The Black Keys - Turn Blue (2014)

Radio 3 heeft de afgelopen week veel aandacht besteed aan deze nieuwe cd, eerste indruk is veelbelovend, ben benieuwd naar eindresultaat

Integendeel! Als de eerste single van een artiest van een erg hoog niveau is valt het album vaak alleen maar tegen.

Bullet in the Brain is wel heel erg fijn.

Hij is te streamen op itunes.

Om één of andere reden vind ik die stream niet, geraak precies niet op de radio via iTunes.

Klinkt een stukje professioneler en voller dan voorheen.

Het eerste wat me opvalt: Wat een rustig plaatje, de bluesrock is nu echt volledig verdwenen, ze gaan nog een step verder dan op El Camino.
Ik heb het album nu 2x beluisterd en vind em zeer goed, deze ga ik nog veel draaien en ook maar eens op vinyl bestellen denk ik.

Itunes radio werkt nog niet voor Nederlandse Store. Gewoon op album zoeken in de store en dan kan je luisteren.

Het nieuwe langverwachte album van The Black Keys begint monumentaal met het fantastische Weight of Love. Een rustige zeer fraaie instrumentale opbouw - met zelfs wat hints in de richting van Air's All I Need - wordt gevolgd door een typisch mooi Black Keys nummer, waarop ook een heerlijk orgeltje te horen is. Tot slot volgt ook nog een fenomenale gitaarsolo.

Het is overall toch al een wat rustiger plaat geworden, vergeleken met El Camino. Het is soms buitengewoon fraai, wat ons wordt voorgeschoteld en minder catchy vergeleken bij die geweldige voorganger. Uitzondering is de lekkere single Turn Blue.
Een mooi voorbeeld is Bullet in the Brain. Je hoort de gitaren wel degelijk, maar de productie is voller geworden dan op eerdere platen. Dat klinkt inderdaad wat anders, maar ook dit klinkt weer prima. De productie van de plaat is trouwens weer erg sterk, net als de uitvoering natuurlijk.

Er staat trouwens geen minder nummer op Turn Blue. Andere erg sterke nummers zijn de titelsong zelf, It's Up To You Now (dit klinkt trouwens wel bluesy) & het waanzinnige In Our Prime met lekker orgeltje en heerlijke gitaar. Het is knap dat de heren 'gewoon' weer een sterk album weten te maken. Alweer iets voor het jaarlijstje 2014.

Wat een heerlijke plaat weten de heren hier weer af te leveren zeg. Klinkt compleet anders dan El Camino, meer lay back, iets rusterige/chillere vibe, iets minder rocken al is Weight of Love wel echt het hoogtepunt en Fever hier de wat zwakkere broeder, dat had ik al wel een beetje verwacht ook eigenlijk. De intro van Weight of Love doet me overigs nogal veel aan Pink Floyd denken.. Is dat erg? Nee integendeel, super wreed zelfs, hét hoogtepunt toch wel op deze hele fraaie plaat. (Die gitaarsolo!!! Holy shit, wat super wreed!) Ik had m'n verwachtingen voor dit album iets lager ingezet na 'Fever' maar met de rest van de plaat bewijzen ze juist het tegenovergestelde. Ijzersterk, en doet niet veel onder El Camino en Brothers.

4,5*!

Als je binnen 5 jaar met Brothers - El Camino en Turn Blue kwaliteit van de hoogste categorie kunt brengen maak je toch echt naam en als je dat ook nog eens doet met telkens andere invalshoeken geeft dat nog een extra plus. Dit album scoort voorlopig ook weer 4 sterren, maar zou best nog eens opgewaardeerd kunnen worden, voor mij kan deze groep voorlopig niet meer stuk!

Voor mij gaat de aandacht allereerst uit naar de positionering van Turn Blue en Fever op het album. In eerste instantie dacht ik dat het erg ging tegenvallen met deze twee vooruitgeschoven nummers, het tegendeel blijkt waar. Het past precies tussen de rest van het werk. Netjes gedaan! The Black Keys hebben wederom een kwaliteitsslag gemaakt en klinken beter dan ooit. Een paar wereldnummers(Weight of Love/In Our Prime) , acht toppers en een misser(Gotta Get Away). Komt sowieso in het eindejaarslijstje!

