Steve Morse Band - Split Decision (2002)

Krachtige hoes: snél kiezen, is de boodschap van Split Decision. Album nummer 7 van de Steve Morse Band, en nummer 5 met drummer Val Romain en bassist Dave LaRue, die bovendien meespeelden op Morses soloalbum Major Impacts (2000). Als Band is het de opvolger van het zes jaar eerder verschenen StressFest en de eerste voor label Magna Carta.
Hoes en titel suggereren dat de heren snel hebben toegehapt - sorry Partij voor de Dieren - toen Morse met het bericht kwam toe te zijn aan een volgend album. Sinds StressFest maakte hij als lid van Deep Purple tot dan toe één studioalbum, te weten Purpendicular en de opvolger Bananas (2003) was in de maak.

De vorige albums van (de) Steve Morse (Band) gingen wat mij betreft hier en daar kopje onder: niet altijd even interessant voor een niet-gitarist, met enerzijds knap spel maar anderzijds te grote eenvormigheid: rock met invloeden van fusion en klassiek. De variatie van het eerdere werk bij Dixie Dregs ontbrak. Tegelijkertijd zijn er altijd minimaal twee juweeltjes te vinden, leuk voor een afspeellijst.

Hamvraag is dus: ontkomt men aan voorspelbaarheid? Klinken dingen die niet eerder zijn gedaan en/of zijn er melodieën die om meer vragen?
Het zit 'm in details. Blijkens de tekst in het boekje werd drummer Val Romaine halverwege de jamsessies "painfully injured", wat er wellicht toe leidde dat er op de tweede helft volop ruimte is voor kalm en akoestisch werk.

Heightened Awareness brengt vriendelijke fusionrock, niks nieuws, maar in Busybodies klinkt barock 'n' roll: polyfonie dankzij gitaar en bas, die in de traditie van J.S. Bach en tijdgenoten wiskundige melodielijnen neerzetten.
Met het rockende Marching Orders keert het bekende geluid van Morse terug, waarna fel wordt geshred in Mechanical Frenzy met bovendien een pakkende bassolo.
Een fluit en blazers (toetsen?) in de filmische melodie van Great Mountain Spirits, een tweede noviteit in het oeuvre van Morse, die daar vervolgens een scheurende en later solerende gitaar aan toevoegt. Majorly Up sluit de eerste helft midtempo rockend en swingend af.

Gentle Flower, Hidden Beast bevat stevige, lekkere fusion waarin Morse verderop ouderwets rockend lósgaat en aan het einde een fraaie twingitaarmelodie.
Het wordt gevolgd door ballades. Eerst Moment's Comfort, dan het met subtiele piano opgeluisterde Clear Memories. Iets steviger met cleane elektrische gitaar is Midnight Daydream, Back Porch is akoestisch-virtuoos met mandoline. Natural Flow is het akoestische en dromerige slot in de folkmelodische stijl van Morse.

Is het verrassend? Voor degene die zijn werk kent een enkele keer. Anderzijds kan iedere gitarist die onbekend is met Morses werk een willekeurig album van hem kiezen: zij zullen zeker vrolijk worden. Ook hier. Satriani/vai, ken jij zijn muziek?

Met zijn werk bij twee groepen toch al een bezig baasje, vond Morse bovendien tijd voor een derde groep, te weten Living Loud. Daarin (ex-)leden van respectievelijk Uriah Heep, Rainbow, Cold Chisel, Deep Purple én de oorspronkelijke Blizzard of Oz van Ozzy Osbourne.

PS Ontdek net dat ene Brian Moritz op Split Decision de schaarse toetsen speelde. Werkt erg goed.

Inderdaad, ik ben een Steve Morse fan. Ik hou van zijn melodieuze kant. Zoals in de track Great Mountain Spirits. Majorly Up heeft ook fijne stevige muzikale lijn. Ook bij Deep Purple liet hij dat in zijn solo’s en begeleiding horen. Zijn aanpak van de muziek is voor mij niet verrassend meer. Hij mag van mij wel wat meer de melodie kant van hem opzoeken ipv de razendsnelle ritmische toonladders en thema’s die ook nog es vaak herhaald worden. Van dit album vind ik die ballade achtige songs vanaf Moments Comfort erg goed. Dat is het werk van hem dat ik meer zou willen horen. Neem nou het album Flying Colors. Dat was voor mij een verrassing. Met goed in het oor liggende rocksongs.
Gelukkig is hij weer actief en ben ik benieuwd naar zijn nieuwe album Triangulation
Dit album krijgt van mij 3 sterren.