The Cure - Bloodflowers (2000)

Ik vind bijna alles van The Cure goed, maar was begin jaren 90 tich wat interesse verloren. 'Bloodflowers' vond ik echter weer een zeer goed album, dat ik sindsien regelmatig ben blijven draaien.
Ik kan mij dus zeker vinden in de lovende woorden van
Suicidopolis.

Mijn favoriete nummers zijn 'Where the birds always sing', 'Bloodflowers' en 'Watching me fall'.

Een degelijk album van the Cure, maar het klinkt ook als een herhalingsoefening met weinig nieuws onder de zon.
Alle songs zijn meer dan behoorlijk en zeker de teksten, maar hier weten zij niet bij te blijven zoals met de vroegere nummers van the Cure wel het geval was.

Bloodflowers gisteravond weer eens op koptelefoon opgezet in een donkere kamer.......
Na het horen van Out of this World, Last Day of Summer en The Loudest Sound hebben de emoties je al in de greep maar als dan titelnummer Bloodflowers begint en de volume op max gaat ben ik al helemaal verloren in de gelukkigmakende Cure-wereld.

Vanmiddag geluisterd, voor het eerst.....

En ja.....aardig album!

Ben het wel eens met LucM en KimA, maar het is geen Disintergration.....

Dat blijft toch mijn album!! Met Wish als goede 2e......

Op naar het volgend cure album, er zijn er nog een aantal die ik moet luisteren o.a. The Cure(2004).

Deze krijgt 3,5*

Net weer eens de dvd opgezet (trilogie) en wat een heerlijk album eigenlijk!!! Maar het mooiste aan de dvd is toch wel kiss me....wat gaat robbie toch lekker op zijn gitaar!!!

Een van de betere albums van The Cure eigenlijk

Dit is inderdaad een echt goed cure album, het staat als een huis. Alles past in harmonie bij elkaar de muziek is heel de plaat door een indrukwekkende wall of sound, die als je er s'nachts naar luistert, de kriebels heeft. Wat een geniale plaat. Ik heb deze plaat enkele jaren geleden voor het eerst beluisterd, het was een koude dag in december, het was reeds donker en ik besloot om deze plaat eens op te leggen, wist ik veel wat deze plaat zou aanrichten.

Bij het beluisteren kreeg ik de koude rillingen door mijn lichaam, niet omdat ik de verwarming was vergeten aan te leggen maar simpelweg door de fenomenale wijze waarop Robert Smith zich als het ware bloot geeft in deze cd. Ik moet voor alle duidelijkheid wel bij vermelden dat ik toen ook nog niets kende van the Cure, buiten dan de hit a Forest maarja...

Ik heb die avond die plaat nog een stuk of 3 keer gedraaid, zo onder de indruk was ik ervan. Ik heb hem dan ook maar onmiddelijk aangeschaft en ik heb het me nog geen enkele seconde beklaagd.
Prachtplaat die naar mijn mening ten onrechte wordt ondergewaardeert.

Wiiiii, nog één die het licht heeft gezien

Horen wij dezelfde plaat???

Out Of This World opent semi-unplugged en hoopvol. Het is een soort van combi tussen Closedown en Untitled van Disintegration.
Het geluid sluit duidelijk aan op Wish, met het Shoegazer achtige gitaar geruis er doorheen.
Alsof Robert Smith van het bestaan van Childhood Sings (ik kan de echte titel nog steeds niet mijn strot uit krijgen) niks af weet.
Toen ik dit nummer voor de eerste keer hoorde, was ik aangenaam verrast. Maar The Cure staat er ook wel om bekend om een album sterk te openen.

