The Cure - Bloodflowers (2000)

Ook dit is een Cure-album dat niet over de hele linie even boeiend is, maar op onderdelen toch wel weer pakkend is. Zoals altijd zijn de opener en de afsluiter weer prima voor elkaar, en ook het wat andere 'The Loudest Sound' smaakt me prima. Nog steeds geen matig album van de mannen ontdekt, maar dit is ook niet meer dan een ruime voldoende. 3,5***

Het laatste Cure album dat ik echt goed vind, en bij hun beste werk vind thuishoren.
Ook The Cure is nog wel best goed, maar 4:13 Dream is gewoon niet om aan te horen (zelfs na meerdere luisterbeurten), en het lijkt wel of ze compleet het noorden kwijt zijn.

Pfoe, voor mij het zwaarste album van The Cure. Dit album zou dus het slotstuk zijn van een trilogie (met de wondermooie pornography en Disintegration als begin- en middenplaat) , maar ik vind deze meer lijken op een vervolg van Wish. Het enige verschil is dat bij Wish pas na het merendeel van de nummers het album afzwakt (het duurt ietwat te lang voor mij) en op Bloodflowers dit al het geval is na 'Watching Me Fall'. In Wish is er ook meer een combinatie van melancholische nummers en upbeat nummers (alhoewel het niet zo extreem is als op Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me). Bloodflowers heeft enkel rustige melodies en de liedjes gaan op één of andere manier allemaal op elkaar lijken zodat je het noorden kwijt bent.

Om te eindigen met een positieve noot, het is zeker niet zo slecht als het voorgaande album want dat was een mix van rommelige nummers, maar je hoort wel dat Robert Smith zijn inspiratie een beetje zoek is. Jammer want ik ben er ongetwijfeld zeker van dat hij van het slotstuk een episch spektakel wou maken. Is jammer genoeg (voor mij) dus niet gelukt.

3*

Behoorlijk zwaar album. Valt niet mee om er door heen te komen moet ik bekennen.
Het begin en einde is dik in orde. Daar tussenin kabbelt het teveel voort.
Al met al toch een ruime voldoende.

Na "Pornography" en "Disintegration" is dit het mooiste, maar... nog net iets meer dan de twee zojuist genoemde albums, vooral het meest desolate album van The Cure.
Althans zo ervaar ik het.

Eigenlijk moet je deze schijf niet tussen al je andere muziek - al dan niet van The Cure - door willen draaien. Het klinkt dan waarschijnlijk niet echt lekker. Je moet deze bak herrie gewoon even apart nemen en goed tot je door laten dringen met als gevolg dat al spoedig een jankende Robert al zuigend en knabbelend je hersenpan komt binnenkruipen.

Laat je gisteren nou net die felrode, plastic vliegenmepper voor een euro hebben gekocht! Kun je altijd nog dit grote, zwarte, harige beest er meteen mee uitslaan.

Baf!

ik ga het album gauw weer eens draaien om ook even mijn (verlate) oordeel te geven

Het aanhoren van zoveel nep emoties kan nogal eens vermoeiend werken.
In die zin maakt het de trilogie Porno/Disintegration/Bloodflowers inderdaad compleet. Alleen is Smith hiervoor echt te oud geworden, en verbrijzelt het zijn laatste greintje geloofwaardigheid.

Er kunnen heel wat negatieve punten van dit album opgesomd worden waartegen ik geen weerwoord heb. Ik begrijp het met andere woorden volkomen dat sommigen dit album niet goed kunnen luchten.

Maar Smith op Bloodflowers betichten van het etaleren van nep emoties gaat me toch een paar bruggen te ver. Eigenlijk vind ik het in vele gevallen moeilijk tot niet te achterhalen hoe oprecht het geboden werk is. Maar dat zal dan wel aan mij liggen. Zorgen moet ik me er gelukkig niet om maken aangezien iemand als Man of Sorrows het mysterie voor mij kan ontrafelen.

Tsja wat is oprecht? Iemand die in het jaar van zijn huwelijk een album als Disintegration schrijft komt op mij niet erg geloofwaardig over. Echter zijn de songs daarop zo mooi en sprookjesachtig dat ik het hem nog kan vergeven.

Als je tien jaar later dan nog eens met hetzelfde komt aandraven, met daarrond een grote bombarie alsof dit niet te missen is als vervolg op Pornography en Disintegration; dan ben je vooral een goed verkoper en praatjesmaker. Lijkt me de voorbode van al die nep emo bandjes met een zie mij eens triest zijn houding op het podium.

Robert Smith had/heeft een uiterst gelukkig (liefdes)leven, het is hem van harte gegund maar sta me dan toe (en ik neem dit voor mijn rekening) een album als dit niet serieus te kunnen nemen.

Het vroege werk van The Cure is vooral gebaseerd op oude literatuur of reflecties van wat hij om zich heen zag gebeuren. Dat is The Cure die ik waardeer en zelfs van hou.

