The Black Keys - Turn Blue (2014)

Het nieuwe langverwachte album van The Black Keys begint monumentaal met het fantastische Weight of Love. Een rustige zeer fraaie instrumentale opbouw - met zelfs wat hints in de richting van Air's All I Need - wordt gevolgd door een typisch mooi Black Keys nummer, waarop ook een heerlijk orgeltje te horen is. Tot slot volgt ook nog een fenomenale gitaarsolo.

Het is overall toch al een wat rustiger plaat geworden, vergeleken met El Camino. Het is soms buitengewoon fraai, wat ons wordt voorgeschoteld en minder catchy vergeleken bij die geweldige voorganger. Uitzondering is de lekkere single Turn Blue.
Een mooi voorbeeld is Bullet in the Brain. Je hoort de gitaren wel degelijk, maar de productie is voller geworden dan op eerdere platen. Dat klinkt inderdaad wat anders, maar ook dit klinkt weer prima. De productie van de plaat is trouwens weer erg sterk, net als de uitvoering natuurlijk.

Er staat trouwens geen minder nummer op Turn Blue. Andere erg sterke nummers zijn de titelsong zelf, It's Up To You Now (dit klinkt trouwens wel bluesy) & het waanzinnige In Our Prime met lekker orgeltje en heerlijke gitaar. Het is knap dat de heren 'gewoon' weer een sterk album weten te maken. Alweer iets voor het jaarlijstje 2014.

Wat een heerlijke plaat weten de heren hier weer af te leveren zeg. Klinkt compleet anders dan El Camino, meer lay back, iets rusterige/chillere vibe, iets minder rocken al is Weight of Love wel echt het hoogtepunt en Fever hier de wat zwakkere broeder, dat had ik al wel een beetje verwacht ook eigenlijk. De intro van Weight of Love doet me overigs nogal veel aan Pink Floyd denken.. Is dat erg? Nee integendeel, super wreed zelfs, hét hoogtepunt toch wel op deze hele fraaie plaat. (Die gitaarsolo!!! Holy shit, wat super wreed!) Ik had m'n verwachtingen voor dit album iets lager ingezet na 'Fever' maar met de rest van de plaat bewijzen ze juist het tegenovergestelde. Ijzersterk, en doet niet veel onder El Camino en Brothers.

4,5*!

De eerste keer luisteren vond ik het nog wel meevallen, maar het cijfer voor dit album daalt met de luisterbeurt een half punt. Ik zal het hier wel bij laten, anders krijgt het nog een negatief cijfer. Onze recensie:

-----

The Black Keys is zo'n band die pas na vele albums ineens keihard zijn doorgebroken (met album Brothers haalden ze een Grammy, en met El Camino echte populariteit). In 2009 na 6 albums nog amper de kleine zaaltjes kunnen vullen, en nu is zelfs de HMH te klein voor ze. Wat er dan vaak gebeurt bij dit soort bands is dat het geluid van de band mee-evolueert met de doelgroep (of de populariteit van de band evolueert mee met het geluid). Zo ook met The Black Keys. De band van Dan Auerbach en Patrick Carney heeft zich door-ontwikkeld naar een iets minder rauw geluid, en naar meer radio-vriendelijke stadion-rock. Opvolger van doorbraak-album Brothers, El Camino, viel dan ook niet bij alle oude fans in de smaak, maar kende wel grote hits. Wat gebeurt er nu op Turn Blue, het tevens door Danger Mouse geproduceerde vervolg?

Turn Blue begint weergaloos goed. Opener Weight of Love is meteen een Black Keys klassieker. Ze channelen hier Pink Floyd, en zetten een prog-rock kraker neer met een geniale gitaar-solo om het nummer af te sluiten. Maar dan is de koek ook wel meteen op. Het album kent verder vele bijna poppy nummers, die duidelijk de stempel van Danger Mouse hebben gekregen. Zo hadden In Time, Fever en titelnummer Turn Blue zo op het laatste Broken Bells album kunnen staan, maar zijn deze nummers simpelweg minder sterk en zijn ze erg cheesy. Het begint langzaamaan te lijken alsof Danger Mouse een beetje in herhaling treedt, maar ook de gitaar-solo's van de jongens zelf zijn minder sterk dan we gewend zijn en we horen niks meer waar we The Black Keys direct aan kunnen herkennen. Het klinkt allemaal dertien in een dozijn, en de karakteristieke blues-rock is verleden tijd. Een paar nummers met leuke opbouw (Waiting on Words) of het wat psychedelischere Our Prime ten spijt, weet de band hier gewoon vrijwel niks interessants op de mat te leggen. Om over het tenenkrommende puber-rock slotnummer Gotta Get Away nog maar te zwijgen.

