Prince - 3121 (2006)

3121 start lekker funky en scherp. Een lekkere diepe groove met geluidseffecten: Prince op zijn best. Uitstekende weirde Prince-funk dus: topnummer. Zeker als de gitaar erbij komt. Smullen geblazen.
Een uiterst veelbelovende start met dit uitstekende nummer!
Bij Lolita moest ik een beetje denken aan dat foute jaren '80 bandje Level 42. Geen idee waarom. Het geluid misschien?
Weer lekker meerstemmig gezongen zoals we dat gewend zijn van His Royal Badness.
Leuk poppy nummer verder.
Tot zover niks aan de hand, totdat die vreselijke draak Te Amo Corazon van start gaat. Een bekend nummer, want al officieel als single via de NPG Music Club te downloaden. Nou daar gaat mijn beoordeling al een stukje omlaag.
Snel skippen die handel.
Godzijdank duurt de ellende slechts drie en een halve minuut en gaan we snel door met die ongelooflijk kale funky beat van Black Sweat. Inmiddels ook een bekend nummer. De eerste luisterbeurt viel niet goed bij mij, maar dat is in de loop der tijd snel bijgetrokken en het bevalt voorlopig nog steeds erg goed. Ouderwetse Prince zoals te horen op b.v. The Black Album of nummers als Kiss, It en Hot Thing. Terug naar de oude tijd dus. Niet erg vind ik.....
Incense and Candles is weer van het kaliber gladde R&B. Een iets te hoog TMF/MTV gehalte. En waarom nu weer een vocoder?
Love bevat dat heerlijke droge gitaargeluid. Het nummer op zich is wat beter dan de voorganger. Geen hoogvlieger, maar altijd nog interessanter dan het meeste werk op voorganger Musicology. Middenmoter van deze cd, met op langere termijn misschien wel meer waardering van mijn kant.
Satisfied is weer een typische soulballad van Prince met kopstem. Zwoele sax en trompet, vet orgeltje. Veel beter te pruimen dan Te Amo Corazon.
Niks nieuws onder de Paarse zon dat dan weer wel. Maar daar maal ik niet meer om.
Miin eerst kennismaking met het nummer Fury was d.m.v. het live-optreden bij Saturday Night Live. Inderdaad spetterde het daar net even meer en rockte het ook harder. De cd-opname is wat fletser. Dit had van mij best wat ruiger mogen zijn. Ondanks dat wel een lekker pop/rock-nummertje. Maar helaas niet het echte hoogtepunt wat ik wel verwacht had dat het zou gaan worden. Hendrix-achtig? Welnee, met zo'n opmerking doe je Hendrix vreselijk te kort. Ik heb Prince beter horen soleren in het verleden.
The Word heeft weer zo'n lekkere strakke beat. Akoestisch gitaartje en sax kleuren het verder in. Niet extreem goed, zeker ook niet slecht.
Tijd voor draak nummer 2: Beautiful, Loved and Blessed met nieuwe protegee Tamar.
Hier heb ik niet echt veel over te melden, behalve dan dat ik er niet veel aan vind. Flauwe meuk.
Skippen die handel en door naar The Dance. Dit gaat al veel boeiender van start. Alleen blijft het daar een beetje bij. Het lijkt wel of het niet echt helemaal goed uit de verf komt. Het kwartje valt in elk geval nog niet helemaal bij mij.
Afsluiter Get on the Boat is lekker swingend, mede door de blazers. Nog even een feestje bouwen voor het woordje stop in de display verschijnt. Nee, geen It's Gonna Be a Beautiful Night, maar genoeg party (till it's.....eh......).

De bekende eindconclusie dan maar weer (ik lijk Jerry Springer wel ): ondanks de glibberige uitglijders vind ik dit album over zijn geheel genomen beter dan voorganger Musicology. Nee, het haalt het niet bij zijn jaren '80 werk. Maar ik denk dat dat ook losgelaten moet worden.
Het is een luchtig album. MTV/TMF wil ik nu ook weer niet zeggen (op een kleine uitzondering na). En als we dat dan toch in die hoek gaan duwen, dan is dit wel betere kwaliteit dan menig andere band/artiest die ik daar tegen kom.

Ik ga me zeker vermaken met dit album: het heeft weinig pretenties.
Laat de oude albums dus even los en dan heb je wel degelijk een prima album in huis.
Niet verrassend, niet vernieuwend, maar gewoon een lekker nieuw Prince-album.
En of er nog eenmaal zo'n geniaal album inzit? Ik denk het niet. We zijn een stuk verder in de tijd en Prince wist toen enorm te verrassen met zijn stijl. Anno 2006 gaat dat gewoon niet meer lukken. We hebben te veel mooie andere dingen gehoord die gewoon veel spannender zijn. Prince was toen hip, "vernieuwend" en hot.
Nu is het een gedegen rasartiest, die met 3121 een album aflevert dat niet tot zijn top behoort, maar gelukkig ook niet tot zijn matige werk.
Een kleine 4* (3,75).

