Steve Morse - Major Impacts 2 (2004)

4**** | Voor Steve Morse begrippen een iets mindere plaat. Veel van zijn werk scoort bij mij 4,5 ster.

Op bijna al zijn platen staat wel een bluegrass country nummer. Deze YouTube versie van Steve Morse - Tri County Barn Dance is leuk voor de fan die ook nog een beetje noten kan lezen.

Vier jaar na Major Impacts verscheen Major Impacts 2, waar Steve Morse opnieuw zijn invloeden laat horen en meestal in eigen jasje giet. Verschil met deel 1 is dat hij nu ook complete genres als 'impact' aanduidt. Zijn vaste begeleiders, bassist Dave LaRue en drummer Van Romain, zijn weer van de partij, waarbij Morse naast gitaar ook toetsen bespeelde. Dit op wederom een volledig instrumentaal album.

Ik luister via streaming en het hoesje op Discogs is slechts deels leesbaar: niet te zien is welk nummer naar welke naam of welk genre verwijst. Ik maak er dus een spelletje van: welke invloed hoort bij welk nummer? Taalgrapjes in sommige liedtitels helpen. Mij corrigeren staat uiteraard vrij.
Bij de aangename akoestische opener Wooden Music vermoed ik dat de wortels liggen bij Crosby, Stills, Nash & Young, het swingende Where Are You? uit hoorbaar zijn liefde voor The Who en Errol Smith moet de ode aan Aerosmith zijn, omdat iets doorklinkt van hun Walk This Way. Cool Wind, Green Hills is een eerbetoon aan de 'Celtic ballad', de rijke toetsenprogrock van Organically Grown aan Emerson, Lake and Palmer oftewel ELP.

Is het vlotte 12 Strings on Carnaby Street met zijn lange, zingende gitaarlijnen de ode aan Lynyrd Skynyrd? Kan haast niet anders, zoals ZZ Top de inspiratie voor het boogierockende Zig Zags vormde. Voor Abracadab werd inspiratie gevonden bij Genesis, Tri County Barn Dance is de razendsnelle pickingode aan country en bluegrass met bovendien een vliegende bassolo en Air on a 6 String aan Johann Sebastian Bach. Ja, het gaat vele kanten op.

Dan kan het niet anders of het heerlijke, massief stoempende Motor City Spirit put uit de nalatenschap van Spirit, Ted Nugent en Deep Purple, dezelfde waar Morse dan inmiddels alweer tien jaar deel van uitmaakt. In Ghost of the Bayou wordt cajun geëerd en ten slotte Leonard's Best. Is dat het eerbetoon aan The Yardbirds en Britpop?

Meer dan "slechts" een buitenklasse gitarist hoor je hier een enorme muziekliefhebber die bovendien een brede smaak heeft. Juist die grote variatie maakt dat ik dit met een dikke 8 waardeer.
Wel ben ik licht verbaasd omdat nergens ronduit zijn liefde voor fusion/jazzrock klinkt. Op de eerste Major Impacts klonk die overigens wél in het nummer The White Light, een buiging naar het werk van John McLaughlin, maar gezien het oeuvre van de gitarist zou je meer in die hoek verwachten.
Een minpunt is het echter niet, dit album biedt immers volop variatie, méér dan enig solowerk dat hij hiervoor deed. Wat dat betreft keerden de dagen van Dixie Dregs terug.

Morse was in 2004 ook te horen op het project Living Loud. In 2005 verscheen de verzamelaar Prime Cuts met daarop tevens werk dat ik niet op zijn soloalbums tegenkwam. Op daarnaartoe.

Bijna goed RonaldjK
Bij deze mijn correctie: je hebt er elf goed en deze twee verwisseld

Nou ben ik zelf geen kenner van het repertoire van Yardbirds en Lynyrd Skynyrd ...

Je hoeft niet meer te raden als je doorhebt dat de figuren waarin de titels op de backcover zijn genoteerd, corresponderen met de figuren bij de beschrijving in het boekje Yardbirds en Lynyrd Skynyrd.

Aaaaaaah, zit dat zó?!!! Dankjewel, hnzm! Deze kan uit de reeks 'Unsolved mysteries' worden verwijderd! De creativiteit van de graficus!

PS - Ah, het woordenspel Leonard's Best > Lynyrd Skynyrd! Ik vat 'm!
En 12 Strings on Carnaby Street verwijst naar de wijk Soho in Londen en dus The Yardbirds... Het wordt alleen maar mooier!