Atmosphere - Southsiders (2014)

Is der een nieuw Blueprint album uit dan...?
Zometeen maar ff luisteren...!

Sinds iets meer dan een jaar heb ik nu een muziek-blog. Allemaal leuk en aardig, maar ik kreeg laatst het commentaar dat ik wel erg veilig binnen mijn eigen muzikale hokje bleef. Nu laat ik dit natuurlijk niet over mijn kant gaan, en ben dus eens op zoek gegaan naar iets buiten mijn rock-hoekje. En dan kom ik uit bij deze Atmosphere. Amerikaanse Hip-Hop, waar ik al wel eens eerder een album van geluisterd heb. Nu ben ik absoluut geen fan van dit genre, maar dit kan ik nog wel waarderen met zowel The Family Sign (2011) en When Live Gives You Lemons... (2008) op een 3.5. Niet gehinderd door enige diepere kennis van het genre ben ik dan ook gaan luisteren.

En ik vind dit tof. Sterker nog, ik vind dit ontzettend tof! Muzikaal zit het sterk in elkaar, waarbij de melodie ook zonder de raps al interessant is. Dit wordt gedaan door Ant, die de productie voor zijn rekening neemt en hier echt wonderwel in slaagt. Het klinkt allemaal bijzonder fijn en samples die gebruikt worden passen allemaal perfect in elkaar. Vervolgens komen de raps daar overheen van Slug. Mijn vooroordeel is (misschien geheel onterecht) dat die vol zitten met scheldwoorden. Hier niets van dat alles. In plaats daarvan doordachte teksten over de staat van de maatschappij. En de teksten zijn niet alleen intelligent, maar vloeien heerlijk door in de muziek. Melodieus op plekken waar het kan, rauwer op plekken waar het past. Hier heb ik niet het idee naar een rapper te luisteren die zijn kunsten wil etaleren, maar juist naar een duo dat samen het hoogst mogelijke probeert te bereiken. Hierbij zijn zowel de raps als de muzikale 'ondersteuning' van bijzonder hoog niveau is. En helemaal bijzonder is dat ze dat over de complete lengte van het album blijven. Ik kan eigenlijk geen enkel slecht nummer vinden op het hele album.

Atmosphere heeft me echt omver geblazen met dit album. Geen standaard, stereotype hip-hop vol bling-bling en scheldende gasten, maar intelligente combi van raps en productie. Dit album is niet goed in vergelijking met andere hip-hop albums, dit album is gewoon goed in vergelijking met ieder album.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Patrick, prima dat je Southsiders hebt beluisterd en dat je je uit je comfortzone begeeft juich ik alleen maar toe. Ik heb wel mijn bedenkingen bij je stukje, en dat heeft vooral te maken met de volgende passage:



Met alle respect, maar een dergelijk statement over dat een bepaald artiest geen clichéhiphop maakt omdat hij niet scheldt en het niet over blingbling heeft, is zelf een enorm cliché. Ik vind zulke opmerkingen gewoon een beetje bedroevend. Bovendien, vertel eens wat meer over waar Slug dan over rapt als hij het niet over guns, bitches en bling heeft. Veel verder dan ‘de straat en de maatschappij’ kom je niet in je stukje, en dat vind ik wel heel abstract worden. ‘C.R.E.A.M.’ van de Wu-Tang Clan gaat ook over de straat en de maatschappij, om maar wat te noemen, en er staat tekstueel echt niets op dit album dat op ‘C.R.E.A.M.’ lijkt. Licht die teksten eens wat verder toe: waarom vind je ze zo intelligent?

Het lijkt mij dat je blog vooral bezocht wordt door mensen wier muziekvoorkeuren (grotendeels) overeenkomen met de jouwe. Atmosphere zal waarschijnlijk ook buiten hun comfortzone qua muziek vallen. Is het dan juist niet interessanter om op een concretere manier dan dit stukje aan te wijzen wat je zo goed aan Southsiders vindt en waarom ook andere muziekliefhebbers die weinig met hiphop hebben, toch dit album eens uit zouden moeten proberen?

Bovendien, als je jezelf al positioneert als iemand die weinig van hiphop weet, waarom doe je dan wel uitspraken over wat je standaardhiphop acht? Wederom met alle respect, maar dat is toch een beetje vreemd.

Beste Slowgaze, bedankt voor je opbouwende feedback. Ik kom zeker nog met een uitgebreide update, maar even een korte reactie. Ik snap dat mijn woordkeuze in het laatste stukje ongelukkig over kan komen, waarbij het woord standaard (in de zin "Geen standaard, stereotype hip-hop vol bling-bling en scheldende gasten") nogal fout gekozen is. Achteraf gezien had ik dit inderdaad beter weg kunnen laten.

