Steve Morse - Major Impacts (2000)

Steve Morse heeft aardig wat instrumentaal werk uitgebracht. Iedere keer weet hij met zijn herkenbare geluid weer wat mooie tracks te leveren waarin hij niet vies is van wat harde rock en zo nodig wat jazz-rock/ fusion of klassiek getint. Dit is meer een rockalbum. Aan een aantal middelmatige tracks ontbreekt het helaas ook niet zodat het album uiteindelijk op een ruime voldoende uitkomt.

Wat is het verschil tussen Steve Morse solo en Steve Morse Band? Ik stel die vraag omdat hij op de albums vanaf 1991 (Southern Steel) met dezelfde bezetting werkt. Dus ook hier met bassist Dave LaRue en drummer Van Romain, waarbij Morse als altijd verantwoordelijk is voor alle composities.
Zit het erin dat Morse hier de productie alleen deed, zonder LaRue? En hadden zijn bandmaatjes geen inbreng in de arrangementen? Ik zou het niet weten. Officieel is Major Impacts pas het tweede soloalbum van Steve Morse, na zes albums met de Steve Morse Band, waarvan de laatste vier met LaRue en Romain.

Toch verrast het album. Allereerst de hoes, die de indruk wekt dat dit een cd in de reeks Knuffelrock is. Ik verwachtte ingetogen of zelfs akoestische muziek. Fout.
Blijkens de tekst in het boekje is de muziek een idee van zijn nieuwe label Magna Carta. Het is één lange ode aan de muzikanten die Morse beïnvloedden. Per nummer wordt vermeld wie de 'impacts' waren: Derailleur Gear is een ode aan Cream, Well, I Have aan Jimi Hendrix, TruthOla aan Jeff Beck, Eric Johnson en Alex Lifeson, Migration aan The Byrds, Led On aan Jimmy Page en The White Light aan John McLaughlin.
Op de tweede helft is How Does It Feel? beïnvloed door Rolling Stones, Bring It To Me een ode aan Mountain, Something Gently Weeps aan George Harrison, Free In The Park aan The Allman Brothers Band en ten slotte Yes plus zijn voormalige band Kansas die de inspiratie waren voor Prognosis.

De pompende opener Derailleur Gears heeft inderdaad in de begin- en slotlick weg van Hendrix, maar spoedig trekt Morse verder in eigen stijl met scheurende fusion- en progrock. Meer blues in de rock van Well, I Have, wat ik Morse niet eerder zo heb horen doen. In Truth Ola (de titel een knipoog naar Jeff Becks Beck-Ola) uptempo rock met vleugjes fusion en progrock inclusief slappende bas. Migration valt op dankzij getokkel op de elektrische gitaar en de nadruk op de melodie, die zó vocaal had kunnen worden gedaan. Misschien was een gastzanger(es) zelfs beter geweest.

Volgens de hoes speelt Morse alleen gitaar, maar op Led On klinkt die als een sitar, versterkt door de Indiase tabla's van Romain; het eerste deel is ingetogen, om na ruim twee minuten over te schakelen op luide, vierkante drums en scheurende gitaar; later keert het beginthema terug in luid jasje.
The White Light vormt een verstild slot van de eerste helft met akoestische gitaar en piano, door een onbekende gespeeld.

How Does It Feel? klinkt als een gepolijste Stones, tot in het tweede deel de gitaar extra scheurt; in Bring It to Me logge hardrock, opnieuw een nummer dat een gastvocalist(e) had kunnen gebruiken.
Vriendelijk en langzaam is Something Gently Weeps, waar de anonieme toetsenist het geluid verrijkt. Swingende rock met twingitaren middels Free in the Park en progrock in Prognosis met prachtig werk van Toetsenistus Anoniemus.

Verschillend per luisteraar, bepaalt de stilistische voorkeur vanzelf welke nummers tot favorieten worden. Als liefhebber van Kansas springt voor mij Prognosis er vooral uit, plus het toegankelijke Migration.

Geen verwijzing naar het werk van Ritchie Blackmore? Jawel hoor, in 1999 bracht Morse als lid van Deep Purple In Concert with the London Symphony Orchestra uit, waarop genoeg werk van Blackmore is te vinden. Kan me voorstellen dat hij voor dit solowerk toe was aan andere geluiden.
Twee jaar later verscheen onder de vlag van de Steve Morse Band Split Decision en nog eens twee jaar later een deel 2 van Major Impacts.