Mooie recensie Aero, mijn complimenten! Heb het hele album net geluisterd en ik loop er eerlijk gezegd niet zo warm voor. Vind het allemaal beetje standaard klinken. Het nummer Love springt er voor mij wel uit. Het laatste nummer vind ik zelfs ronduit irritant om naar te luisteren. Ik geef dit voorlopig 3*, maar er zal weinig kans zijn dat dit veel hoger gaat worden...

Benodigde Ingrediënten:
- 1 zakje pop
- 1 zakje funk
- snufje rock
- 1 theelepel r&b
- 2 soul-pitten
- muzikaliteits-saus
- vocale pepers

Neem een glazen schaal en 'smooth' deze in. Begin met het zakje 'pop' en 'funk'. Even roeren zodat ze goed samenvoegen. Één klein snufje 'rock' en onder het roeren door een theelepel 'R&B'. Verpulver de 'soul'-pitten en voeg deze toe aan geheel. Even aan de kook brengen en 2 á 3 minuten door laten koken. Voeg uiteindelijk 'vocale' pepers toe en leg uiteindelijk bovenop de 'muzikaliteits'-saus. Een 53 minuten in de oven en je eigen 4-sterren maaltijd is klaar.

Serveertip: op een CD serveren.

Ik ben nooit een grote fan geweest van Prince. Ik ben bekend met zijn grote successen uit de jaren ’80, en die kunnen me ook best bekoren. Maar echt warm ben ik er nooit van geworden. Ook ”3121” brengt daar niet echt verandering in. Maar ik vind ”3121” zeker geen slecht album. Ik vind het in ieder geval stukken beter dan ”Musicology”. Op ”3121” hoor ik weer een beetje de ouderwetse funk van weleer. Helaas staan er ook weer een aantal te gladde, gelikte R&B liedjes op die het glazuur van je tanden doet springen. Maar liedjes als ”Fury” en ”Get on the Boat” vind ik toch wel erg lekker hoor; funky, soulvol, blazers en lekker gitaarwerk. Dus al met al vind ik ”3121” genietbaar en dus een voldoende.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Prince was al vanaf 2002 niet meer in Europa geweest met een tournee, en ook 2006 was weer een jaar met wel een album, maar geen tour. Amerika had de eer om Prince te huisvesten in Las Vegas van november 2006 tot april 2007, waar hij in totaal 40 shows gaf onder de noemer 3121. Met de release van dit album werd een golden ticket wedstrijd uitgeschreven, en in een select aantal landen zat er een gouden ticket in de cd (per land één) die toegang gaf voor een huiskamer concert (in de 3121 residence van Prince). Ook in ons land was er één gelukkige. Ik heb er ooit wel eens iets van gezien, maar weet eigenlijk niet wie ze was, en hoe ’t is geweest. Deze jaren zonder tour vond ik wel wat moeilijk als fan, want met alleen muziek wordt de liefde voor muziek niet gevoed. Zeker niet met een performer als Prince. Als je als liefhebber gewend was dat de man bijna jaarlijks kwam, waren dit toch tropenjaren. En dat zou nog duren tot 2010 (voor ie weer naar Nederland zou komen) de O2 shows in Londen 2007 boden wel uitkomst om die dorst te lessen, maar je moest wel een tripje maken. Achteraf gezien allemaal mooie ervaringen natuurlijk.

1.3121 (4:31)
De titeltrack begint meteen veelbelovend met een funky drum, en stuwende funky bass. Het gitaartje start langzaam op om daarna mee te funken. Een versnelde en vertraagde Prince stem introduceren de track. De leadvocals worden vervolgens door de versnelde Prince (Camille, ben je daar weer?) en een “normale” Prince gezongen. Prince kondigt een feestje aan in zijn optrektje in Bevery hills, 3121 genaamd. Het is vooral de stuwende bas die dit zo’n lekker nummer maakt. Oud gedienden Sonny T en Michael B zijn te horen op deze track, en dat is een vetrouwd geluid. Er zitten ook wat verwijzingen naar zijn latere album uit 2009 in. In het intro is iets onverstaanbaars te horen, dat stuk zit ook in Back from the lotus, en het nummer eindigt met It’s going down y’all, like the wall of Berlin. Een track met dezelfde titel van eerder genoemd album. Alle tracks zijn met de 2 oudgedienden, dus waarschijnlijk afkomstig uit dezelfde sessies.

