David Bowie - Earthling (1997)

Ik denk dat Bowie de enige man van zijn leeftijd is die met dit soort muziek wegkomt. 3,5*

Hij is überhaupt de enige die op het idee komt dit soort muziek te maken...

Ik zie dit ook meer als een soort van logisch gevolg op Outside.

Reeve Gabrels Bowie's Tin Machine gitarist maakt echt gebruik van vet gitaarspel.

En ook de inbreng van Gail ann Dorsey (de basiste en bepaalde vocals op dit album) vind ik ook erg goed.

Nummers zoals Seven Years in Tibet zijn gewoon ronduit goed.

Zoiezo is dit album ook meer in het straatje van Nine Inch Nails, maar dan een stuk luchtiger.

Je kan wel zien dat zowel NIN als Bowie geinspireerd raken door elkaar. Aangezien Bowie en NIN samen getourd hebben in de tijd van The Downward Spiral en Outside.

Afraid Of Americans vink ook 1 van de beste nummers. Lekker edgy dat is trouwens de enige samenwerking met maatje Eno op dit album.
De single edit was nog een stuk beter, want Bowie had besloten versie 2 (gemixt door NIN) uit te geven. Trent Reznor laat daarom ook zijn gezicht zien in de clip.

Het was ook het jaar dat Bowie 50 werd. En op zijn birthday bash zei hij ook zelf dat hij ook al was hij 50 geworden, dat hij de mensen niet zal vervelen.

En ik denk dat Bowie dat door de jaren heen toch wel heeft bewezen.

Ik denk dat het nog heeel heeel lang zal duren voordat Bowie gaat vervelen en niet meer orgineel is.

Vervelend? Nooit. En ja de Nine Inch Nails versie van I'm Afraid of Americans is GE-WEL-DIG. Live beukt dat overigens ook behoorlijk lekker door.

erg vette plaat,luister eens naar de vette baslaag in oa little wonder

kzag um zon 6 nummers spelen van dit album, op werchter

bowie kan bij mij niet meer stuk, wat een charisma, wat een uitstraling, en wat een talent

bowie is de enige zowat die het presteerd om een trend als 'jungle' aan te grijpen, zelfs te verbeteren, en er iid nog me wegkomen ook

heerlijke plaat

4,5

Grappig, ik heb dat ook gezien, maar dan Torhout (in '97 was dat). Erg gaaf optreden. Jammergenoeg was ik toen nog wel vrij jong en kende ik verder niets van het oude werk van Bowie.

Earthling verscheen uit het niets. Het album kent geen zwakke nummers en de meeste songs klonken anno 1997 erg modern. Doorspekt met drum 'n'bass, dance en industrial-invloeden, mede geïnspireerd door Nine Inch Nails, maar dit album zal over 10 jaar niet zo tijdloos blijken als veel andere Bowie-albums. Dat mag de pret niet drukken want de songs zijn uitstekend. "Little Wonder" opent krachtig en eigenlijk is het album vanaf de opener één trip. Niet Bowie's beste album maar zeer zeker niet zijn slechtste, wel een van de meest ruige.

Prachtige en bombastische plaat van Bowie, die zich zelfs in 1997 nog wist te vernieuwen.

Uitblinkers zijn: Little Wonder, Seven Years in Tibet, Dead Man Walking en I'm Afraid of Americans.
Ook de rest van dit album mag er zéker wezen!
Een plaat om trots op te zijn als artiest.

4,0*

persoonlijk mag Battle for Britain (The Letter) toch ook even vermeld worden van mij...
onderschatte plaat!

Stem verhoogd naar 4,5* - geweldige plaat!

Mijn favoriete Bowie album, 5*

Bowie kwam ineens flink verrassend uit de hoek met deze. Schitterend album die zich helemaal weet te fitten in de tijdsgeest van muziek. Bowie was qua 'looks' al een chameleon, maar dat hij dit ook weet te handhaven op creatief nivo bewijst hij toch ook maar weer met deze. Zonder met zijn eigen stijl al te veel in te boeten weet hij (en wel op zijn leeftijd) mee te gaan in de ontwikkeling van de nieuwe stijl van dance/rock/electronics, althans, mijn mening.
De bewondering die ik begon te oogsten voor Bowie begon na het zien van een dvd van de 'serious moonlight'-tour. Wat een gave heeft die man. Een 'China girl' dat zich live ontpopt in een soort van heavy metal-song en Bowie zelf uiterst beheersd zich erin weet te geven. Ja, best wel ontzag heb ik voor hem: hij houdt zich bezig met de dingen die hij leuk vindt om te bezigen, en hij doet dat goed. Klasse artiest.