Hoewel ik na het horen van de eerste twee singles redelijk sceptisch was moet ik zeggen dat dit een verfrissend uitstapje is. Over het algemeen houd ik meer van de stompende en zwetende blues-rock uit de beginperiode van The Black Keys. Op dit album zijn er minder up-tempo nummers te horen, heel wat minder blues maar heel wat meer psychedelica. De orgel speelt een belangrijke rol. Het gehele album klinkt een stuk 'schoner'; weinig distortion. Dit album zet ten opzichte van de vorige albums een heel nieuwe sfeer neer. And I like it. Kreeg bij hun laatste album het idee dat het toch allemaal op een trucje begon te lijken. Nog steeds prima 'rock 'n roll' nummers, maar soms een beetje vermoeiend. Hier weten ze met een nieuw geluid toch weer overtuigend te klinken.
En met Weight of Love kan je je album niet heel veel beter beginnen.

Een 3.5je door Weight of Love, maar de rest is wel weer erg standaard, poppy en klinkt als een Shins/Broken Bells plaat.

Nee, poppy is het maar op twee nummers, de single Fever & slotnummer Gotta Get Away. Die laatste hadden ze net zo goed weg kunnen laten. Fever vind ik lekkere pop. Bestaat natuurlijk ook

Net begonnen. Wat een fantastisch nummer is The Weight of Love!

Don't believe the anti-hype. Dit album is het minste album van The Black Keys, maar nog wel een redelijk album.

Weight of Love is een geweldig nummer, al was dat geforceerde einde niet nodig. Dit is verre van een spontane jam, dus laat die outro's achterwege.

Fever is aardig, net als Year in Review. 10 Lovers en Gotta Get Away zijn daarentegen weer ronduit slecht. Dit soort bagger hebben we niet eerder gehoord in de 13 jaar dat The Black Keys bestaan.

Conclusie: Dit mag als het meest gelikte en gezapige Black Keys album beschouwd worden. Het is ze vergeven, maar volgende keer weer iets meer ballen tonen aub.

Tip: Nieuwe album van Black Lips is een stuk beter dan dit album. (niet hun beste, maar toch...)

Ik ben erg blij dat ze die werkelijk geweldig lekkere outro niet hebben weggelaten: wat een solo!

Vandaag voor de eerste keer beluisterd, erg soulvol geluid. Alle nummers klinken direct prettig en het is net of je deze cd al een tijd in huis hebt. Het album is goed, degelijk en sterk geproduceerd. Er is duidelijk zeer veel aandacht besteed aan subtiele klankdetails in de nummers, een belletje, een subtiel synthesizerlijntje etc. alles geheel op zijn plek.

Er is eigenlijk maar één maar, ondanks bovenstaand commentaar verrast het nergens!
Maar ja, The Black Keys hebben de lat voor zichzelf ook erg hoog gelegd.

Tsja, lekkere pop bestaat zeker wel (zie St. Vincent), maar daar zit ik nou niet echt op te wachten bij een Black Keys plaat. Het duurt nog wel even voordat ik hem kan luisteren, dus ik kan nog niet oordelen, maar van wat ik hier van gehoord heb word ik niet echt enthousiast.

Volledige album is ook al via Youtube te beluisteren.

Ah nee joh! Ga straks vooral op je eigen oordeel af. Je kon erop wachten dat bepaalde critici gingen schieten, ze worden een beetje te groot de zwarte sleutels.

Zelf heb ik ze momenteel hard op de koptelefoon en het zijn toch echt onmiskenbaar The Black Keys en wat mij betreft in topvorm. Natuurlijk pakken ze het weer net anders aan, steeds hetzelfde kunstje werkt op den duur niet meer en zo. Maar dat anders hebben ze erg slim en handig gedaan, zonder zichzelf te verloochenen. Heerlijke plaat, genieten!