Turn Blue begon heel goed, en dankzij Weight of Love zal het totaalcijfer nog wel meevallen. Maar het album zelf? Nee. The Black Keys zijn me hier toch echt kwijtgeraakt. Ik zet Attack & Release en Brothers nog een keertje op.
Pat-sounds: The Black Keys - Turn Blue (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Ik vind het altijd wel mooi als bands niet alleen doorgaan op de bekende weg, maar ook nieuwe elementen toevoegen aan hun muziek en nieuwe wegen durven in te slaan en dat doen The Black Keys. Daarvoor verdienen ze wat mij betreft respect.
Dat wil niet zeggen dat het resultaat ook altijd geslaagd is. Dit album zal zeker een bepaalde groep luisteraars goed liggen, maar ik hoor er niet bij. Het puntige is echt weg en het raakt me nergens en als het dan ook nog niet meer lekker rockt, dan blijft er een naar mijn mening een middelmatig en vrij standaard album over. Voor mij de categorie; goed en met lef geprobeerd, maar niet geslaagd. Volgende album beter!

Het is inmiddels alweer drie jaar geleden dat The Black Keys definitief doorbraken bij het grote publiek met hun album El Camino. Daarvoor verschenen echter ook al een aantal noemenswaardige albums zoals Brothers en Thickfreakness. Na een lange toer langs uitverkochte concerthallen wereldwijd begon er een moeilijke periode voor Dan Auerbach. De emoties en indrukken van de scheiding met zijn vrouw komen veelvuldig naar voren in de nummers op het nieuwe album Turn Blue.

Met de Weight of Love wordt gelijk de belading van de songs duidelijk die voornamelijk bestaan uit de emoties en gevoelens van Dan. Met ingetogen rust door de klanken van de akoestische gitaar opent het nummer in kalmte. Gelukkig horen we gelijk wat van de oude Black Keys in een scherpe gitaarsolo van Auerbach. Een sterke opener gevuld met emoties en knallende gitaarsolo’s die in kracht toenemen naar het einde toe.

I used to think darling you’d never do nothing
But you are always up to something
Always out and running
I got to think those days are coming

Tijdens In Time is de invloed van Brian Burton aanwezig die op het album meerdere nummers ondersteund op de keyboard en piano. Daarnaast is de combinatie van het duo Dan en Patrick sterker dan ooit te voren. De drums en gitaren staan nog steeds centraal en vinden ook in dit nummer weer aftrek. Het titelnummer straal pure rust uit en wordt door meerdere melodielijnen omvangen. De boodschap aan zijn vrouw is duidelijk en het uitten van de pijn in de muziek kent zijn sterke kanten.

De eerste single Fever kent een aangenaam melodietje die zich in je hoofd nestelt en een even pakkend refrein. Dat er wat meer invloeden vanuit de elektronische muziek doorsijpelen op het album maakt dit nummer onder andere wat toegankelijker voor een groot publiek. Toch worden de herkenbare onderdelen niet weggelaten en komt het geheel goed over.

Fever, cuz I’m breaking
Fever got me aching
Fever, why don’t you explain
Break it down again

Het vervolg met Year in Review bouwt zich licht voort op de voorgaande track. Een ontspannen nummer waar de klasse van Dan als tekstschrijver en gitarist opnieuw kenbaar worden gemaakt. Bullet in the Brain kent een sterke opbouw die uitmunt in een gevecht tussen de drums en gitaren. Vol energie zorgt het nummer voor een aantal verrassende wendingen waarbij de luisteraars aandacht wordt gevraagd. Op It’s Up to You Now worden we herinnerd aan El Camino, een pakkend deuntje met een stevig gitaar- en drumgeluid. Dan rockt er weer ouderwets op los op één van zijn vele gitaren. Dat hij de hoge noten niet ontwijkt is te horen op Waiting on Words. Zijn stem is bijna niet herkenbaar meer maar de emoties worden opnieuw tot uiting gebracht. De liefde is nog steeds aanwezig maar het afscheid is al geweest en het zal niet meer goed komen.Op 10 Lovers betrekt Dan zijn dochtertje in het verhaal en laat weten dat het belangrijkste is dat de relatie met haar ouders intact blijft maar dat het niet meer hetzelfde zal zijn.

Don’t leave us not in love again
The little girl can’t comprehend
She had another dream that her mama’s gone
She’s alright, but you’re all wrong