Wat ik hiermee probeerde te bereiken is om mensen zoals ikzelf (die zeer weinig hip-hop luisteren) laten zien dat er meer is dan de stereotypering. Daarvoor heb ik inderdaad de cliches uitvergroot (zoals je zelf zegt: 'guns, bitches en bling'), en juist proberen te verwoorden dat dit anders is. Dat ik daarbij relatief op de vlakte blijf, is een bewuste keuze. Ik lees zelf liever een korte recensie, waarna ik (bij mensen die er significant meer vanaf weten) mezelf kan verdiepen. Ik ga echter mijn best doen om concreter te worden.

Wordt vervolgd...

Tof dat je m'n feedback goed oppakt en ik ben benieuwd naar je volgende update hierover, pet.

Iemand anders moet toch ook dat (opnieuw ingespeelde) sample op Arthur's Song herkennen? Never mind dat, ben erachter gekomen dat het een oude beat van mezelf is... Kan me alleen de naam niet herinneren en ben hem mogelijk kwijt. Heb hem lang geleden wel op sc gehad... Maarja.
Er toch achter gekomen! Het nummer waar het op gebaseerd is, is Black Blood & The Chocolate Pickles - Mississippi Mud. Opnieuw ingespeeld sample

Ik heb het gevoel dat dit weer een vette Atmosphere is geworden trouwens. Bitter is nog steeds een teleurstellend nummer, maar ik ben nu ik het album in zijn geheel kan beluisteren, nog niet langs de eerste 4 nummers gekomen! Ik blijf die eerste terug zetten!

Een man een man, een woord een woord. Bij deze dan ook de update

In mijn recensie melde ik dat de teksten op dit album slim en doordacht waren. Bij sommige bands/nummers dient de tekst puur ter aanvulling van de muziek, zonder een hele duidelijke betekenis of diepere mening. Dat gevoel heb ik hier absoluut niet. De lyrics zijn namelijk ook goed te lezen zonder muzikale ondersteuning, waarbij pas echt opvalt hoe mooi ze zijn. Neem nu als voorbeeld "My Lady Got Two Men"

My lady got two men
One's a stranger and the other's a friend
She keeps us both cause she needs us
Zig-zag back and forth between us
My lady got two lovers
One for the funk and the other for the comfort
I'm trying to understand
But I gotta figure out which one I am

In die laatste 2 zinnen zit voor mij de kracht. Prima dat ze 2 mannen heeft, en ik probeer het te begrijpen. Maar eerst moet ik weten welke van de 2 ik ben. Ben ik de serieuze, of ben ik degene voor erbij, het pleziertje tussendoor. Dit is niet alleen bijzonder knap geschreven, maar helemaal in combinatie met de sterke muzikale ondersteuning waar de teksten perfect aansluiten bij de muziek.

Zoals ik geleerd heb: op een sample-grootte van 1 kun je geen statistiek toepassen. Daar heb je minstens 2 samples voor nodig. En uit de (zeer ruime) keuze heb ik Mrs. Interpret gekozen.

And then she asked me if I caught a singe thing she said
I involuntarily nodded my head
Honestly I did hear your actual voice
But the words blended with the background noise
I must've got lost in my mind somehow
And now I'm too far behind to try and figure it out
The fact is I don't know what you're talking about
And I'm distracted by the gymnastics up in your mouth

Wederom iets wat voor velen toch herkenbaar moet zijn. Vrouwlief vraagt of je wel aan het luisteren bent. Uiteraard knik je ja, een andere optie heb je toch niet. Ik probeerde echt te luisteren, maar je woorden kwam om in het de achtergrond-noise. Nu is het al te laat om te volgen waar je het over hebt. Wederom waanzinnig knap gedaan, subtiel, en toch zo herkenbaar.

De laatste dan maar? Southsiders, nog zo'n mooi teken van subtiliteit

Whole Southside been up in your guts
Don't know how do describe how much you suck
And it's not just you, but everyone of you plus
Follow each other around like a bunch of ducks

Dat moet toch zo ongeveer het meest vernederende zijn qua schelden. Don't know how do describe how much you suck. In mijn ogen veel vervelender dan iemand vertellen dat het een zak hooi (of vul hier zelf een ander scheld woord in) is. En niet alleen de persoon in kwestie trouwens, maar de rest wordt ook gelijk even in de hoek gedrukt als een stelletje na-apers.

Wat voor mij het echter zo goed maakt, is dat de muzikale ondersteuning ook echt iets toevoegt. Het zijn geen simpele beats waar deze briljante teksten over worden gerapt, de muziek is ook bijzonder goed te luisteren zonder de tekstuele component. Dat tezamen tilt het niveau nog een behoorlijke stuk omhoog.

