Johnny Cash - American IV: The Man Comes Around (2002)

Ontroerend mooi. Meer kan en wil ik er niet over zeggen.

Die clip van Hurt is prachtig. Zet je aan het denken. .

'I hurt myself today'
'To see if I still feel'

Is de term 'breekbare pracht' al een keer gevallen?

Ik geloof het niet, maar ben het helemaal met je eens, aeropg1.

Weer eens uit de kast gehaald. Mooi verhaal ook achter het nummer van het album; The Man Comes Around. Waarin hij tijdens een vakantie in Engeland, een boek kocht "Dreaming of the Queen". Waarna hij er ook over droomde en Queen Elizabeth II tegen hem zei; "Johnny Cash! You're like a thorn three in a whirlwind". Gelovig man als hij was, realiseerde hij zich, dat deze zin hem bekend in de oren klonk. Blijkbaar kwam het uit het boek Job en vandaar groeide het uit in een nummer.
Gezien zijn levensloop past deze zin wel bij hem vind ik.
Het zijn ook juist de nummers waarin zoete broodjes niet gebakken worden, die door hem zo overtuigend gebracht worden.
Een Hurt bijvoorbeeld of I Hung My Head, of een ouderwetse Sam Hall, die op een typische Cash wijze gezongen wordt.
Maar naast die "empire of pain", spreekt uit de 'gekozen' nummers ook de genegenheid en liefde voor zijn vrouw en naasten uit. Zoals het in het wel heel breekbare The First Time Ever I Saw Your Face, dat hier en daar wat teveel galm heeft op zijn stem en het mooie In My Life.
Ja, nog steeds zijn 4,5* wel waard. Waarin het wat obligate Bridge Over Troubled Water niet helemaal kan overtuigen.
Maar voor de rest...niets als diep respect voor deze man. Die met weinig woorden en muziek mij kan ontroeren.

Geweldig album van een geniale artiest. Johnny Cash heeft de gave een nummer van een ander artiest op zijn eigen wijze uit te voeren en daarmee het origineel te overschaduwen.

'The Man Comes Around', 'Hurt', 'Bridge Over Troubled Water', 'In My Life'... stuk voor stuk fantastisch. Het is moeilijk om een minder nummer te ontdekken, maar wat ik me wel herinner, is dat de eerste helft van dit album (de eerste zes nummers) nagenoeg perfect is. Daarna volgt 'Personal Jesus', iets minder geslaagd, al vind ik het nog altijd beter dan het Depeche Mode-origineel.

4.5 sterren

Wauw. Dit album na lange tijd nog eens uit de kast gehaald (niet letterlijk dan, want het staat (voorlopig) enkel nog op m'n pc) - en ik heb de pracht van sommige nummers nog nooit zo goed kunnen appreciëren. Deze versie van Hurt vond ik vroeger maar saai, en hoewel het misschien net het origineel van NIN niet evenaart, liepen de rillingen deze keer toch over mijn rug bij het horen van dit nummer. Hierna Give My Love To Rose; een erg mooi nummer van Cash zelf. Prachtig hoe hij het zingt, en de lyrics maken het plaatje compleet. Ook de cover van Bridge Over Troubled Water raakt net niet aan de versie van Simon & Garfunkel, maar mijn nekharen gingen toch overeind staan; wat een pracht - vooral bij het inzetten van de vrouwenstem (wie is dit overigens?). Ook Personal Jesus is een erg geslaagde cover, en voor de rest staan er vast nog een aantal country-juweeltjes op deze plaat die ik nog niet ontdekt heb.

De man maakt de coveren tot een kunst. Niet alleen legt hij er meestal een heel ander gevoel bij neer, hij maakt zich ook de songs eigen. Wat een klasse, zeker als je weet dat de man blind aan het worden was en doodsziek...

Luister bvb. naar Hurt of Personal Jesus zelden kwamen de nummers zo duidelijk en direct over. Het is als het ware alsof ze zich in je huid vastzetten en hun gif lossen.

