Magna Carta - Seasons (1970)

Wederom een prachtig folky album, met de klassieker 'Airport song'. Vivaldi zal hier jaloers op zijn.
Op kant 1 het hele Seasons verhaal en op kant 2 een rijtje prachtige folksongs. Super!!!

Gisteren gehoord, en waarempel dit is goed zeg! Traditionele, goed verzorgde folk. Aanrader voor liefhebbers van de hele scène rondom Fairport Convention.

Ik begin met een 4*, zal hem binnenkort zelf aanschaffen en dan vaker beluisteren.

Idd zeer smaakvolle folk uit de oude doos met de wonderschone single ''Airport Song''. Toen was geluk nog heel gewoon......

Was begin 70tiger jaren, verplicht luisteren bij de muziekles op de MAVO. De leraar was van kant 1 (van LP) helemaal weg. Tja dat kon je toen en daarom niet mooi vinden. Stiekum toch wel genoten van muziek en later, nadat ik van school was LP gekocht. Ook vele jaren later op CD aangeschaft. Nog steeds als ik dit album draai kan ik er van genieten. Prachtige zang, zanger had een zeer groot bereik met zijn stem. Instrumentaal is het ook prachtig en heel mooi.

Eerlijk gezegd ben ik niet zo kapot van die plaat. Hij is zeker niet slecht en dan vooral kant B van de plaat staan wel een paar mooie songs op.
Kant A waarin de "Seasons" worden bezongen is typisch begin jaren 70 en doet me ook een beetje denken aan de Moody Blues.
Het is allemaal een beetje braaf en gepolijst en daar is op zich niets mis mee gezien de periode waarin deze plaat geproduceerd is.

Op mijn cd staan veel minder nummers en is 1t/m 9 echt 1 nummer.
Snap soms de indelingen hieer niet.
Fijne rustige luisterplaat.

Op de originele LP staan op het label de nummers 1 t/m 9 als tracks genoemd, op de hoes staat echter voor kant 1 'Seasons' en dan de nummers 1 t/m 9 genoemd. Je kan aan de groeven ook zien dat het als 1 track op de plaat staat (vandaar wsl. ook als 1 track op de cd). Kant 1 is dus eigenlijk één track bestaande uit 9 nummers. Op discogs geven ze dat bijv. zo aan.

Goed album, maar toch wat minder dan Lord of the Ages.

Absoluut. Tangerine moet hier erg goed naar geluisterd hebben. Mooie akoestische gitaren, geraffineerde arrangementen. Ik had de eerste 3 LP's. Ga de cd versies ook maar weer eens bestellen. Klinkt altijd beter dan via YouTube.

Het is natuurlijk een kniesoor die zich druk maakt om genrebepalingen, maar in mijn beleving is dit meer fraaie dromerige softpop met folkinvloeden en folky arrangementen, met slechts hier en daar traditionele "volksdans"-momenten, zoals de fluitjes en de vogels tijdens de Spring poem waarbij ik in de vrolijker momenten van mijn verbeelding wel eens in jurken gestoken leden van Monty Python voorbij zie zwieren.
        Van deze band kende ik alleen Airport song, dat ik vroeger via een oud cassettebandje heb leren kennen en dat me altijd is bijgebleven. Nu kwam ik toevallig de CD tegen in een kringloopwinkel, en wat een verrassing om er achter te komen dat de prachtige harmonieën verzorgd worden door drie mànnenstemmen, want ik had er een eed op durven doen dat er een vrouw in het koortje zit. Het lange titelnummer op kant 1 is onvolprezen met z'n mooie afwisselingen (inclusief het grappige psychedelische "Hey Mr Sandman, I'm a paper kite and I'm floating far away"...), de nummers op kant 2 zijn kwalitatief wat onevenwichtiger, met het ietwat zoete Goin' my way en de sitar van Give me no goodbye tegenover het strakke Ring of stones en het mij nog altijd ontroerende Airport song (waarvan de akoestische gitaren me aan het werk van Maury Muehleisen op de nummers van Jim Croce doen denken). Heerlijk in z'n tijd passend, romantisch en zeer fraai geproduceerd en gearrangeerd – ik kan niet zeggen hoeveel plezier ik aan deze ambachtelijke plaat beleef.
        Mooie credits trouwens: het album werd geproduceerd door Gus Dudgeon (die in de jaren 70 de extreem succesvolle albums van Elton John zou produceren), de arrangeur is Tony Visconti (die met tussenpozen zou werken met David Bowie tot en met Blackstar), en bij de muzikanten vinden we onder andere Rick Wakeman (spoedig toetredend tot Yes), Davey Johnstone (een paar jaar later –wellicht via Dudgeon– de vaste gitarist van Elton John) en Tim Renwick (hier fluitist, maar ik neem aan dat dat dezelfde man is die later gitaar zou spelen bij onder andere Al Stewart [Year of the cat ] en Pink Floyd).

Jaren geleden zag ik in Groningen in Huize Maas een optreden van Magna Carta. De meest opvallende man was een roodharige krullenbol Glenn Stuart, prachtige stem, komisch optreden. Naast hem de veel rustiger Chris Simpson. Paar jaren later in Groningen bij Club VERA opnieuw een Magna Carta concert. Simpon bleek de baas van Magna Carta en Stuart was vervangen door een Schot met een rollende R, luisterend naar de naam Tom Hoy. Ook toen een leuk optreden. Kocht de Lp's van Magna Carta, maar gaandeweg verandert je leven, trouwen, kinderen en Magna Carta volgde ik allang niet meer. De LP's raakten zoek. Deze week kocht ik voor een paar euro de cd Seasons/Songs from wasties orchard. (2 LP's op 1 cd) Het lange titelstuk vind ik het minste van Seasons.. De 6 andere liedjes heel goed. Het romantische Elizabethan en hun hitje Airport song steken er wel bovenuit., tenminste dat vind ik. Nog gegoogeld om na te gaan wat er met Glenn Stuart was gebeurd. Na Magna Carta begon hij een dierenspeciaalzaak in Richmond, Surrey.

