Joni Mitchell - The Hissing of Summer Lawns (1975)

Sinds wanneer wordt het als een copyright inbreuk gezien als men een stukje uit een op papier gedrukt DAGblad van meer dan 10 jaar geleden overneemt (met vermelding v/d bron)? Beetje moeilijk om naar te linken, niet? Laat staan het origineel te kopen. Geschiedenis (en dus kennis) is hier nu ook al taboe. Of moet ik hier een meer persoonlijk gerichte handeling achter zoeken...

Neen, met zijn allen naar de bib!

Of even Googelen, maakt de bib toch weer overbodig: klik

Heel erg stout Cabeza!

Ergens in de eerste helft van de jaren negentig was ik een nogal enthousiaste fan van Prince geworden. Toen ik in OOR's Pop-encyclopedie las dat The Hissing of Summer Lawns een van zijn favoriete albums was heb ik die dus maar eens snel in huis gehaald. Hoewel het even wennen was aan de onconventionele zanglijnen van Joni Mitchell was het toch wel liefde op het eerste gehoor en intussen is het ook een duurzame liefde gebleken.

Geniaal album. Zo worden ze helaas niet meer gemaakt.

Hele fijne plaat van Joni! Ik denk één van de beste van Joni Mitchell. Een mix van folk en jazz en zo hoor ik Joni het liefste. De favoriete album tracks zijn het dromerige Don't Interrupt the Sorrow, het lome The Hissing of Summer Lawns en de titeltrack In France They Kiss On Main Street. Geloof ook dat dat de single was?

3,5*

Juni, en het hissen kan eindelijk weer beginnen. En Joni, ze grijpt meer aan dan voortuinen. Hoe het voelbare zwart zijn weg ploetert in het groen van het vlak voorstedelijke grijs.

In wezen wordt dit album net dat; haar gekende moderne suburban wereld die clasht met een ontdekking van traditie en verlangen naar authenticiteit. Die laatste aspecten vindt ze in de vele Afrikaanse elementen op The Hissing of Summer Lawns.

All that jazz, of course, maar ook losser: zo drijft westerse glorie en, vaker nog, verval weleens over sterk percussieve ritmes, of worden woorden op zulke voortvloeiende en melodieuze wijze uiteengezet dat het wel dieper geworteld moet zijn.

Ze doet het kinken alsof het niet anders zou kunnen klinken, maar kan er ook nadrukkelijk experimenteel mee aan de slag. De Burundi drums die ze in The Jungle Line terugkoppelt aan een moog en haar akoestische gitaar beschilderen haar plastische tekst met ongezien felle kleuren, krachtig kletterend.

En de song in song aanpak van Harry’s House - Centerpiece, waar de intermezzo als een flashback (of flash forward) het nummer op stelten zet. Harmonieus, maar op stelten gezet. Andere tijden, maar tijdloze melancholie.

Of de van een Arp-Farfisa -een wat?- een Arp-Farfisa bevrijde a capella afsluiter Shadows and Light, waar de effecten de tegenstrijd nog eens grondig bovenaards onderstrepen. Galmend intens. James Blake had zich uiteraard al geout als Joni-fan.

Haar geëxperimenteer werkt omdat de zin ervan duidelijk naar voor komt en ze er niet voor terugdeinst dan ook volledig voor een idee te gaan. Geen halfbakken probeersels, maar grijpende inzichten.

Tekstueel houdt ze deze gedachte vast. Er is niets dat niet kan; haar aanpak en schrijfstijl is indirect genoeg om geen blad voor de mond te moeten nemen en direct genoeg om alles aannemelijk te maken. De poëtische kant laat veel ruimte toe, terwijl enkele sterk beeldende zinnen meteen een klaar gevoel schetsen.

Haast een plaat met twee gezichten -van blindness en sight / van day en night / van wrong en right- die onder de hoede van Joni Mitchell in dezelfde richting kijken. The Hissing of Summer Lawns heeft vele kanten, maar vertelt één verhaal. Onderbreek het niet. Darn right.

Hoe treurig is het dat Joni's grootste krediet in Nederland bestaat uit een matige cover van haar toch al niet allerbeste nummer "Big Yellow taxi". In de top 2000 komen we haar verder nagenoeg niet tegen. Laatst nog in de documentaire "Legends of the canyon" toonden Graham Nash en David Crosby zich nog kleine jongentjes naast de grootsheid van vriendin en songschrijver Joni Mitchell. Die bewondering is niet gespeeld. In 1975 was men net bekomen van het meesterlijke 'Blue'; afwijkende gitaarstemmingen, wijdse pianoakkoorden, superieure teksten en voordrachtskunst. En dan dit meesterwerk! Aan haar toch al ruime geluids-schilder-palet werd nog een flinke portie Jazz en avant garde toegevoegd. Ik vind het ook prachtig hoe Joni zichzelf in haar teksten neerzet, als een aantrekkelijke vrouw met desondanks de nodige zelfspot, op zoek naar liefde en avontuur, ondertussen alles haarscherp registrerend terwijl haar identiteit altijd een beetje mysterieus blijft. Van zo'n vrouw/deze muziek kan ik nooit genoeg krijgen. Joni Mitchell heeft de popmuziek een nieuw gezicht gegeven en de standaard gezet.