Ik geef toe, msh is gif niet het juiste woord, want het is puur genieten deze plaat. Maar het feit dat het zo aanstekelijk werkt en dat het verslavend werkt is wat ik eigenlijk bedoel

Topartiest waarvoor ik altijd respect zal hebben.

Klopt ben ik helemaal met je eens! Je kunt het bijna geen covers noemen, maar de songs worden ook deels van hem zelf.

Ik heb wel eens gelezen dat Trent Reznor (Nine Inch Nails en schrijver van Hurt) de versie van Cash hoorde en helemaal perplex was. Prachtig vond hij het.

Ach zo kun je nog wel doorgaan met de prachtige covers die deze held gemaakt heeft.

Elke keer als ik dit album hoor, moet ik aan Elvis Presley denken.
Wat zou er gebeurd zijn als hij nog geleefd zou hebben.
Zou hij na de Las Vegas periode met als triest eindpunt de fatale ondergang aan medicijnen uit het dal zijn geklommen?
Johnny Cash is ook van ver gekomen.
In 1993 maakte hij de come-back met de American Recordings.
Een gebroken man die zijn einde voelde naderen.
Misschien wel het beste hoorbaar op The Man Comes Around.
Telkens weer wordt ik ontroerd door zijn versies van Hurt en Bridge Over Trouble Water.
Vooral bij die laatste is de link naar Elvis voor mij duidelijk.
Simon & Garfunkel hebben dit nooit voor hun zelf geschreven.
Dit hoort gezongen te worden door een oude man met wijsheid en een rugzak vol levenservaringen.
Zoals alleen Johnny Cash en Elvis dat gedaan hebben.
Ja, ook Elvis.
Op zijn album That’s The Way It Is uit 1970 staat een prachtige versie.

Johnny Cash; een Country zanger met een Rock & Roll hart.
Elvis Presley; een Rock & Roll zanger met een Country hart.
Ergens in het hemelrijk der gevallen sterren spelen ze nu elke avond in een overvol casino.
Het Rad Van Fortuin zal daar eeuwig voor ze blijven draaien.

R.I.P. Elvis.
R.I.P. Johnny.

En bedankt voor wat jullie ons gebracht hebben.

Beste Cash die ik tot nu toe ken. Alles is natuurlijk al gezegd, dus woorden zijn vrij overbodig, alleen dat ik het hier was veelzijdiger vind dan op zijn opvolgers. Dikke 4* om mee te beginnen.

In tegenstelling tot andere albums uit de American serie, waar ik bijna elke cover beter vind dan het origineel, vind ik de covers (en daarmee bedoel ik ook de nummers die Cash al eerder opnam) hier onderdoen voor de originele versies. De uitzonderingen daar op zijn 'Desperado' (maar dat vind ik sowieso niet zo'n sterk nummer) en 'Hurt', dat ik meteen het mooiste nummer van het album vind.

Dat de covers onderdoen voor de originelen maakt het niet meteen een slecht album. Er valt hier genoeg te genieten, en Cash's stem klinkt hier ontiegelijk emotioneel en breekbaar. Vandaar 4*.

Desperado en We'll Meet Again vind ik iets minder. Maar I Hung My Head, Give My Love To Rose en ook Personal Jesus vind ik waanzinnig mooi uitgevoerd. Als geen ander weet Cash zijn bagage in zijn stem te leggen. Hurt is vaak genoemd en is dan ook kippenvel opwekkend. Maar eigenlijk is het hele album zo mooi.
Ook het profetische The Man Comes Around is een ijzersterke binnenkomer en dat is volgens mij niet eens een cover.
Eigenlijk is de gehele American serie wel van dit niveau.

Toch een ster omhoog. Gewoon omdat dit album heel indrukwekkend is en Cash is zelf op oude leeftijd vernieuwend en origineel.

Onlangs pas aangeschaft.Wereld plaat. Uitschieters voor mij: I Hung My Head & het waanzinnig mooie Hurt!

Zeker al als je het hoort in de context van de laatste levensdagen van johnny Cash. Het origineel is van Nine Inch Nails en klinkt heel anders. Moet je van houden.