De laatste keer dat het refrein gebracht wordt in "My Lady Got Two Men" verandert Slug die laatste line naar "But I gotta figure out that I'm both of them". Een cruciaal zinnetje dat je gemist lijkt te hebben. Want zeg nu zelf: een vriendinnetje dat er effectief iemand anders dan jezelf op nahoudt lijkt mij helemaal niet "prima"... En volgens mij denkt Slug er precies hetzelfde over. Het nummer gaat eerder over dat een vrouw beide 'persoonlijkheden' van een man verwacht (funk én comfort). Of je kan het ook omdraaien, nl. dat een man net altijd die ambiguïteit in zich meedraagt.

En helaas heeft hij gelijk...

Daar heb ik helemaal overheen gekeken inderdaad! Dat is nog eens dom. Ik dacht zelf dat hij degene voor erbij was, en dat hij dat zelf ook wel prima vond. Gewoon iets leuks voor erbij zeg maar De tekst wordt er trouwens (nog) sterker met deze laatste correcte zin erbij!

Op het vorige album hadden ze ook zoiets. Leuk gedaan hoor!

op de vorige plaat twee keer zelfs (Yesterday en The Waitress).
Elohim vet gevonden man!

Ik zie dat ik hier nog niks over Southsiders heb gepost! Toch wel een serieuze groeier, waarbij de stijl me eerst niet lag draai ik hem nu al weken iedere dag. Geef mij maar WLGYL of The Family Sign qua productie, de stijl ligt me gewoon veel meer. Maar vanaf ik accepteerde dat Southsiders nu eenmaal een stadse wandeling en metroritten op een winterse dag zijn en dat die "simpele" producties nou eenmaal veel beter passen dan bv. de beat van Something So op The Family Sign. kon ik dit enorm waarderen. Alleen jammer van My Lady Got Two Men (productie) die mocht dan wel vervangen worden door de geweldige bonus Hell. Maar buiten dat is Southsiders opnieuw een topper van formaat! En eigenlijk mag ik deze niet achter beiden platen zetten in waardering, want ze zijn toch wel compleet anders. Dus ik houd het op de derde goede (zie briljante) in de rij!

kobe bryant fan, zoals gezegd heb ik het sample zelf gebruikt enkele jaartjes geleden (ergens tussen 2009 en 2011, ik gok 2009/2010 eigenlijk). Heeft me even gekost om de exacte beat weer te vinden, maar dat duurde ook weer niet zo lang.

Zulke laatste-regel twists zijn inderdaad wel een trademark van Slug. Een andere MC die daar heel goed in is, is Scroobius Pip. Tegenwoordig getekend onder Sage Francis' Strange Famous. Ook een aanrader voor de mensen hier trouwens.


thgryda, Beide zijn zeker aanraders! Op String Theory doet HexOne wat je van hem verwacht, maar Blueprint zal je waarschijnlijk positief verrassen!


pet, als je onder de indruk bent van de punchlines van Slug, raad ik je Chino XL aan. Voor mij wel de punchline koning.

Genoeg non-Atmosphere gebrabbel hier, trouwens.

Ik ben nóg steeds niet langs de eerste vier nummers gekomen... Is op zich goed, maar er staan er nog 16 te wachten! (incl. bonustracks). Hoe zit dat met de bonustracks trouwens? Staan die ook op de CD-versie, of zijn die vinyl/itunes exclusief?

HexOne doet altijd wat je van hem verwacht, het stelt zelden teleur maar echt verrassend is het niet. Dat gezegd zijnde ga ik String Theory zeker nog checken. Blueprint heb ik nooit wat gevonden, al was hij live een pak beter dan op cd (Rhymesayers concert in de AB: Blueprint, Grieves & Budo, Evidence, Brother Ali en Atmosphere!!!).

Nu terug on topic: ik begin de bonustracks steeds beter te vinden. Is het mogelijk om ergens een fysiek exemplaar te bemachtigen waar die op staan of is dat enkel via iTunes te doen? In dat laatste geval koop ik het gewone album voor thuis en brand ik wel een pindakaas versie mét bonustracks voor thuis.

Fortunate, wat een wereldnummer!

Deel van de bonustracks staan op deze LP Atmosphere - The Lake Nokomis (2014)

De overige tracks kreeg ik via mail van Fifth Element vanwege mijn pre order van Southsiders.

Man man, wat een album is dit toch. Staat hier nog steeds op repeat en het album blijft staan als een huis. Regelmatig komt de vraag op: is dit nou beter dan WLGYLYPTSG? Voor mij al jaren het beste album dat ik ken. Favoriete zijn momenteel Camera Thief, Mrs. Interpret, Flicker en January on Lake Street. Slug doet op dit album eigenlijk wat hij altijd doet, doordachten teksten over de meest uiteenlopende onderwerpen over het leven. Qua teksten is Flickr toch wel mijn favoriet, wat er ook deels mee te maken heeft dat ik Eyedea erg goed kan waarderen. Maar toch vooral Ant weet uit te blinken op dit album. Wat een sublieme producties levert hij hier af, zeg. Ongelofelijk.

