Johnny Cash - American IV: The Man Comes Around (2002)

Ik hou wel van die doorleefde stem.
Juist via dit album het vroegere werk meer gaan waarderen.

Voor mij geldt hetzelfde. Eerst de American Recordings en daarna de rest.

Op deze en eigenlijk de gehele American Recordings horen we een man in de winter van zijn leven. Ingetogen en breekbaar. Hij benoemt de scherpe kanten van het leven, maar hij klinkt niet wanhopig maar juist berustend. Dat raakt me.
Aan de manier waarop hij zich nummers van derden eigen maakt, kan menigeen een puntje zuigen.

Dit album steekt er voor mij dan ook bovenuit binnen American Recordings.
Hier ligt inderdaad zijn kracht in het eigen maken van covers.

Pracht plaat deze, Cash heeft hier een erg breekbare maar gezien zijn leeftijd nog erg zuivere stem. Deze bevalt mij na 1 luisterbeurt al een heel stuk beter dan het live album At Folsom Prison.

Ricardo nu toch ook gegrepen.

Volledig mee eens. 'Hurt' is pijnlijk mooi, en ook 'zijn versie van 'Bridge Over Troubled Water' is een persoonlijke favoriet van mij.

Die zijn inderdaad prachtig.
Maar ook Personal Jesus is een geweldige ode van The Man In Black aan Depeche Mode, die ze dus niet ziet als een eenvoudig synthbandje.
Cash laat de kracht van de song herleven.

Maar die ze dus wel zijn. Enige misser op het album.

Ik dacht het niet.

Personal Jezus misstaat zeker niet op dit album. Ik had niet eens door dat het nummer van Depeche Mode was, of tenminste niet dat het hetzelfde nummer was. Maar op de manier hoe Cash het uitvoerd is het echt een prachtig nummer. Gelukkig houd hij het allemaal behoorlijk minimaal en gebruikt hij geen keybords.

Heb dit album 2 keer in zijn geheel beluisterd, maar er valt voor mijn gevoel niet 1 nummer uit de toon, en ook de productie is erg goed. En vind de stem nog erg goed en zeker niet verleten of kapot klinken. Pracht album inderdaad.

Zijn laatste CD tijdens zijn leven. Vroeger was Cash stoer en bijna macho, nu klinkt Cash breekbaar en kwetsbaar. Vooral in een nummer als Hurt waar hij op zijn leven lijkt terug te kijken. Het zijn allemaal covers die hij naar zijn handje zet. Zijn mooie oude stem weet me in veel nummers te raken. Hoewel er ook een paar missers tussen zitten. Bridge over troubled water, In my life zijn absoluut dieptepunten. Personal Jesus van Depeche mode een onverwacht hoogtepunt, samen met het schitterende hurt.

Ik ga deze een halfje laten zakken. Het blijft een schitterende plaat, maar ik heb de indruk dat ik er een tijdje geleden intenser van kon genieten. 'Hurt' en 'Bridge over Troubled Water' blijven natuurlijk ongelooflijk mooie uitvoeringen, en 'Im So Lonesome I Could Cry' is een mooie hommage aan die andere country-held, Hank Williams.

Van 4,5 naar 4 sterren.

Tot over een jaartje als je je stem weer ga verhogen

Dit is wel een plaat waarvoor je in de stemming moet zijn. Zelf zou ik hem nu uit m'n top10 kunnen halen. Echter ik weet zeker dat ik hem er dan over een half jaar/jaar weer terug in zal zetten.

Inderdaad, eigenlijk is een top 10 gewoon een verkapte rotatielijst.

Dit is zeker eentje waar je voor in de stemming moet zijn. Ik draai hem niet vaak, maar als ik hem wel draai bij voorkeur laat op de avond. Ik heb die 4* er al een tijdje staan, maar heb het gevoel dat ik dat voor mijzelf eigenlijk ook de ultieme stem vind voor dit album.

I Hung My Head wordt op dit album tot een zeer leuk nummer gemaakt door meneer Cash

Als groot Depeche Mode fan kan ik de versie van Personal Jesus ook zeer waarderen!

Hurt is gewoon kippevel, maar daar zijn de meningen wel unaniem over... bloedstollend mooi!!!

Erg leuk album! en voor mij de 1e kennismaking met Cash zijn werk buiten de bekende nummers om.

Ben de 4cd box legend aan het luisteren en deze serie, maar ben toch meer gecharmeerd van deze "recente" Cash dan van de oude....

I Hung My Head is echt een kippevel nummer eerste klas

wat begint dit album toch leuk, cash zijn stem vanuit "een emmer".mooi titelnummer; hurt is ongelooflijk aangrijpend;give my love is de jonge cash;rubin liet cash vaak de uitvoeringen van elvis horen ter inspiratie, wellicht ook bij bridge, elvis' versie was sterker;I hung my head is sterk; first time..is beter dan de elvis versie;depeche mode had zelf diverse uitvoeringen van personal jesus, waaronder acoustische, hun versie is beter (zelfs het gitaarspel!);in my life had cash beter niet kunnen opnemen;sam hall klinkt vigoreus;van danny boy weet ik zeker dat ze de versie van elvis als voorbeeld namen, die klinkt toch aanmerkelijk beter dan die van cash, beide zongen ze dit aan het eind van hun leven;desperado is een te gemakkelijke keuze, voegt ook niets toe;op I'm so lonesome neemt cash het tempo van elvis aan, hank zong het een stuk sneller,ik prefereer de versie van elvis;tear stained letter klinkt als moderne country gezongen door een vermoeide cash; the streets is niets speciaals;we'll meet again is een mooie versie van het bekende nummer.

