The Cure - Bloodflowers (2000)

...dit Album is zelfs voor mijn een erg sterk bakkie Koffie!!!!!!!!!!!!
...wel iemand de Texten gelezen?
ON-GE-LOVELIJK!...sterke worden,sterke bedoelingen!
Robert is een Romanticus???:)

Niet helemaal geweldig, maar de goede nummers zijn fantastisch..

Bij deze cd werd het helemaal duidelijk voor me : the cure is dood en zal dood blijven

Dan is toch sprake van een wederopstanding: ik vind de cd 'The Cure' uit 2004 toch wel erg aangenaam (en toch wel een stukje beter dan Bloodflowers).

Met dit album maakte the cure de cirkel weer rond, na een afgegleden pop-album weer wat zwaar werk....

Hmm, deze plaat is vleesch noch visch.. ik kan de tracks amper uit elkaar houden en er minst sprankel en bezieling. Dat terwijl de band 2 van de beste platen ooit op hun naam heeft staan... jammer. De laatste plaat is wel enigzins beter, maar het blijft allemaal onder het niveau dat the cure (of beter Smith) kan halen.
Desalniettemin een 3.5 want ik heb de trilogy dvd.. en daar zit er wél bezieling in de uitvoering van deze nummers (en beter geluid!! wat is de productie van deze cd mat). Maar het blijven matig geschreven en gecomponeerde nummers dat wel.

Saaiheid troef...nummers lijken wel uren te duren.
Titelnummer is wel prachtig, btw.

Meesterwerk wat mij betreft. Samen met Disintegration, Kiss Me 3x, Faith en Pornography het beste wat The Cure te bieden heeft. Head On The Door en Wish zijn ook zeer goed te pruimen, evenals 17 seconds. Daarnaast een aantal niemendalletjes uitgebracht, leuk om de live shows mee te vullen (Boys Don't Cry, Three Imaginary Boys, etc).

Niemandalletjes

Je doelt voornamelijk op Violent Moods Swings en Japanse Whispers mag ik hopen?

Three Imaginary Boys is verre van een niemandalletje Het wordt nog steeds geroemd als een van de beste punkplaten van het eerste uur.

Ik vind dit juist een heel sterk album. Een totaal andere insteek dan hun andere werk. "Where The Birds Always Sing" is een topper, en de titeltrack ook.
3,5*

Dit is het eerste album wat ik ooit van The Cure heb gehoort (niet de eerste die ik ooit gekocht heb want dat is Pornography). Toen ik dit voor de eerste keer luisterde vond ik het maar zo'n softie muziek en te rustig, alleen twee nummers vond ik toen goed (Watching Me Fall en Bloodflowers). Na ik Pornography had gekocht van deze band (ik wou gewoon die cd hebben aangezien ik One Hundred Years van de trilogie-dvd had gehoort) dacht ik laat ik dit nog is een kans geven. Na een paar luisterbeurten ben ik deze cd echt gaan waarderen. dit verdient ook niet minder dan een 4/5!

Maar je vindt Pornography toch wel beter he?

@Orbit:

kijk naar mijn top 10...
ik vind Pornography het beste album ooit gemaakt!
dus ja ik vind hem beter.

Oeps.., sorry

Welcome to the club

Na het album Disintegration uit 1989 is dit weer een album die me raakt. Een vrij donker geluid, maar dat spreekt mij wel aan. 4*

Ik vind dit album van The Cure eigenlijk een beetje tegen vallen. Gelukkig is hun recentste "The Cure" mij beter bevallen.

Dat vind ik nou ook. Ik vind dat er achter de melancholie van Bloodflowers verder weinig schuilgaat (weinig verf aan de wol zit). Behalve een bepaalde sfeer weinig muzikaal vernuft en weinig overgave van Smith. Het klinkt teveel als een herhalingsoefening van het tijdsperk Wish.

Het is idd wel een langdradige plaat, en zeker geen cure-topper. Desondanks een degelijk werk van The Cure, die boven de middelmaat uitstijgt dankzij het sublieme titelnummer.

Ik ben deze plaat tegenwoordig weer aan het luisteren en ik moet zeggen dat ik hem aangenamer vind dan een paar jaar geleden. Out of this world is best wel lekker en bloodflowers ook.

Later meer...

De plaat is nog steeds aan het groeien voor mij. Bloodflowers is 1 van m'n favo the cure songs geworden.

Dit had echt wel het laatste album van the cure moeten zijn

Er zijn hier kennelijk mensen die de cd wat aan de saaie kant vinden maar jullie kunnen toch niet ontkennen dat de teksten met momenten ijzersterk zijn ?

De teksten zijn erg goed ja,alleen zijn sommige nummers een tikkeltje langdradig. Niettemin is dit best een goede cd (maar niet zo goed als de 4 uit jouw top 10)

Op zich vind ik de nummers op dit album zo slecht nog niet, alleen begint het op den duur een ietwat te grote brei te worden.
Waarschijnlijk omdat alle nummers zo op elkaar beginnen te lijken, waardoor het allemaal flets gaat worden.
Wat dat aan gaat ben ik toch meer een liefhebber van het jaren '80 werk van de band.

Ik moet mijn waardering toch nog wat laten zakken, ik heb (nog) niet al hun platen maar dit lijkt me toch één van de zwakste van The Cure. De teksten zijn prachtig, dat wel, maar muzikaal vind ik het zo mak/uitgeblust klinken.
Als ik dan zie dat het prachtige Kiss me (*3) een lagere quotering krijgt dan deze Bloodflowers vind ik dat toch wel onterecht. Wel een aantal mooie nummers op deze plaat ( vooral there is no if en bloodflowers) maar als geheel komt het toch iets (temperament) tekort
Mijn plaat heeft ook een andere tracklisting (coming up staat er bij mij niet tussen)

Die mis ik ook op mijn album.

Ik deel je bezwaren exact Lost Highway! Ik vind deze plaat ook te mat eigenlijk. Fletse productie ook, en teveel doordreinende nummers zonder variatie. Ik vind de laatste self-titled plaat eigenlijk nog een stuk beter, daar is de dynamiek tenminste volop aanwezig! Vergeleken hierbij is Kiss Me inderdaad een meesterwerk, hoewel daar ook wisselende nummers op staan. Maar dat leeft wel en heeft enkele wereldnummers. Hierop zou ik ze niet kunnen noemen..

Op mijn versie staan 13 tracks i.p.v. de gebruikelijke 9.
Naast Coming Up op 10 (dat hier al vermeld staat) heb ik nog
11. Just Say Yes 4:34
12. Spilt Milk 4:51
13. You're so Happy! 4:58
Het lukt me echter niet om via een correctie deze 3 laatste bonustracks toe te voegen
Spilt Milk is één van de pareltjes van Bloodflowers die ik in zijn geheel nog zo slecht niet vind...

Ik heb nu alle bonustracks kunnen toevoegen

There Is No If en The Loudest Sound... meesterwerkjes!

Zo heel af en toe leg ik deze cd eens op en ik moet toegeven dat ik iedere keer enorm geniet van deze toch wel bescheiden plaat. Dit album haalt het weliswaar niet bij de albums uit de jaren 80' maar slecht is het zeker niet.