2.Lolita (4:06)
Dit is een zeer catchy nummer, wat makkelijk op single uit had kunnen komen. Vreemd genoeg is dat niet gebeurd. Wel uitgevoerd in de finale van American Idols maar zonder release van een single dus. Iets wat ik bij Prince wel vaker opvallend vond. Ondanks dat dit een zeer poppy nummer is, vind ik het toch een goed te verteren track, en absoluut een meezinger. Niks mis mee.

3.Te Amo Corazón (3:37)
Dit was de eerste single die uitkwam voor het album 3 maanden later het levenslicht zag. Een mooie ballad, zwemmend op een Latino ritme. De titel verraad dat sfeertje ook al een beetje. De meningen over deze ballad zijn verdeeld, maar ik loop er echt mee weg. Prachtig gezongen, heerlijk relaxed sfeertje, en prachtige tekst. De orkestrale geluiden van Clare Fisher maken het geheel af. Niet voor niks gebruikt als lead filmpje in mijn huwelijksvideo.

4.Black Sweat (3:12)
Deze track maakte me destijds zo enorm blij. Prince had ’t nog. De funk druipt er vanaf, en ondanks dat de man vloeken en seks had afgezworen, is dit nummer één en al sex. Hij deed ’t nog steeds, alleen iets subtieler, alhoewel… Het werd de 2e single, en er zat een geweldige zwart wit videoclip bij. Absoluut een track die het niveau omhoog trek van dit album.

5.Incense and Candles (4:05)
Helaas vond Prince het nodig om een stemvervormer te gebruiken voor dit nummer. Iets wat ik altijd toeschreef aan artiesten die niet konden zingen (Kanye West bijvoorbeeld) maar nu was hij er ook voor gevallen. Waarom? Ik weet ’t niet, want ik vind het absoluut afbraak doen aan dit nummer. Het is ook nog eens een R&B getint nummer, iets wat met mij niet zo’n goede band heeft, dus hier haak ik helaas even af. Tamar Davis is te horen als achtergrond zangeres op deze song. Haar bijdragen zullen naar mijn smaak later op dit album voor nog meer zwakke momenten zorgen.

6.Love (5:46)
Een uptempo nummer wat de voorganger gelukkig snel doet vergeten. Weliswaar met Tamar weer hoorbaar, maar deze keer niet als stoorzender. Mooie vocalen van Prince, een funky gitaar, en een lekkere beat. Later verscheen er ook nog een akoestische versie op 3121.com. Deze versie mag er ook zijn, maar de versie op het album heeft toch mijn voorkeur.

7.Satisfied (2:50)
Dit nummer link ik altijd aan On the couch van Musicology. Zelfde stijl, oldskool Prince, die een sexy ballad zingt. Ook Do me, baby van Controversy leg ik in het zelfde schaaltje. Satisfied is wel de minst favoriete van deze drie. Niet omdat het slecht is, maar omdat ik het niet echt verrassend vind.

8.Fury (4:02)
Dit nummer speelde Prince live bij een optreden bij Saturday Night Live, voor het album uitkwam. Ik, en vele Prince fans werden omver geblazen, want dat was echt een lekker nummer. Veel gitaar, een felle Prince , het nummer klopte gewoon. Toen het album uitkwam, en de studio versie tehoren was, was dat voor velen dan ook een teleurstelling. Ook voor mij, want deze versie klinkt toch een stuk statischer dan wat we zagen bij SNL. Beter hadden we eerst deze versie gehoord denk ik, want het is natuurlijk gewoon een goed nummer.

9.The Word (4:12)
Prachtige vocalen van Prince, op een mooie melodie maken dit een mooie track voor mij. De akoestische gitaar past mooi in het plaatje. Het enige minpuntje vind ik de sax die uit een kastje lijkt te komen. Het nummer is helemaal door de man alleen ingespeeld en gezongen, en dat bewonder ik altijd heel erg. Daarom vergeef ik hem de nep sax. Het einde vind ik echt geweldig. Drums, en Prince die het nummer naar het einde schreeuwt. Ik hou ervan

10.Beautiful, Loved and Blessed (5:43)
Een duet met Tamar, en samen met Incense and Candles voor mij ook de twee zwakste schakels. Niet toevallig ook omdat het weer een doorsnee R&B song is. Prince had grootse plannen met Tamar, ze moest de nieuwe Beyonce worden. (Die link was er ook wel, ze zat in Girls Tyme, de voorganger van Destinys Child) Ze werd dan ook groots ingezet in de campagne voor 3121, om later hoor solo plaat te promoten. Deze werd wel gemaakt, en geperst, maar werd nooit officieel uitgebracht. Prince trok het project op het laatste moment terug. De officiële reden is nooit bekend gemaakt. Ik kon er niet echt rouwig om zijn, maar ineens was ze van het podium verdwenen. Haar album is wel verspreid voor een klein deel, en ondertussen een collectors item. Dit nummer was voor mij een reden om daar niet al te hard naar te zoeken. Dit jaar verscheen ze plotseling in the Voice (in Amerika) maar vloog er roemloos vroegtijdig uit.