Wat een enorme tegenvaller dit! Aangeschaft op basis van Hurt en Personal Jesus. Uitstekende covers die echt anders zijn dan het origineel. Helaas kan dat van veel andere covers niet worden gezegd. Bridge en We'll Meet Again zijn aardig, maar komen niet in de buurt bij eerdere versies.

De composities van meneer Cash zelf kunnen mij op de opener na, niet bekoren. Ik stoor me zelfs regelmatig. Ik krijg er, met alle respect, zo'n hillbillie gevoel bij (kan het niet anders omschrijven). In zijn nummers heten alle mannen Sam of Sue en alle vrouwen Mary, Rose of Rosemary. Uiteraard komt er een sherriff voorbij, cowboys, the railroad en nog veel meer van dat spul waar ik echt niks mee kan. Ik let lang niet altijd op teksten, maar op de een of andere manier stoort dit me. Neem dan nog het begin van Give My Love to Rose en mijn ergernis is compleet. Zo begint zo'n beetje de helft van zijn oude nummers. En dat oude werk beviel me ook al niet.

Dacht echt dat dit me zou bevallen en dat ik daarna de hele reeks zou aanschaffen, maar helaas. De opener, Hurt en Personal Jesus blijven geweldig.

Probeer dan in iedergeval American III Solitary Man nog. Die is wat steviger en met veel Tom Petty erbij.

Vanavond de plaat weer eens herbeluisterd, dit blijft een aangrijpend, breekbaar en emotioneel album van een artiest in de nadagen van zijn leven.

Gister Walk the Line gezien en kon de muziek van Cash op de één of andere reden meteen een stuk beter waarderen dan eerst. Ik kende ook veel meer nummers dan ik van te voren had verwacht, zal dit album binnenkort even goed luisteren.

Dit mag je niet alleen objectief beoordelen, hier hoort een doorleefd verhaal bij. Dit is een meesterwerk met weerhaken en gebreken. Zo hoort een Cash-meesterwerk te zijn...

Deel vier is een continuering van de stijl die op deel drie werd uitgewerkt. Spaarzame maar effectieve begeleiding door leden van Tom Petty & The Heartbreakers. Ik vermoed zo dat het voornamelijk ging om Tom Petty zelf, Mike Campbell en Benmont Tench. Mooi sober en melancholiek. American Recordings III vind ik net een fractie beter. In de eerste plaats vind ik 'Sam Hall'qua sfeer niet bij de rest van het album passen. En het tweede, en dat is heel erg persoonlijk besef ik me, is dat ik uitslag krijg van Don Henley. En dus heb ik helemaal niets met het nummer 'Desperado'.
De rest van het album maakt dat echter meer dan goed. Vandaar toch 4,5 sterren.

Wat is de opener The Man Comes Around een prachtsong! Een Cash Classic. De hele American Recordings serie (samen met Unearthed - resten van de American opnames) is trouwens een prachtige serie om in huis te hebben.

Ik vind de uitvoering van Hurt op dit album zo waanzinnig goed. Gezongen met een fragiele stem. Ook de clip op Youtube is de moeite waard. Hurt komt uit z'n tenen.

Na het succes van de jaren zestig en zeventig leek countrylegende Johnny Cash langzaam weg te zakken de muzikale geschiedenis in. Aan het einde van zijn leven begon hij echter aan een opmars die de muziekwereld wakker schudde. Op de American Recordings toont Cash zich kwetsbaar en covert hij songs van vele bekende artiesten. Eén jaar voor het overlijden van Cash verscheen het vierde album uit de reeks. Dit keer zijn hert artiesten als Nick Cave, Don Henley en Fiona Apple die hun bijdrage leveren aan het album. Op het album is onder andere de indrukwekkende cover van Nine Inch Nails’s Hurt te horen. Deze ingetogen en vrij kale versie toont met de akoestische gitaar en de kwetsbare stem van Cash diepgaande emoties. De versie van Personal Jesus is erg ritmisch en drijft op een totaal andere spanning dan de versie van Depeche Mode. Andere hoogtepunten zijn The Man Comes Around en I Hung My Head.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

De clip is inderdaad bijzonder indrukwekkend. Een oude man. Moe en der dagen zat. Wetend dat zijn einde nabij is en hij het Aardse zal verruilen voor de Eeuwige Jachtvelden.

what have I become?
my sweetest friend
everyone I know
goes away in the end
and you could have it all
my empire of dirt

Die hele tekst van het nummer is trouwens indrukwekkend. Alle strofen.
Een oude man die terugkijkt op zijn leven.

De slotseconden van de clip.. met de piano.. waarop het deksel wordt dichtgeslagen. Voorgoed.
Of niet?
We'll Meet Again?

Je weet dat het een cover is?

Weliswaar erg van toepassing op de man in black natuurlijk....

Het zijn toch allemaal covers? Ja, natuurlijk weet ik dat.

Ik ken weinig artiesten die zo muzikaal eenvoudig en met zulke beperkte, bijna zakelijke, teksten zoveel emotie kunnen oproepen in een song als Johnny Cash. De kracht van de eenvoud, geen enkele opsmuk.
Johnny Cash geeft me regelmatig kippenvel.

De kleine buizen werd als allereerste muziek op regelmatige basis geconfronteerd met Johnny Cash, al op 4 a 6-jarige leeftijd. Pa draaide op zondag Orange Blossom Special. Kan sommige elpees wel dromen.

Dat weten er volgens mij best veel niet, de versie van Nine Inch Nails vind ik nog stukken beter.
Hij past uiteraard ook prima bij Johnny Cash.