Zit met hetzelfde Harderwiek, deze staat nu op 4,5. WLGYLYPTSG op 5. Kan me niet voorstellen dat deze ook niet de volle score (op lange termijn) zal behalen en behouden. Genieten!

Wat zakt deze in in het midden zeg... 6 is nog te doen (maar is dat nou een reguliere "Southside diss"? "Wat zijn ze toch dom in het zuiden!" klinkt het voor mij... Of is dat verkeerd? Mis ik een diepere laag?), maar Bitter, Mrs. Interpret, Fortunate en Kanye West zijn toch verschrikkelijke nummers...
"No amount of time will ever be considered enough
I'm trying to tether it up and live forever through love
We're not lucky, but we're fortunate"
Ik stikte bijna in mijn eigen kots toen ik dat hoorde... Of mis ik echt iets?
En Mrs. Interpret is toch niets meer dan "Wat heb je toch een mooie stem! Maar vrouwen... Ugh, ik begrijp ze niet! Och... Wie wel?"
Enkele pagina's terug besprak ik al het Frans Bauer-gehalte van Kanye West... Jammer genoeg vind ik dat bij de andere nummers ook hier en daar.

Flicker raakt me dan weer wel... Iets te hard misschien.

Is er iemand die weet wat het idee achter de 'metrohalte-geluiden' is aan het begin/einde van de verschillende nummers?

Voor mij is het de reden dat ik de nieuwe stijl van produceren meer kan waarderen namelijk dat Southsiders één lange metro rit en wandeling door winterse straten van Minnesota is.

Bitter is bij mij inmiddels gegroeid maar niet het niveau wat ik op een Atmosphere plaat verwacht maar eens ik aan de simpele beat en zangerige raps was gewend viel het wel mee. Kanye West vond ik altijd wel netjes. Mrs. Interpret vind ik dan weer erg vet, jammer van de tekst van 't refrein en Slug die in het algemeen buiten een paar uitzonderingen toch wel verminderd is. Fortunate vind ik zelf idd ook een minder nummer vooral productioneel, samen met My Lady Got Two Men het minst.

Die omschrijving komt evenwel van uw vrolijke vriend Slowgaze, maar vooruit, blij dat het aanslaat.

Gaaf!

Klopt! Klopt! Ere wie ere toe komt natuurlijk. Mijn fout.

kobe bryant fan, wat vind je dan zo goed aan die nummers? Qua flow etc gaat Slug wel aardig, maar die teksten zijn toch bedroevend slecht? My Lady's Got Two Men is qua productie inderdaad geen hoogtepunt, maar qua tekst is het nog een leuk nummer, vind ik.

Bij Bitter vind ik het moeilijk te verwoorden maar op een bepaalde manier is het een soort van guilty pleasure geworden. Bij Kanye West vind ik gewoon de beat enorm goed! Dat gitaartje is erg vet en tekstueel mag het dan wel minder zijn hier stoort het niet.
Van My Lady Got Two Men kan ik gewoon als geheel al niet genieten door de beat, die vind ik echt bedroevend.
Op een paar uitzonderingen na is dit sowieso tekstueel niet echt op niveau. Geef mij maar die vette verhalen van WLGYL of de emotie van The Family Sign.

Hoor je op January On Lake Street btw ook, daarin wordt op het eind in de field recording van die metro gezegd "Last stop" ofzo. En dan start de afsluiter, best mooi zo'n leidraad, maakt het wat meer een geheel ook.

De eerste vier nummers, Flicker en Januari on Lake Street zijn geweldig. Southsiders, Mrs. Interpret en Kanye west zijn ook tof maar de overige nummers doen me gewoon ontzettend weinig. Kan er dus (nog) niet de geweldige plaat in zien die velen hier wel zien.

Nu kan dit natuurlijk een verschil zijn in wat we belangrijk vinden in een album... maar hoe kan een tekstueel zwak album een 4,5 krijgen in jouw boekje?

Op zijn minst de helft van de tracks hier zijn tekstueel gewoon zwak.

Zwak heb ik nou ook weer niet gezegd.
De teksten blijven wel vrij goed, maar zoals ik eerder zei minder.
Teksten vind ik - buiten bij Post-Hardcore en sommige hip-hop acts - minder belangrijk. Teksten moeten voor mij vooral sfeervol zijn. Maar ik trek nooit punten af voor wat minder goede teksten - hier niet het geval tenzij je ze vergelijkt met vorig werk vind ik - ik trek er dan weer wel punten voor af als het niveautje à la Top 40 muziek e.d. is.