Zo wordt ik ook nog blij met de begintonen van Watching Me Fall. Mooi die jankende gitaar er door heen. Het heeft een mooi vol geluid. Dit nummer zit geslaagd in elkaar, en heeft maar een minpunt; maar wel gelijk een sterk minpunt. Dit is toch echt aan de lange kant.
Op een bepaald moment weet ik het wel dat Robert Smith naar je kijkt terwijl je aan het vallen of schreeuwen bent.
Halverwege verzwakt de aandacht, en ben je geneigd om andere dingen te gaan doen.
Prima als afsluiter, maar niet als tweede nummer.

Die lengte gaat ten koste van Where the Birds Always Sing, wat trouwens wel weer een sterk nummer is. Maar op de ene manier komt het allemaal wat vervelend over.
Dit album gaat inderdaad over iemand die bang is om ouder te worden, en die inderdaad veranderd in een oude zeur.

Maybe Someday klinkt wel weer een stuk positiever, en is weer een prima song. Het doet me zelfs muzikaal denken aan de betere songs van een Oasis. Maar op de een of andere manier blijft het allemaal niet echt zo goed binnen dringen, waardoor het niet blijft hangen. De lengte van de nummers is hier duidelijk mede oorzaak aan.

Het begin van The Last Day Of The Summer lijkt wel op Viva Forever van Spice Girls.
Niks mis mee, is stiekem ook wel een heerlijk nummer.

Het in verhouding korte There Is No If… is helaas het minst geslaagde nummer van dit album, en qua lengte was dit ook de enige single kandidaat. Ook een reden dat Blood Flowers niet echt aan sloeg.

Zo luid is The Loudest Sound niet. Beetje een vreemde eend in het geheel met die bliepjes er doorheen, minder had meer resultaat gegeven. Al laat Robert Smith wel weer een heerlijke gitaarsound te horen brengen.

39 is vooral persoonlijk erg pijnlijk. Voor mij duurt het ook nog maar tweeënhalf jaar voordat ik die leeftijd zal bereiken.
Hopelijk heb ik dan niet zo’n oude kop als de persoon op de voorkant van dit hoesje.
Maar nu terug naar 39.
Mooi, space-achtig begin. Beetje als Simple Minds. De zang springt er hier helaas niet zo uit.
Wel spannend, genoeg variatie in terug te horen.

Het titelnummer Bloodflowers (geweldige titel trouwens, moet altijd aan een tatoeage denken) is wel weer een waardige afsluiter.
Geweldige solo tussendoor, die aan The Kiss doet denken.

Na Wish is dit eigenlijk hun meest geslaagde album te noemen.
Toch wel de 4 **** waard.
Een soort van combinatie tussen Disintegration en Wish, die dan wel, dan weer niet geslaagd uit valt.

Voor mij duidelijk niet geslaagd, waar Robert op Wish al flink aan het zagen ging in zijn nummers, staat hier teveel van hetzelfde op, zonder nu echt iets memorabels op te leveren. De puzzelstukken die de moderne Cure in Disintegration helemaal kompleet maken, dwarrelen hier wat doelloos rond.

Iedere aanschaf van weer een Cure album is in huize haveman reden voor een feestje, maar dat feestje was snel over.

Het eerste nummer is voor mij ook meteen het beste wat dit album heeft te bieden. Krappe 3 sterren. Gelukkig was de opvolger vele malen beter.

Nog maar 3 Cure albums te gaan: WMS, 4:13 en The Top.

Vooral de laatste 2 zijn nog wel reden voor een feesje. De eerstgenoemde zou ik niet aanschaffen

Deze plaat toentertijd laten liggen, omdat de kritieken van pers en fans belabbert waren. Uiteindelijk toch maar gekocht, en wat blijkt, wat een wonderschone plaat vol melancholie en hartsmart. De les die hieruit moet worden getrokken?: ga nooit af op het oordeel van andere zelfs niet van de zogenaamde kenner, het gaat erom wat jij hoort en voelt. MuMe is eigenlijk totaal overbodig, muziek is zeer persoonlijk en over smaak valt absoluut niet te twisten, hoewel ik het stiekem toch blijf doen.