11.The Dance (5:21)
Dit nummer was al bekend van Prince - The Chocolate Invasion (2004) maar voor 3121 nam hij deze nieuwe versie op. Deze versie vind ik persoonlijk ook een stuk beter. Het klinkt nu af, completer. De piano in het nummer (door Prince gespeeld) geeft weer een mooi Latijns Amerikaans tintje mee.Vooral het einde van het nummer vind ik super. Het nummer gaat langzaam naar een climax toe, met een schreeuwende Prince, en dat hoor ik altijd graag.

12.Get on the Boat (6:19)
Prince blijft in de Latin sferen met de afsluiter. Deze swingt de pan uit. Op dit nummer zijn o.a. Candy Dulfer , Maceo Parker en Sheila E ook te horen. Live was dit nummer ook altijd een feestje, maar met zo’n ritme kan dat ook niet anders. Probeer hier maar eens op stil te zitten.

Het album luister ik 10 jaar na release nog steeds graag. Het is zeker geen slechte plaat, en was ook voor een groter publiek een goede plaat. Er zat veel promotie omheen, en dat is bij Prince wel eens anders geweest. Bij het grote publiek waarschijnlijk allang weer een vergeten plaat, maar wat mij bertreft onterecht.

Na zijn terugkeer aan de top kwam Prince snel met een vervolgalbum. Dit keer vergezeld van een “Sjakie en de Chocoladefabriek-actie”. Fans konden een exclusief kaartje in de wikkel vinden voor een exclusief concert in Paisley Park. Helaas was ik niet de gelukkige. Muzikaal leverde Prince een prima album vol met funky tracks. Meer nog dan Musicology is 3121 een hitgevoelig album. Er waren dan ook 3 singles met enig succes.

3121
Een fantastische opener met veel dat Prince zo bijzonder maakt: een vervormde stem, heerlijke gitaar en de terugkeer van het New Power Trio. Harde funk, duidelijk tijd voor een feestje.

Lolita
Een titel die, gezien zijn vriendinnen, uitstekend bij Prince past. Prince is zelf dol op Lolita’s en dit nummer bevalt mij ook goed. Het klinkt dankzij de synths behoorlijk jaren ’80.

Te Amo Corazon
Een zoete ballad met een latin jasje. Niet helemaal mijn ding, al is de Santana-achtige solo wel ontzettend prettig.

Black Sweat
Typische Prince klassieker. Kale funk in de stijl van Kiss, een tekst met een knipoog en een heerlijke clip. De synthtoon die door het hele nummer klinkt, is bijna irritant, maar geeft het nummer gek genoeg ook iets extra’s.

Incense And Candles
Helaas bevatten de latere albums altijd minimaal 1 filler. Hier hebben we de eerste te pakken. Vlakke arrenbie.

Love
Een ontzettend verrassend feestnummer. Heerlijke electrofunk met een heelijke beat.

Satisfied
De Prince waar ik het minste mee heb. Zoete, standaard R&B.

Fury
Een lekkere rocker, iets te glad. Vooral live was te horen dat er meer potentie in het nummer zit, dan op dit album terug te horen is.

The Word
Tijd om te preken. Niet zo nadrukkelijk als op Lovesexy of The Rainbow Children. Muzikaal is het heel fijn vormgegeven. Goede beat, lekkere gitaar.

Beautiful, Love And Blessed
Traditioneel duet met Tamar. Het derde mindere nummer van het album.

The Dance
Remake van het nummer dat op The Chocolate Invasion stond. Deze versie is vele malen beter, met fantastische vocalen. Prince krijst weer uit zijn tenen en zoals altijd bevalt dat uitstekend.

Get On The Boat
Prettige funk met een hele belangrijke rol voor de blazers. De tekst is weer religieus, maar niet zo dwingend als op het eerdergenoemde The Rainbow Children. Daardoor stoort het mij verder niet.

Dit is uiteindelijk een heel fijn Prince album dat onterecht wat in de vergetelheid is geraakt. Prince deed in deze tijd veel live optredens waar sommige nummers beter uit de verf kwamen.