gecomponeerd is man?! DIT... IS... PRACHTIG! En de hele CD blijft dit ook, tot en met de laatste seconde van "Bloodflowers", de titeltrack. Het enige iets mindere nummer dat we onderweg nog tegenkomen is "39". Wederom, goede tekst, maar de compositie ligt me iets minder. "Iets minder" wil zeggen dat het nog steeds geweldig goed is, alleen... "iets minder". Luisteren we daarentegen nog eens naar een nummer als "There Is No If...", dan krijgen we spontaan weer natte oogjes. Al kan dat ook wegens persoonljike associaties zijn... Desalniettemin is dit gewoon een typisch fout aflopend liefdesnummer, wederom erg mooi geschreven, zoals alleen Zijne Hoogheid Robert Smith dat kan.

Dat de productie wat aan de matte, fletse kant wordt bevonden kan ik begrijpen, maar niet beamen. Als ik moet kiezen tussen de sound van deze Bloodflowers, of die van zijn opvolger, dan moet ik daar niet lang over twijfelen! Neen hoor, geef mij dit maar, waar Robert's s'en weer lekker van links naar rechts worden ge-double-delayed, met een feedback van om en bij de 95%. En wederom een stevige overdosis reverb, en een flanger die zodanig op en neer wiebeld dat je het gevoel hebt op een schommel te zitten. Heerlijk. Bovendien wordt Simon's wondermooie bas hier lekker op de voorgrond geplaatst, daar waar ie op "The Cure" ergens onder het tapijt wordt geveegd. Kijk, om effe off-topic te gaan, ik kan dat dus maar niet snappen hé. "The Cure", geproduced door Ross Robinson, de man die Fieldy's bas op Korn's 2 eerste CD's zo lekker luid zette, en dan Simon wegmoffelen? Dat vergeef ik hem nooit... Soit, de sound van Bloodflowers dus... Alles klinkt hier lekker als een dikke koek; zelfs de drums verzuipen in het atmosfeer-orgasme. Ik ben het er volstrekt mee eens dat dit absoluut, in de verste verte niet, geen productie hoogstandje is, maar flets of mat kan ik het ook niet noemen. Deze plaat klinkt zoals ze wouden dat ie klinkt: zoals ik al eerder zie; contemplerend. Alleen vind ik dat woord zo vreselijk raar klinken, en kan ik maar niet op een deftiger Nederlands woord komen. Iemand?

Ik zou nog een tijdje kunnen doorgaan, maar ik vermoed dat u, waarde lezer die het zover heeft volgehouden, al wel begrepen heeft dat mijn hartje wel eens een beat durft te skippen bij het beluisteren van dit album.

Een dikke 4,5* krijgt ie van mij. Die laatste halve krijg ik er ook niet aan kwijt; even goed als "Faith", "Disintegration","Pornography" en dergelijke, kan ik hem ook niet bevinden. Maar deze CD heeft wel een eigen sfeertje, bouwt een eigen wereldje op. Het kabbelt allemaal rustig voort, ongehaast, maar niet saai, niet leeg, en zeker niet ongeïnspireerd.

Out Of This World opent semi-unplugged en hoopvol. Het is een soort van combi tussen Closedown en Untitled van Disintegration.
Het geluid sluit duidelijk aan op Wish, met het Shoegazer achtige gitaar geruis er doorheen.
Alsof Robert Smith van het bestaan van Childhood Sings (ik kan de echte titel nog steeds niet mijn strot uit krijgen) niks af weet.
Toen ik dit nummer voor de eerste keer hoorde, was ik aangenaam verrast. Maar The Cure staat er ook wel om bekend om een album sterk te openen.

Zo wordt ik ook nog blij met de begintonen van Watching Me Fall. Mooi die jankende gitaar er door heen. Het heeft een mooi vol geluid. Dit nummer zit geslaagd in elkaar, en heeft maar een minpunt; maar wel gelijk een sterk minpunt. Dit is toch echt aan de lange kant.
Op een bepaald moment weet ik het wel dat Robert Smith naar je kijkt terwijl je aan het vallen of schreeuwen bent.
Halverwege verzwakt de aandacht, en ben je geneigd om andere dingen te gaan doen.
Prima als afsluiter, maar niet als tweede nummer.

Die lengte gaat ten koste van Where the Birds Always Sing, wat trouwens wel weer een sterk nummer is. Maar op de ene manier komt het allemaal wat vervelend over.
Dit album gaat inderdaad over iemand die bang is om ouder te worden, en die inderdaad veranderd in een oude zeur.

Maybe Someday klinkt wel weer een stuk positiever, en is weer een prima song. Het doet me zelfs muzikaal denken aan de betere songs van een Oasis. Maar op de een of andere manier blijft het allemaal niet echt zo goed binnen dringen, waardoor het niet blijft hangen. De lengte van de nummers is hier duidelijk mede oorzaak aan.