Een tijdje terug heb ik Blue geluisterd en daar was ik niet echt enthousiast over, voornamelijk vanwege te hoge zang. Ik kreeg de tip om haar albums van midden/eind jaren 70 te luisteren. Op The Hissing of Summer Lawns is de zang veel beter in balans met de muziek. Bovendien is de instrumentatie een stuk spannender: lekker jazzy. De productie is zodanig dat alle instrumenten goed de ruimte krijgen en goed te horen zijn, vooral de bas en gitaar vind ik prima. De muziek is dus goed, maar het raakt me niet echt. Daarom geef ik dit album 4 sterren.

Fantastisch album deze. Ik steek ook de loftrompet niet echt uit over het veel geprezen Blue.
Mooie folkplaat daar niet van, maar Joni zingt het idd te hoog, dat is een irritatiefactor.
Hier heeft ze dat veel beter gecontroleerd.
Muzikaal ook een stuk rijker en interessanter hier.

je zal deze lp in nieuw staat vinden bij de kringloopwinkel zeg....

ken Joni eigenlijk alleen van haar bekende song (taxi), de Prince cover (case of you), en als Prince liefhebber ook van zijn liefde voor haar repertoire.

ben zelf eigenlijk niet zo'n liefhebber van de zangeressen, vaak houdt t me niet vast.
Deze buitenkans kon ik niet laten liggen, en dus draait ie nu. Wat een verrassend mooie plaat zeg. heerlijke sfeer en boeit dus elke seconde.
Ik snap de hoge waarderingen hier wel... nog nooit eerder gezien (qua hoes) of over gehoord (qua titel) is dit dan zo'n vergeten parel?

Ik zou toch maar eens wat meer van haar gaan opzoeken want er zitten parels tussen!

daar nodigt deze plaat zeker naar uit, maar als ik lees dat Blue een stuk meer Folk klinkt, haak ik al af...

Welnee man: Blue folk, da's een dove die dat schrijft. Mitchell is bij tijd en wijle eerder jazzy. Gisteren nog Travelogue gedraaid - remake van oudere songs, nieuwe arrangementen - man, man een feest voor het audiofiele oor

Travelogue is gewoon pure pracht en praal. Blue is voor mij toch echt wel haar mooiste samen met Court and Spark. Folk? Dat kan je dan eerder zeggen van haar eerste albums (die ik overigens ook enorm waardeer).

Dank heren, dan ga ik die ook gewoon proberen.

Deze bevalt echt heel goed. Kan niet stoppen met luisteren, maar moet eigenlijk echt gaan slapen.

Joni is één van mijn favoriete artiesten, ik heb alles van haar op cd, vinyl, dvd, bootlegs, maar dit album heeft mij in die tweeëntwintig jaar fan zijn nooit veel kunnen doen. Harry's House/Centerpiece vind ik het absolute en helaas één van de weinige hoogtepunten van deze plaat. Het voelt allemaal té geprobeerd, iets wat ze op Don Juan's Reckless Daughter en haar drie jaren tachtig albums ook zou doen.
Heb ook altijd het gevoel dat het vooral Prince zijn publiekelijke liefde voor dit album was dat dit album een tweede leven in blies.
Opvolger Hejira is tig keer beter.

Titeltrack In France They Kiss On Main Street???‍♂️

Kan best dat Prince's voorliefde voor dit album wat extra luisteraars heeft opgeleverd, maar dat doet toch niks af aan de kwaliteit van dit album? Door de aandacht voor haar eerste albums sinds lang deze weer eens geluisterd vandaag en weer helemaal blown away. Ik kan juist niet zoveel met de folky Joni van de eerste albums, hoewel die niet slecht zijn uiteraard. Maar ik vind deze vollere, mellow, jazzy sound echt zoveel beter, veel spannender in mijn oren. En dan de variatie met een Jungle Line, gedurfd. Snap niet waarom je deze zoveel minder vindt dan Hejira, die wat mij betreft in het verlengde van deze ligt.

Anyway, halfje erbij, als er een 5 sterren plaat van Joni is, is het deze voor mij.

Ik vond toevallig deze link met akoestische versies van de meeste van deze nummers: https://www.youtube.com/watch?v=SwqHVIESqzo.

En zo is het weer feest!

Meer dan een jaar geleden kocht ik "Court and Spark". Die was zo sterk dat ik me toch weer heb laten verleiden tot de aanschaf van dit plaatje. Ook weer een pareltje hoor. Zij bewijst hier ook weer dat er méér is dan haar klassieker "Blue".
Deze plaat is nog iets meer jazz getint dan Court and Spark, maar dat stoort absoluut niet ...

Helder verhaal waarbij ik volledig kan aansluiten. Dit album met zijn jazzy sound is samen met Hejira een hoogtepunt is haar carriere wat mij betreft. Met bijvoorbeeld Blue heb ik nog steeds veel moeite, vooral als haar stem zich in de hogere regionen bevindt.

Yield
Deze, Hejira èn het live album dat voornamelijk uit materiaal van beide albums bestaat. Veel beter wordt het niet.

Track 2 zit tussen m'n meest recente Shazams.

Verbaasd dat dit uit 1975 komt. Ik had het in eerste instantie aangezien voor een experimentje van een of andere hedendaagse artiest uit de electronische hoek. Tussen de wat recentere muziek die op alternatieve radiozenders gedraaid wordt, zit regelmatig materiaal met een vergelijkbare ondertoon.

Nu ik het nog eens luister herken ik haar stem wel, maar goed, dat had ook een sample kunnen zijn.

Dit vind ik een sterk album van Joni Mitchell. Ze combineert hier goed jazz en rock en is beter om te horen dan haar vorige folk platen die soms wat saai voelden.