Ik had ook dat gevoel, bij mij was het wel net iets anders. Ik had deze plaat namelijk eerst gekocht en daarna pas de recenties gelezen, schrok ik mij toen een bult zeg.

Iedereen vond deze plaat blijkbaar fake en totaal niet pakkend, dit is voor mij net het minste dat je van deze plaat kan zeggen. Het is een zeer pakkend werk over chaos en verdriet, het greep mij onmiddelijk naar de keel.

Robert Smith zingt hier depressiever dan ooit en teksten zoals ... There is no If of Maybe Someday zijn gewoon prachtige songs om een mislukte liefdeshistorie te besluiten... Wat kan die man toch schrijven.

Wat eigenlijk mij het meest aanspreekt is deze fantastische Wall of Sound dat wordt opgezet met gitaren en drums in combinatie met de accoustische gitaren die er ook inverweven zitten.

Je hebt gewoon onmiddelijk het gevoel dat je in een neerwaardse spiraal terecht bent gekomen, je luistert naar het leed van Robert en je hebt het gevoel dat je hem verstaat.

Perfecte plaat om in het donker naar te luisteren op een winterse nacht...

Deze plaat 'doet het ook' op bloedhete zomerdagen van tegen de 40 graden, terwijl het damp van het asvalt opstijgt en je verblind wordt door zon en stof, Bloodflowers werk dan erg goed.

Zal ik zeker eens moeten doen, jammer dat je mij die tip gisteren niet gaf...

Dit wordt snel langdradig en vermoeiend. Wel spreekt het langste nummer me nog het meest aan. De CD loopt over van de melancholie, maar zonder dat het spannend wordt. Pluspunt zijn de teksten, maar die redden de CD niet.

Ik zie hier een boel nagatieve reacties .
Het openingsnummer vind ik zeer geslaagd en ligt duidelijk in het straatje van Disintegration , laat dat nu juist een lekker straatje zijn .
Ik heb die hele cd ook maar meteen besteld samen met Entreat .
Kan mij het ook schelen .

Opener Out of this World, sluiter Bloodflowers en 39 zijn zeker niet slecht, alleen de vonk die the cure eerder had zit er niet in, het is te forceerd om het kunstje te herhalen...

Ik denk niet dat je deze moet zien als een herhalend kunstje maar gewoon los van eerdere albums moet zien .
Veel mensen vergelijken nu eenmaal , gaat automatisch.
Ik heb hem pas 2x beluisterd en het klinkt toch wel lekker .

Volgens mij heb jij je uitgeschreven omdat jouw oren na 50 jaar niet meer goed werken .
Oplossing hiervoor is Doe De Hoor Test .
Luister eens naar het sterke openingsnummer en Watching Me Fall en daarna nummer 5 , 6 en 7 , drie pracht songs achterelkaar .
En dan komt nog als toetje het laatste nummer .
Ik vind dit een sterk Cure album en zeker 4,5 ster waard .
Het gemiddelde moet wat omhoog van dit onderschatte album .
Jammer dat je niets meer terug kan zeggen want ik zie dat jij je hebt uitgeschreven , jammer .
Misschien kom je ooit weer eens terug onder een andere naam .
Misschien wel Mama Leone , wie weet .
4,5 ster .

Als ik het nummer Bloodflowers hoor denk ik vooral terug aan Disintegration. Dezelfde beklemmende sfeer zit in dat nummer wat in het gehele album Disintegration zit.

Bloodflowers is het enige nummer wat ik voldoende vind, tenminste van wat ik uit de jaren 80 qua niveau gewend ben van The Cure.

Ook opmerkelijk dat het nummer 39 als minst goede track hier beoordeeld word. Dat vind ik ook een nummer die boven het maaiveld uitkomt. Verder vind ik dit album saaiheid troef.

