Atmosphere - Southsiders (2014)

Op hun vorige plaat The Family Sign trok Atmosphere het geluid dat ze op voorganger When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold (wat ik overigens een relatief overgewaardeerde plaat van ze vind hier op MusicMeter) lieten horen door, maar daarop kwamen ze, misschien wel door de beperkingen van een bandformatie, niet geweldig uit de verf. Na dit beduidend mindere album had ik het totaal niet verwacht, maar Southsiders is een echte parel in dit toch al mooie muzikale jaar.

De algemene formule van Atmosphere, die ondertussen wel bekend is, is hier in volle glorie te horen. Ant heeft zijn melodieuze, volle productiestijl. Slug haakt hier gemakkelijk op in met zijn doordachte en zelf- en maatschappijkritische teksten, gecombineerd met een oprechte en bescheiden attitude. Vanaf WLGYLYPTSG hebben ze het rauwere rechtdoorzeegeluid van hun oudere albums laten varen, wat ik eigenlijk erg zonde vond, maar Southsiders weet opvallend knap tussen beide Atmosphera's te manouvreren. De nummers hebben meer pit, zowel door de inbreng van Ant als die van Slug, en maken weer gretig gebruik van het soort samples die zo van toegevoegde waarde waren op You Can't Imagine How Much Fun We're Having, maar hebben wel het bizar nauwkeurig afgewerkte geluid van de laatste twee albums.

Bitter en Kanye West konden me niet voorbereiden op dit album. Niet alleen omdat het twee van de mindere nummers zijn (dit klinkt negatiever dan het bedoeld is, want de plaat kent eigenlijk vooral positieve uitschieters als Camera Thief, Star Shaped Heart en Flicker) maar ook omdat de veelzijdigheid van het album niet in twee nummers te bevatten is. Ook wat dat betreft heeft Southsiders voor mij nu al een streepje voor op zijn recente voorgangers - en na de eerste keer dat ik het hele album luisterde ben ik eigenlijk met iedere luisterbeurt enthousiaster geworden. Kortom: ik ben nog net niet lyrisch, maar wel dolenthousiast. Dit verdient de prestigieuze titel Eindejaarslijstjesmateriaal.

Drie platen achter elkaar was het raak voor Atmosphere. En dan lijkt het prettig om Southsiders aan te kunnen zetten. Maar dat blijkt niet te kloppen: het is niet gewoon prettig om naar deze plaat te luisteren, maar buitengewoon aangenaam.
De heerlijke beats, lyrics en de flows zijn één, vrijwel een heel album lang. De productie is nog wat subtieler dan de vorige platen, echt erg goed gedaan. Vooral de soms 'droge' beats zijn ijzersterk.

Ook deze plaat staat weer boordevol (erg) goede tot geweldige nummers. Buitengewoon knap hoe je bijna een uur lang met zulke goede hiphop weet te vullen. Het is dan ook haast niet te doen om favorieten aan te vinken: dat zijn er simpelweg te veel.
Het lijkt alsof we hier te maken hebben met een hiphop klassieker. De tijd zal het leren. Hoe dan ook eindejaarslijstjesmateriaal. Echt subliem!

Sinds iets meer dan een jaar heb ik nu een muziek-blog. Allemaal leuk en aardig, maar ik kreeg laatst het commentaar dat ik wel erg veilig binnen mijn eigen muzikale hokje bleef. Nu laat ik dit natuurlijk niet over mijn kant gaan, en ben dus eens op zoek gegaan naar iets buiten mijn rock-hoekje. En dan kom ik uit bij deze Atmosphere. Amerikaanse Hip-Hop, waar ik al wel eens eerder een album van geluisterd heb. Nu ben ik absoluut geen fan van dit genre, maar dit kan ik nog wel waarderen met zowel The Family Sign (2011) en When Live Gives You Lemons... (2008) op een 3.5. Niet gehinderd door enige diepere kennis van het genre ben ik dan ook gaan luisteren.

En ik vind dit tof. Sterker nog, ik vind dit ontzettend tof! Muzikaal zit het sterk in elkaar, waarbij de melodie ook zonder de raps al interessant is. Dit wordt gedaan door Ant, die de productie voor zijn rekening neemt en hier echt wonderwel in slaagt. Het klinkt allemaal bijzonder fijn en samples die gebruikt worden passen allemaal perfect in elkaar. Vervolgens komen de raps daar overheen van Slug. Mijn vooroordeel is (misschien geheel onterecht) dat die vol zitten met scheldwoorden. Hier niets van dat alles. In plaats daarvan doordachte teksten over de staat van de maatschappij. En de teksten zijn niet alleen intelligent, maar vloeien heerlijk door in de muziek. Melodieus op plekken waar het kan, rauwer op plekken waar het past. Hier heb ik niet het idee naar een rapper te luisteren die zijn kunsten wil etaleren, maar juist naar een duo dat samen het hoogst mogelijke probeert te bereiken. Hierbij zijn zowel de raps als de muzikale 'ondersteuning' van bijzonder hoog niveau is. En helemaal bijzonder is dat ze dat over de complete lengte van het album blijven. Ik kan eigenlijk geen enkel slecht nummer vinden op het hele album.