Deze super-Bowiefan kan dat alleen maar bijtreden natuurlijk. Al vind ik alle nummers op dit album niet geheel top.
Enkele springen er voor mij uit ;
Little Wonder, Dead Man Walking en I'm Afraid of Americans.

Darom 3.5 lijkt me billig, hoe zwaar Bowie-fan ik ook ben, vind dit niet echt één van zijn allerbeste. Eentje uit het peloton, zeg maar.

Stem verhoogd van 2,5 naar 4,0. Was vergeten hoe eigenzinnig en verfrissend deze plaat was én nog steeds is.

prima zondagmiddag plaat

was um even vergeten, prodigy, eat your heart out

Bowie werd bij de release bekritiseert omdat hij "op een trein sprong die al was vertrokken". Dit soort muziek was toen erg populair. De vraag is eigenlijk hoeveel drum 'n bass albums van toen nu nog aardig klinken, waarschijnlijk geen eentje. Deze plaat klinkt echter nog steeds als een klok. 'T is onvoorstelbaar hoe constant deze artiest presteert vanaf Outside (en t/m half jaren tachtig) met toch steeds weer een ander geluid. Het is toch onvoorstelbaar dat deze man dezelfde is als degene die ons Hunky Dory en Ziggy Stardust schonk? Hulde aan David Bowie, maarre..., schiet eens op met die nieuwe plaat!

Hmm, ik vind de platen van bv. Roni Size nog steeds prima om aan te horen. Evenzo het album van Goldie dat ik heb. Dus ik ben het niet zo eens met je stelling. Maar misschien dat je sowieso niet zo'n dance-liefhebber bent, dat zou kunnen. Zelf heb ik deze plaat van Bowie al in geen jaren meer opgezet, al verwacht ik dat ik hem dan nog steeds wel kan waarderen.

de kracht van bowie zit hem in het feit dat hij in dit geval drum 'n bass, naar een hoger plan tilt en er werkelijke muziek van maakt

de reden dat al die (dance) stromingen steeds weer een snelle dood sterven:

men pikt het op, iedereen doet een poosje hetzelfde en men is het dan uiteraard snel weer beu

Van 1. Outside vind ik I'm Deranged nog steeds een heel goed nummer. In 1995 zat Bowie in ieder geval in één van de voorste wagonnetjes!

@ Joy: Zullen we lekker gaan jumpen?

Nog zo iets. Nog geen jaar oud en nu al passé...

het volk is te snel verveeld en gelijk hebben ze, te snel verveeld is het gevolg van inspiratieloze naaaperij

ik jump maar eens het zonnetje in met earthling in de spelert

Ik ben niet persé een liefhebber of tegenstander van Dance. Goed uitgevoerde Dance kan ik zeker waarderen. Met Goldie's plaat bedoel je Saturnz Return, neem ik aan? Vond ik destijds wel aardig, nu vind ik eigenlijk alleen Temper, Temper nog goed. Roni Size is inderdaad wel aardig. Volgens mij werd er in zijn band ook gemusiceerd met reguliere instrumenten, is het niet?

off topic

Daar ben ik het zeker mee eens, alleen blijf ik het hier en daar toch allemaal net iets te geforceerd vinden.
Ik vind de drum 'n bass invloeden de boel hier en daar ontsieren of de aandacht afleiden: ik kan daar niet goed mee uit de voeten in elk geval. Dat hij er werkelijk muziek van maakt zorgt er voor dat ik er goed naar kan luisteren en mijn aandacht erbij weet te houden..
Een paar prima momenten die het album van een onvoldoende af weten te houden, maar verder beschouw ik dit wel als een wat minder geslaagd project i.t.t. vele andere users hier zie ik, gezien de positieve commentaren.

niet ieder nummer is even geslaagd aero, ben ik met je eens, maar dan nog vind ik het overall gezien een goede plaat , mede door de durf en een zeer goede poging het genre naar een hoger plan te tillen

note - ik heb bowie gezien in werchter en hij speelde de helft vand deze plaat, te beginnen met little wonder, man man man dat draagt wel degelijk bij tot waardering van dit plaatje

Een als tussendoortje bedoeld album van David Bowie, waarin hij eigentijdse drum 'n bass in zijn muziek verwerkt en hij komt daar goed mee weg. Het behoort niet tot de beste van Bowie, maar dit album mag er zeker zijn.

Een inschattingsfout van Bowie. Hij dacht iets origineels en trendsettend ontdekt te hebben. Noem het drum 'n bass, noem het jungle. Dit album was al gedateerd toen het uitkwam.

ik zie het anders

bowie smeedde de standaard drum 'n bass, veelal hetzelfde als je het mij vraagt, om tot werkelijke nummers die meer zijn dan boom boom boom alleen

hij was idd daarmee trendsetter