Ik vond deze lp vandaag in mint condition bij een kringloopwinkel en ben er wel erg benieuwd naar.
Ken 't fraaie Airport Song van de inmiddels na dertig jaar ietwat versleten Circle popverzamelelpee.
Ik zat net in militaire dienst (72-01) in Leiden toen ik dit soort muziek voor 't eerst ontdekte.
De tijd van Jethro Tull en Fairport Convention.
De elpee bevind zich overigens in een hard kartonnen onbeschadigde klaphoes.
Het vinyl is dik en 't betreft hier eigenaardig genoeg een Amerikaanse persing.

Magna Carta staat voor dromerige folk met goed verzorgde arrangementen en fijne zangharmonieën.

Een beetje zoals Simon & Garfunkel.
Ik vind het heerlijk en deze met oa Rick Wakeman opgenomen plaat komt goed uit de verf.

Suikerzoet, licht naïef, erg vrolijk, en misschien hier en daar van alles wat té.
Ik ken echter zelf geen andere band die op zulks een geraffineerde manier te werk gaat als deze heren.

Misschien daarom ook dat ze zo een lange adem hebben.

Over Seasons: een prachtige plaat en de fragmentarische popfolksuite op kant A is subliem, maar mijn lievelingsnummer is "Are You Going My Way".

Op een handdoekje in het gras van het ouderlijk huis in de zomer. Walkman met koptelefoon. Ongelofelijk mooi. Dat neemt niemand mij meer af.

Oude post. Maar dit is wel een vet lange en zwierige genrebepaling die de lading goed dekt. Kunnen we die niet toevoegen?

Weer eens in het werk van Magna Carta gedoken. Dit is een heerlijk album. Rustig en ingetogen, zeker. Maar nog altijd even fraai als 50 jaar(!) geleden!

Door de progladder (een spelletje waar je punten kunt uitdelen aan liedjes) weer op het spoor van deze magistrale band gekomen.

Zo heerlijk, met de lente in het verschiet. Are You Going My Way moet wel het liefste liedje ooit zijn. Heerlijk!

Hier nog een... dit is genieten.

Nieuwe ontdekking of oude liefde?

Wat is het toch fijn om 's ochtends wakker te worden en te lezen dat er toch nog enkele muziekliefhebbers zijn die zich niet alleen het werk van Magna Carta kunnen herinneren, en er na al die jaren ook nog zo van kunnen genieten. Ook al is het muziek die nu niet bepaald in het huidige muzikale tijdperk past.

Nu is natuurlijk niet al hun werk van een constant hoog niveau. Dat geldt wel voor de drie albums Seasons, Songs From Wasties Orchard en natuurlijk Lord of the Ages. De andere albums zijn echt wel minder, maar bevatten desondanks altijd wel een paar pareltjes.

En juist om die reden geef ik altijd de voorkeur aan een tweetal verzameloverzichten. Zo is Milestones een bijna perfect overzicht van hun oeuvre. Bijna, omdat het lange Seasons en het stevige Father John er niet op staan. En helaas niet beschikbaar op Spotify.

Dat laatste geldt wel voor Love on the Wire. Deels live en deels onbekendere opnames, maar alles met een kristalhelder geluid, en dat is ook erg fijn. Tenslotte moet je toch echt eens luisteren naar een van hun beste nummers, namelijk hun versie van Dylan's Tomorrow Is a Long Time, dat de goedkeuring van de meester wel zou kunnen krijgen.

Geen echt nieuwe ontdekking of oude liefde. Enkele nummers ken ik nog wel van héél vroeger. En die min of meer 'vergeten' liedjes vind ik nog steeds mooi. Dus hier en daar wel een feest der herkenning... en dus zeker weer fijn om te horen.

Op zijn tijd heb ik behoefte aan de over het algemeen wat zachtere kant van folk/pop. Dan draai ik wat platen van Al Stewart, van Simon & Garfunkel of van America. En dus nu weer Magna Carta. Soms kies ik daarbij voor een verzamelaar. Maar soms ook gewoon de studio-albums. Zo ook deze week, te beginnen bij Seasons.

En ja, het mag af en toe wat zoetig zijn, maar als ik er zin in heb lust ik wel pap van. Zeker dit keer. De suite Seasons is natuurlijk wel een beetje obligaat. Maar ja, velen in de kunst hebben zich aan de wisselende jaargetijden 'vergrepen'. Kan me zelfs herinneren dat ene Vivaldi hier zelfs een erg grote hit mee heeft gehad . Waarom Magna Carta dus niet? Daar ben ik blij mee, want iedere keer als ik het hoor is het weer genieten.

Hoewel dit nummer veel aandacht naar zich toe trekt mogen de songs op kant B er beslist ook zijn. Fijn album, onverslijtbaar.

Zoet of niet, Al Stewart vind ik één van de beste artiest aller tijden, en van Magna Carta heb ik ook een zwik platen in de kast staan, waarvan ik Seasons wel echt heel erg goed vind. 'Going My Way' moet wel het liefstem vrolijkste feel-good nummer zijn dat ik ken. Van Magna Carta kan ik nooit genoeg krijgen.

Bedankt voor de reminder, vriend. Ik ga het ook opzetten.

Prachtig album, en bijna 4 sterren waard door het prachtige Airport Song.