Ik vind de originele versie van Nine Inch Nails eigenlijk een stuk sterker dan deze. Zeker, het is een knappe cover, maar de kracht die er in het origineel vanuit gaat wordt wat mij betreft toch niet geëvenaard. Ik mis de gitaarnoise gewoon die er daarin wel in zit, samen met de dreiging die daardoor tot uitbarsting komt.

Een beetje hetzelfde eigenlijk als I See a Darkness, die op American Recordings III staat. Als je die twee nummers naast elkaar legt, de versie van Cash naast die van Oldham, dan spreekt uit die van Oldham zo'n angst en dreiging, daar kan Cash gewoon niet aan tippen.

Dit is misschien wel een beetje debet aan het feit dat het covers zijn, ik denk dat ik heel erg enthousiast geweest zou zijn als ik de originelen niet kende. Gewoon erg moeilijk om van die ijzersterke nummers te evenaren, laat staat te overtreffen.

De versie die je het eerst hoort zet zich vaak het stevigst vast. Dan de vraag: wat is beter? Vind ik lastig te beantwoorden voor muziek in het algemeen. Zo persoonlijk. De beide versies van Hurt hebben ieder hun eigen kracht. Verder verschillen ze zo enorm veel van elkaar, dat er bijna geen vergelijk mogelijk is.

Dat is het precies. Cash maakt de nummers geheel eigen. Hurt klinkt hier als een Cash song. Ook zo met Personal Jesus en I Hung My Head etcetera. Alles doordrenkt met het doorleefde Cashgeluid.
Verdraaide knap gedaan.

Heerlijk album zit nu een film te kijken, vreselijk niet daarvan, komt dat heerlijk gitaar introotje van 'The man comes around' en vervolgens het nummer zelf echt op het perfecte moment. Maak zo film voor mij alweer een stuk beter:P.

Hele goede dingen over gehoord . Een gepijnigd man ver in zijn nadagen . Ik ga toch eens kijken of ik dit kan bemachtigen .
Mooie tracklist ook .

Kan ik je zeker aanbevelen Michel, erg fraai en aangrijpend album.
Toch wel de mooiste van het stel American Recordings in mijn ogen.

Dat ik hier nog niet op gestemd had. Wat een plaat is dit! Tot nu toe vind ik dit de mooiste plaat van de American serie. Geweldig gespeeld en met heel erg veel gevoel gezongen. Johnny Cash op zijn best.

voor mij ook de mooiste uit de American serie, maar de twee die volgden zijn ook zeer mooi, Cash werd steeds breekbaarder.

Deze morgen heb ik de volledige serie beluisterd en deze krijgt ook mijn voorkeur, weliswaar met een minieme voorsprong: daarvoor zorgen een paar songs waar ik mij haast "ongemakkelijk" bij voel: Hurt, I Hung My Head, In My Life, Danny Boy. Hier staat ook de beste openingssong op: The Man Comes Around is fantastisch. Mij valt deze morgen weeral de warmte van zijn stem op tot op het bittere einde.

Dit album is, net als de man erachter, geniaal. Geen betere opener als " the man comes around" ook "Hurt" wordt prachtig door Cash uitgevoerd. Hij staat nog niet in mijn top 10 dat moet ik nog even aanpassen. Meesterwerk. 5,0

Je zou het bijna raar vinden dat er mensen zijn die Hurt niet als favoriet aanvinken.. Een mooier nummer kan ik niet zo 1,2,3, opnoemen. Breekbare pracht? Absoluut. Wat een stem, wat een emotie.

Dat komt me bekend voor...
©

Haha, toevallig

onbegrijpelijk trouwens dat dit op allmusic 2,5 ster krijgt. in de recensie lees ik dan: ' there is really no need to hear his version of [...] the clunky rendition of Sting's "I Hung My Head,"
ik kan wel janken om dat nummer, terwijl Sting me totaal koud laat. Ik bedoel maar.

Hier heb ik inmiddels de eerste 4 nummers van beluisterd, maar je kunt horen dat Cash hier echt een wrakke stem gekregen heeft. Volgens mij geen album om je Cash ontdekkingstocht mee te beginnen, maar meer een album voor de meer doorgewinterde fans/liefhebbers denk ik.