Het begin van The Last Day Of The Summer lijkt wel op Viva Forever van Spice Girls.
Niks mis mee, is stiekem ook wel een heerlijk nummer.

Het in verhouding korte There Is No If… is helaas het minst geslaagde nummer van dit album, en qua lengte was dit ook de enige single kandidaat. Ook een reden dat Blood Flowers niet echt aan sloeg.

Zo luid is The Loudest Sound niet. Beetje een vreemde eend in het geheel met die bliepjes er doorheen, minder had meer resultaat gegeven. Al laat Robert Smith wel weer een heerlijke gitaarsound te horen brengen.

39 is vooral persoonlijk erg pijnlijk. Voor mij duurt het ook nog maar tweeënhalf jaar voordat ik die leeftijd zal bereiken.
Hopelijk heb ik dan niet zo’n oude kop als de persoon op de voorkant van dit hoesje.
Maar nu terug naar 39.
Mooi, space-achtig begin. Beetje als Simple Minds. De zang springt er hier helaas niet zo uit.
Wel spannend, genoeg variatie in terug te horen.

Het titelnummer Bloodflowers (geweldige titel trouwens, moet altijd aan een tatoeage denken) is wel weer een waardige afsluiter.
Geweldige solo tussendoor, die aan The Kiss doet denken.

Na Wish is dit eigenlijk hun meest geslaagde album te noemen.
Toch wel de 4 **** waard.
Een soort van combinatie tussen Disintegration en Wish, die dan wel, dan weer niet geslaagd uit valt.

Ik had ook dat gevoel, bij mij was het wel net iets anders. Ik had deze plaat namelijk eerst gekocht en daarna pas de recenties gelezen, schrok ik mij toen een bult zeg.

Iedereen vond deze plaat blijkbaar fake en totaal niet pakkend, dit is voor mij net het minste dat je van deze plaat kan zeggen. Het is een zeer pakkend werk over chaos en verdriet, het greep mij onmiddelijk naar de keel.

Robert Smith zingt hier depressiever dan ooit en teksten zoals ... There is no If of Maybe Someday zijn gewoon prachtige songs om een mislukte liefdeshistorie te besluiten... Wat kan die man toch schrijven.

Wat eigenlijk mij het meest aanspreekt is deze fantastische Wall of Sound dat wordt opgezet met gitaren en drums in combinatie met de accoustische gitaren die er ook inverweven zitten.

Je hebt gewoon onmiddelijk het gevoel dat je in een neerwaardse spiraal terecht bent gekomen, je luistert naar het leed van Robert en je hebt het gevoel dat je hem verstaat.

Perfecte plaat om in het donker naar te luisteren op een winterse nacht...

Na "Pornography" en "Disintegration" is dit het mooiste, maar... nog net iets meer dan de twee zojuist genoemde albums, vooral het meest desolate album van The Cure.
Althans zo ervaar ik het.

Eigenlijk moet je deze schijf niet tussen al je andere muziek - al dan niet van The Cure - door willen draaien. Het klinkt dan waarschijnlijk niet echt lekker. Je moet deze bak herrie gewoon even apart nemen en goed tot je door laten dringen met als gevolg dat al spoedig een jankende Robert al zuigend en knabbelend je hersenpan komt binnenkruipen.

Laat je gisteren nou net die felrode, plastic vliegenmepper voor een euro hebben gekocht! Kun je altijd nog dit grote, zwarte, harige beest er meteen mee uitslaan.

Baf!

The Loudest Sound vind ik het mooiste wat The Cure ooit heeft geproduceerd.....

De singles Out Of This World en Maybe Someday vind ik het beste van deze ietwat wisselvallige Cureplaat.

Langzaam maar zeker begint de slijt erin te komen. Het felle is er duidelijk van af en inmiddels begint wel duidelijk te worden dat Robert Smith niet echt meer iets te vertellen heeft. De die hard fans zullen het daar wel niet mee eens zijn, maar ik vond deze regel uit 39 (die ik overigens misschien wel het beste nummer van dit album vind) wel erg treffend:

There fire is almost out
And there's nothing left to burn

Afgelopen weekend nog een heel verhelderend stuk gelezen over het verleden van The Cure uit 2003. Smith werd in dat interview neergezet als iemand die heel beleefd en kalm was, terwijl het in de jaren tachtig zo'n zelfdestructieve bende was. De songs hier zijn vrij keurig. Er valt weinig te beleven. Ik zou het geen automatische piloot willen noemen, maar eerder een band die nog maar weinig te vertellen heeft. Er is niet veel meer over van de deprimerende sound en daarmee ook de inspiratie van deze band.