Ondanks je leven op een hoogtepunt kan staan, is de drempel van 40 worden (net zijn) een zware. Midlife crisis heet dat en je gaat aan sommige dingen toch twijfelen

Ik kan oprecht nooit zo rijmen met persoonlijke omstandigheid van de artiest in kwestie, er zijn zat voorbeelden te geven van diep ingevoelde muziek gemaakt door mensen die nog geen schrammetje hebben en vice versa. Volgens mij is muzikaal talent en gevoel voor emotie veel belangrijker dan of je in een doos op straat woont. Los daarvan vind ik deze bloedbloempjes ook niet meer zo fris klinken als de gloriedagen van de band.

Hij schreef Porno toen hij 20 was, Disintegration op zijn dertigste, Bloodflowers op zijn veertigste en bij de laatste worp was hij bijna 50. Nuja, ik wil hier niemands luisterplezier bederven, sta me echter toe de persoon Robert Smith niet serieus te nemen. Dat neemt niet weg dat hij de dingen mooi kan verwoorden, fraai componeert etc. Wellicht is hij de enige die ermee weg komt.

Robert Smith bleef schrijven over de angst voor het ouder worden, en dat komt rond de 20, 30, en 40 jaar sterk naar voren.
Rond de 20 moet je de stap naar volwassenheid maken.
Rond de 30 krijg je het huisje, boompje, beestje gevoel.
Rond de 40 kijk je al terug, om te beoordelen of je de juiste keuzes hebt gemaakt, en het besef van stervelijkheid wordt groter.
Over de 50 kan ik niet beoordelen, dat duurt nog een aantal jaren.

Over invloeden gesproken, ik hoor hier altijd Smashing Pumpkins goes The Cure (hun album Adore) in terug. Zelfde sfeer, zelfde instrumentatie... Prachtig album. Is SP zo'n nep emo bandje voor jou?

SP is natuurlijk totally nep, The Cure daarentegen is 100% echt. Lijkt me helder

Bloodflowers, de cd staat al jaren stof te happen, toch maar weer eens gepakt, en wat blijkt, tijd doet wonderen. Toen deze uitkwam had ik het even gehad met The Cure, dat trieste en donkere, maar nu ik er blijkbaar wel voor open sta wordt ik ineens overvallen door de melancholieke schoonheid van deze plaat.

Inderdaad wel een mooi album..hun laatste goede..heeft mij ook jaren gekost om m te waarderen..

Beetje ondergewaardeerd, leuk om wat positieve geluiden te horen.
Hun -voorlopig- laatste goeie idd luigifort. Zeker die laatste was een draak.

Eigenlijk vind ik deze zelfs beter dan Wish, ook al heeft die enkele nummers waar geen enkele Bloodflowers-telg aan tippen kan. Als geheel (voor mij uitermate belangrijke factor) vind ik deze bloedbloempjes echter vele malen sterker.

Ik kan helemaal niks met die uit 2004 en 2008..dan is 2004 id de betere.
Wish is een van mn faves van ze..echt wel een sterk album met ms 2 mindere nummers..Wendy Time en Cut..de rest vind ik klasse.maar ik moet toegeven dat Bloedbloemen een beter geheel is..een zelfde feel..een prettige zelfs met een paar wereldnummers en de rest redelijk tot goede nummers.
Ik heb zelf hier mijn eigen versie van Wish minus Wendy Time en Cut maar met 5 uitstekende b kanten ertussen

Met b-kantjes uit die tijd is Wish inderdaad makkelijk tot een hogere score te brengen, ik heb me al vaker verbaasd over de keuzes die de band maakte over albumtracks en singletracks. Er zijn meer van die bands die dat een beetje raar aanpakten trouwens.

Laatste sterke album van The Cure, wat hierna nog kwam hield niet over.
Bloodflowers haalt het niet bij Disintegration, Faith, Wish , The Head On The Door & Seventeen Seconds maar is toch een stuk beter dan voorganger Wild Mood Swings of opvolger The Cure.

Dat lijkt me duidelijk, wel apart dat je Seventeen Seconds en Pornography niet noemt.. wat mij betreft dé trilogie (en ook echt) met Faith.

Seventeen Seconds staat erbij ! ( zie mijn bericht ).
Pornography heb ik een haat-liefde verhouding mee en al e.e.a over gezegd/geschreven.
Mijn persoonlijke trilogie zou Seventeen Seconds/Faith/Disintegration zijn.

Een trilogie is wat anders dan je 3 favoriete plaatjes van een artiest. De Berlijn trilogie van Bowie, de ditch trilogie van Neil Young, die platen horen bij elkaar vanwege een grotere gemene deler. Die haal ik er persoonlijk bij genoemde trilogieën van The Cure niet echt uit. Waarom zouden juist die drie dan bij elkaar horen, wat hebben ze gemeen?

Dezelfde zanger.

Live zijn de meeste nummers vandit album goed te doen. Ik vrees Robert cs dit album zo gemixed overgrdubt geproduceert hebben dat de vonk er uit gemasserd is.

OK, mijn 3 favoriete albums van de band dan... wat is de gemene deler van The Cure Trilogy Pornography/Disintegration/Bloodflowers dan?
Ik kan enkel de zwaarmoedigheid van de 3 albums bedenken.

The Loudest Sound vind ik het mooiste wat The Cure ooit heeft geproduceerd.....

The Last Day of Summer is een adembenemend mooi nummer. Het melancholisch stemgeluid van Robert Smith en de bijzonder fraaie instrumentatie doen me zwelgen in diepe weltschmerz.