Disintegration vind ik top en 1 van de allerbeste albums ooit, daarna komt Wish in 1992 wat ik een beetje zie als mosterd na de maaltijd, en daarna nog deze in de stijl van Disintegration en Wish. Met daartussen een album die ik maar snel moet vergeten aan het stemgemiddelde te zien. WMS schijnt een beetje de Head On The Door van The Cure te zijn uit de jaren 90, maar dan 6 keer minder goed.

Dit is denk ik toch mijn laatste Cure aanschaf geweest, ik heb nu 9 cds ervan en heb het beste waar je toch naar teruggrijpt wel in huis nu. Dat teruggrijpen zal met deze matige plaat niet snel voorkomen denk ik. Gewoon te weinig spanning en te weinig momenten staan hierop waar ik echt naar uitkijk. Op zetten en gelijk doorskippen naar het voorlaatste nummer is voor mij het beste denk ik.

Misschien nog eens een live album, maar op de 1 of andere manier ben ik niet echt geinteresseerd in live albums of live optredens van The Cure. Komt denk ik ook door de goede productie van hun jaren 80 studio albums. Met Wish en deze werd de productie beduidend minder.

Ricardo deze moet je echt veel vaker luisteren en je mee laten voeren .
Ik vind deze Bloodflowers net een tikkeltje minder dan Disintegration maar niet echt veel .
Gisterenavond heb ik de hele Trilogy dvd bekeken en daat wordt Bloodflowers compleet live gespeeld
Dit is echt een meesterwerk van begin tot eind . Ik vond er in het begin ook niet zoveel aan maar gelukkig is dat veranderd .
Er zijn maar weinig mensen die de moeite nemen om dit album te ontdekken maar als je hem hebt ontdekt heb je een parel erbij .
Luisteren en blijven luisteren . Als je Disintegration mooi vind dan vind je deze ook mooi .
Hoogtepunt : Out Of This World - Watching Me Fall - Mabey Someday - Last Day Of Summer en de rest ook.. Neem even de tijd voor Bloodflowers Ricco.

rudiger ken jij Kiss Me Kiss Me Kiss Me al eens beluisterd? Want daar heb ik jou nog niet zien posten, als je die nog niet kent en die afdraait dan komt deze plaat echt in een donker hoekje te liggen hoor. Ik vind b.v Kiss Me 3x bijna net zo goed als Disintegration. Wat jij van deze vind t.o.v Disintegration dat heb ik met Kiss Me 3 x.

En deze heb ik vanmiddag voor 6.99 euro gekocht. Duur was hij niet en zal hem denk ik best nog wat vaker beluisteren, maar ik zal eerder een ander album van The Cure opzetten dan deze, dat is zeker.

3 keer heb ik hem in zijn totaliteit gedraaid nu, misschien dat ik hem de komende weken beter ga beoordelen hoor, best mogelijk, want dat was met andere Cure albums ook vaak zo.

Kiss Me 3x heb ik nou pas 2 keer beluisterd en kan daar nog niet al te veel over zeggen .
De Cure albums die ik het meeste draai zijn : Disintegration , Bloodflowers , Pornography , Faith , 17 sec. en Wish . Ik bezit nu 18 orginele Cure albums .
Ik vond Bloodflowers in het begin ook niet zo goed en maar een matig aftreksel van Disintegration maar door het vele luisteren ben ik daar van terug gekomen .
Het is met veel Cure albums dat je ze vaak moet beluisteren en geen 1 Cure album beviel mij na 1 luisterbeurt . O ja ik vehoog deze naar de max score .

Nu al 18 origineel? Een paar maand terug had je er volgens mij maar een stuk of 8. Ik dacht dat ik aardig wat afkocht, maar jij kunt er ook wat van.

Ha ha en dan heb ik Join The Dots als 1 enkele cd geteld en niet als 4 .

Rudiger bezit zelfs meer originele cure ceedees dan mij

Hun beste live album zou ik nog weleens willen beluisteren. Maar weet niet welke ik het beste kan beluisteren dan.