Ik moet nog even wennen aan de rest, maar het eerste en laatste nummer zijn echt súperlekker

De eerste keer luisteren vond ik het nog wel meevallen, maar het cijfer voor dit album daalt met de luisterbeurt een half punt. Ik zal het hier wel bij laten, anders krijgt het nog een negatief cijfer. Onze recensie:

-----

The Black Keys is zo'n band die pas na vele albums ineens keihard zijn doorgebroken (met album Brothers haalden ze een Grammy, en met El Camino echte populariteit). In 2009 na 6 albums nog amper de kleine zaaltjes kunnen vullen, en nu is zelfs de HMH te klein voor ze. Wat er dan vaak gebeurt bij dit soort bands is dat het geluid van de band mee-evolueert met de doelgroep (of de populariteit van de band evolueert mee met het geluid). Zo ook met The Black Keys. De band van Dan Auerbach en Patrick Carney heeft zich door-ontwikkeld naar een iets minder rauw geluid, en naar meer radio-vriendelijke stadion-rock. Opvolger van doorbraak-album Brothers, El Camino, viel dan ook niet bij alle oude fans in de smaak, maar kende wel grote hits. Wat gebeurt er nu op Turn Blue, het tevens door Danger Mouse geproduceerde vervolg?

Turn Blue begint weergaloos goed. Opener Weight of Love is meteen een Black Keys klassieker. Ze channelen hier Pink Floyd, en zetten een prog-rock kraker neer met een geniale gitaar-solo om het nummer af te sluiten. Maar dan is de koek ook wel meteen op. Het album kent verder vele bijna poppy nummers, die duidelijk de stempel van Danger Mouse hebben gekregen. Zo hadden In Time, Fever en titelnummer Turn Blue zo op het laatste Broken Bells album kunnen staan, maar zijn deze nummers simpelweg minder sterk en zijn ze erg cheesy. Het begint langzaamaan te lijken alsof Danger Mouse een beetje in herhaling treedt, maar ook de gitaar-solo's van de jongens zelf zijn minder sterk dan we gewend zijn en we horen niks meer waar we The Black Keys direct aan kunnen herkennen. Het klinkt allemaal dertien in een dozijn, en de karakteristieke blues-rock is verleden tijd. Een paar nummers met leuke opbouw (Waiting on Words) of het wat psychedelischere Our Prime ten spijt, weet de band hier gewoon vrijwel niks interessants op de mat te leggen. Om over het tenenkrommende puber-rock slotnummer Gotta Get Away nog maar te zwijgen.

Turn Blue begon heel goed, en dankzij Weight of Love zal het totaalcijfer nog wel meevallen. Maar het album zelf? Nee. The Black Keys zijn me hier toch echt kwijtgeraakt. Ik zet Attack & Release en Brothers nog een keertje op.
Pat-sounds: The Black Keys - Turn Blue (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

De release-hype die altijd ontstaat bij een langverwacht album (en er toch maar iets geniaals in te willen horen, dit is mij niet vreemd) brengt toch een tegenvaller. Ben het met Norrage volledig eens. Voorlopig niet meer dan 2.5 *

Heerlijk Album, geen Attack & Release hun absolute topper wat mij betreft, maar een zeer luisterbare en goed album. Je moet als band blijven veranderen, dus ja, het is anders...! Ze hebben niet voor niets nu een groot publiek en daar voldoet dit album zeker aan. Top dus.

ben pas halverwege, nog even wennen sowieso...

toch wel weer lekker album!
maar Brothers blijft sowieso favoriet...

Ga 'm niet waarderen.
Dit is niet meer The Black Keys van o.a. A & T en Brothers, fijne en vuige albums.
Turn Blue is bijna mainstream, gladde randen, soms zelfs zoetgevooisd.
Muziek kortom die mij minder ligt, teveel richting 13 in dozijn.
Jammerlijke evolutie?

Vaak als bands groter worden en een commerciëler geluid voortbrengen stopt het voor mij ook (zoals een Elbow bijvoorbeeld). Maar bij The Black Keys kan ik hun albums nog steeds enorm waarderen. Ook deze klinkt me weer erg fijn in het gehoor. Ze zullen hun oude werk niet zo snel overtreffen met hun huidige manier van muziek maken maar het zijn nog wel prima albums.