Atmosphere heeft me echt omver geblazen met dit album. Geen standaard, stereotype hip-hop vol bling-bling en scheldende gasten, maar intelligente combi van raps en productie. Dit album is niet goed in vergelijking met andere hip-hop albums, dit album is gewoon goed in vergelijking met ieder album.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Afgelopen drie maanden was ik in de Verenigde Staten en één van de bezochte steden was Minneapolis. Een bezoekje aan Fifth Element mocht natuurlijk niet ontbreken. In een land waar country, Katy Perry en John Legends All of Me (al dan niet met een vreselijke uptempo beat) de radio domineren en hip-hop gecensureerd is was dit album een welkome afwisseling. Ik heb dit album dan ook veel gedraaid. Na de eerste luisterbeurten was ik redelijk verrast, maar al snel begon mijn vriendin te vragen waarom ik nummers oversloeg.

De reden is dat het album al snel vrij saai en voorspelbaar wordt. In Flicker vat Slug het album eigenlijk prima samen: "But I’m certain if you were here right now // You’d ridicule these lyrics, you’d hate this chorus // You’d probably tell me that the concept is too straight forward". Het is in mijn ogen te vaak te makkelijk. Slugs 'doctor-patience-rijmpjes' doen zijn sterke metaforen en subtiele, creatieve oplossingen in één klap teniet, die ene, net iets te geforceerde sample van Ant doen je de andere productionele hoogstandjes vergeten en een nummer als My Lady Got Two Men mist het verrassende einde van bijvoorbeeld Yesterday.

Begrijp me niet verkeerd, het album zit goed in elkaar en zijn Slug en Ant weer goed op elkaar afgestemd, maar juist door hun niveau vallen slordigheden en te makkelijke keuzes al snel op. De sound is goed en Slug klinkt weer scherper dan op Family Sign, maar dit kan lang niet tippen aan When Life Gives Lemons. Slug lijkt zijn plaatsje in het leven gevonden te hebben. Hij klinkt meer relaxed en zijn woede lijkt enigszins afgekoeld. Helaas loopt hij wel sneren uit te delen naar mensen waar hij boven zou moeten staan (of ik mis een diepere boodschap). Ironisch genoeg komt hij juist bitter over op mij.

Ondanks deze minpunten kan ik gelukkig nog steeds genieten van de donkere tinten die Ant weet te geven aan lichte, semi-vrolijke producties en ook van Slugs 'fuck-de-wereld-verse' op Let Me Know That You Know What You Want Now. En ook vind ik Flicker wel een mooi en oprecht eerbetoon aan zijn overleden vriend.

Nogmaals, Southsiders is een goed album geworden, maar niet de waardige opvolger van WLGYL die ik verwacht hij na het zwakkere Family Sign. Het aantal nummers dat ik in de loop der tijd ben gaan overslaan zorgen ervoor dat ik dit album geen dikke voldoende kan geven die sommige nummers zeker wel verdienen.

Als soulliefhebber luister ik zo nu en dan ook weleens een hiphopplaat. Ik probeer daarin zoveel mogelijk de soulvolle hiphop te vinden. Artiesten als the Roots, A Tribe Called Quest en Foreign Exchange zijn daarin favorieten. Zij gebruiken zeker de soulmuziek in hun werk. In 2008 kwam daar in eens Atmosphere bij. Dit kwam door het album When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold. Nog steeds is dit één van de beste hiphopalbums die ik ooit gehoord heb. Slug en Ant komen nu met Southsiders, een nieuwe plaat. Een plaat die opent met het sterke Camera Thief. Erg leuk gebruik van het sampletje hier. Productie komt goed binnen. Arthurs Song is dan een stuk relaxter. Een nummer dat tot mijn favorieten behoort is The World Might Not Live Through the Night. Zo van consistente hoge kwaliteit als eerder genoemde plaat uit 2008 is dit niet. Star Shaped Heart vind ik niet al te bijzonder en ook I Love You Like a Brother is niet meer dan aardig. Absolute prijsnummer is dan weer de titeltrack. Alles klopt aan die track.
Moet zeggen dat de kwaliteit dus wat wisselt. Bitter is prima, Mrs Interpet is wel leuk en Fortunate staat me zelfs wat tegen. Kanye West is dan weer wat energieker, fijn. We Ain’t Gonna Die Today is niet meer dan aardig. Gelukkig zijn er My Lady Got Two Men en Flicker. Die eerste is lekker relaxed, waar die tweede gewoon een hele sterke track is. Daar hebben we dus persoonlijk favoriet nummer drie te pakken.Ook January on Lake Street is goed om dan af te sluiten met het prima Let Me Know That You Know What You Want Now.

Wederom best een fijn album van Atmosphere. Dat ze beter kunnen lijkt me duidelijk, maar deze plaat stoort me nergens.

(bron: Opus de Soul)

Ik was in mijn favoriete platenwinkel in Vegas, Zia Records, en kwam deze in de bak met 'used vinyl' tegen. Waarschijnlijk was de plaat beland bij iemand die geen liefhebber was, want het zegel was nog intact - interesse gewekt. Ik wist dat Atmosphere wel een naam was op musicmeter, dus deze gok durfde ik wel te nemen voor 15 dollar.

Vandaag de eerste luisterbeurt gehad en nog maar een en nog maar een, want MAN wat een plaat is. Slug is klassieke hip-hop troubadour; een man die een verhaal wil vertellen. Dat er een boekwerk bij zit met de teksten zegt mij genoeg. Samen met een veelal droge beats van Ant wordt ieder nummer waanzinnig omlijst. Minimalistisch, doch effectief.

Deze twee platen gaan de komende tijd nog lang op mijn SL1200 bivakkeren. Atmosphere brengt ook mij in hogere sferen. Beter laat dan nooit.