Tussenstand:
1. Disintegration
2. Pornography
3. Faith
4. Seventeen Seconds
5. The Head On The Floor
6. Wish
7. Three Imaginary Boys
8. Wild Mood Swings
9. Bloodflowers
10. The Top
11. Kiss Me, Kiss me, Kiss me

Grappig dat dit album toentertijd zo slecht ontvangen is in de pers. Ik meen me juist vooral positieve reviews te herinneren en als ik de gemiddelde scores zo zie, is dit album onder de fans ook prima ontvangen. Ik vind het een prima album voor een jaren '80 band om het nieuwe millennium mee in te luiden in ieder geval. The kenmerkende The Cure-sound is zeker aanwezig, maar de er heeft een update plaats gevonden om de band relevant te houden voor de mensen die toentertijd wegliepen met andere Britse rockbands. Het levert met Watching Me Fall en Bloodflowers twee echt ijzersterke tracks (snerpende gitaarsolo op Watching Me Fall is zelfs iets nieuws voor deze band voor mijn gevoel). Voor de rest is het soms wat kabbelend, maar net zoals bij Wish het geval is, is het wel ijzersterke achtergrond muziek. Bevalt mij zodoende als nieuwe fan prima.

Tussenstand:
1. Pornography
2. Disintegration
3. Faith
4. Kiss Me, Kiss Me
5. The Head On The Door
6. Seventeen Seconds
7. Bloodflowers
8. Wish
9. The Top
10. Three Imaginary Boys
11. Wild Mood Swings

Robert Smith rekent Bloodflowers met Pornography (1982) en Disintegration (1989) tot The Cure's essentiële albums. De eerste vanwege de mentale staat waarin hij verkeerde, de tweede omdat hij dertig werd wat tot enkele overwegingen leidde, de laatste omdat... hij veertig werd. Opnieuw evalueerde hij de stand van zaken. Dit met dezelfde bezetting als op de voorganger, qua personele zaken bleef het voor de verandering rustig.

Omdat ieder nummer midtempo of langzamer is en omdat de eerste twee nummers mij niet pakken, vond ik Bloodflowers aanvankelijk een lange zit. Het is wél een muzikale en tekstuele eenheid, anders dan de vorige albums waarin hij steevast vrolijke pop afwisselde met introvertere muziek. Die laatste sferen domineren nu, maar als je bovendien met minder pakkende melodieën aan komt zetten... Tijdens fiets- of autoritten bijvoorbeeld ongeschikt; hij werkt beter bij stilstand in de (huis)kamer.

Het is een groeiplaat: vaker afspelen wordt beloond, zeker als je de teksten op je laat inwerken. Tegelijkertijd lijken de nummers me teveel op elkaar en is het dus de context die maakt dat het album me snel verveelt.
Met de twee eerste nummers heb ik niet veel. Alhoewel warm geproduceerd, pakken ze me niet qua muziek. Wel wordt duidelijk dat ik bijna in het dagboek van Smith lees, als hij in Out of this World over de eindigheid van het leven zingt en in het eveneens slepende Watching Me Fall zijn mentale kwetsbaarheid duidt.
Met de tekst van derde nummer Where the Birds Always Sing spits ik de oren, al doet de muziek me alweer niet veel. Ik hoor Smith bijna belerend: "The world is neither fair nor unfair" met uitleg. Maybe Someday is dan eindelijk wat vlotter met bovendien de pakkendste melodie.
The Last Days of Summer is weer zo'n typisch dromerig nummer met lang intro, dat we ook van vorige Cures kennen en in There Is No If... lijkt qua tekst een heel openhartige Smith aan het woord, een muzikaal kabbelend nummer waarin me plotseling opvalt dat hij zijn stem laag houdt; het hele album al. Geen opgetogenheid bij hem deze keer.
Bij The Loudest Sound met zijn drumcomputer gaat het langzame tempo met verstilde sfeer me tegenstaan, maar draai de plaat een paar uur later en begin hiermee, dan werkt ie wél. 39 (over de leeftijd) scheurt vrij stevig met even later pompeuze toetsen; melancholie overheerst. Ingetogener is het afsluitende titelnummer in dezelfde sferen, dat langzaam naar een climax opbouwt.

The Cure maakt niet de fout de plaat onnodig te rekken: maar zelfs het kleine uur dat de originele schijfje (of 2LP) duurt, is me te lang. Zet enkele nummers in een andere context (afspeellijst bijvoorbeeld) en ik vind ze plotseling mooier. In tegenstelling tot voorganger Wild Mood Swings geen vrolijke verhalen met oppervlakkige teksten. Persoonlijke introspecties staan op het het tekstuele menu. Die zijn het probleem niet, ik mis muzikale variatie. Voor het eerst in hun discografie dat dát me gebeurt.