Achtergrondzang is net als op Weight of Love en Turn Blue aanwezig en wordt bezongen door Regina Ann en Alfreda McCrary. In Our Prime ontstaat in pure rust door de piano en hoge gitaarklanken maar kent een omslag waarbij vast ritme wordt aangehouden. De piano doet later weer zijn intrede wanneer het geheel in wat meer bombast uitmunt. Een sterk nummer die keer op keer een verassing teweeg brengt. Gotta Get Away is een afsluiter die ons erg doet denken aan bands zoals CCR. Een catchy gitaarriff waarbij het refrein pakkend is. Ondanks de door emoties doordrenkte teksten heeft het nummer een vrolijke klank en kan het zich zomaar eens ontwikkelen tot een hitsingle.
Dat The Black Keys nog genoeg te brengen hebben aan het publiek bewijzen ze op het album Turn Blue. De stevige tracks worden meer dan tevoren afgewisseld met lichtere popsongs waarbij de gitaren en drums nog steeds centraal staan. Om te blijven groeien na een plaat als El Camino is een grote inspanning maar The Black Keys tonen in ieder geval aan het niveau niet naar beneden te halen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Het knappe aan The Black Keys vind ik dat al hun albums anders klinken, maar toch altijd als The Black Keys. ”Turn Blue” is weer anders dan voorganger ”El Camino”. Die plaat was opgewekt, bombastisch, swingend en aanstekelijk. ”Turn Blue” is meer ingetogen, donkerder en Dan Auerbach schrijft al zijn persoonlijke ellende van zich af. Veel vrolijkheid is er op ”Turn Blue” dus niet te vinden. Dat betekent niet dat de muziek deprimerend is. Een aantal nummers hebben een heerlijke groove, waarbij ik het vooral opvallend vind hoe vaak de baslijn als basis voor het liedje wordt gebruikt. Nu is dat op zich niet zo vreemd, maar in mijn beleving worden de liedjes op voorgaande albums veelal gedragen door de gitaarriff van Auerbach. Op ”Turn Blue” houdt Auerbach zich qua gitaarriff best wel in. Dat is even wennen, maar de instrumentatie is verder dik in orde en ik mis het dus nergens. Dat betekent niet dat er geen gitaarspel is te horen op ”Turn Blue”. Af en toe hoor je nog die aanstekelijke riffs, maar vooral bevat ”Turn Blue” een aantal fantastische gitaarsolo’s. Een mooi voorbeeld is het einde van opener ”Weight of Love”. Productietechnisch zit het allemaal weer bijzonder vernuftig in elkaar en klinkt het als een klok. De liedjes vormen ook nog eens een mooi geheel. Uitzondering daarop is afsluiter ”Gotta Get Away”. Dit nummer zou qua sfeer beter passen op ”El Camino”. Het klinkt als een samenraapsel van alle elementen van een classic rock nummer; een killer riff, een onweerstaanbaar refrein, etc. Is het daarom een slecht liedje? Helemaal niet wat mij betreft, ik vind hem heerlijk, maar het past gewoon niet echt de context van ”Turn Blue”. Aan de andere kant wordt het album wel opgewekt afgesloten. ”Brothers” blijft mijn favoriete album van The Black Keys; broeierig, bluesy en soulvol, maar ”Turn Blue” ligt wat mij betreft mooi in het verlengde ervan.

Deze plaat van The Black Keys is beter dan ik in eerste instantie had verwacht. Single 'Weight of Love' liet niet bepaald het allerbeste verhopen, maar is dan toch een bescheiden groeier gebleken. Dit nummer doet me gek genoeg denken aan de muziek van Sioen voor de Belgische TV-serie 'Marsman'. In al zijn uitwaaieren een aardige song.

De stroming waar de hoes iets te duidelijk naar solliciteert, hoor je ook terug in de elf songs die op 'Turn Blue' staan. Psychedelica. Duidelijke invloeden van bepaalde bands uit het verleden zijn niet te horen, maar laten we het er op houden dat het duo goed heeft geluisterd, en zijn eigen draai aan het totaalplaatje heeft gegeven. Het extra pigment is deze keer een scheut soul en een snufje funk, gekenmerkt door het charismatische stemgeluid van Auerbach en het fijne drumwerk van Carney.

Een aantal nummers klinken me net dat tikkeltje te easy, zoals 'Fever', en dat werpt een lichte smet op het volbloed pop-karakter dat deze plaat bezit. Dat het aanslaat, zullen de verkoopcijfers ongetwijfeld bewijzen, en The Black Keys vind ik één van die hypes die niet geheel onterecht is. Ze maken, met hun tweetjes, gewoon erg fijne muziek, en de productie is ook altijd goed, bij elke plaat een beetje cleaner, heb ik de indruk. Maar of dat erg is? Neen, ik denk het niet.

Favorieten zijn dan toch de opener, het titelnummer, en de geweldige tandem 'Year in Review'-'Bullet in the Brain'. Ook de afsluiten mag er, in al zijn catchiness, zeker zijn.

3,5 sterren

De opener Led Zeppelin? Mij deed de gitaarsolo waarmee het openingsnummer begint eerder denken aan Santana. Het nummer is wel een vreemde: er zitten muzikaal gezien mooie stukken in maar of de een of andere manier vind ik het niet binnen een nummer passen: teveel stijlen ofzo.

Wat ik dan van de rest van het album vind? Het is wederom vette retro. Waar ze op het vorige album nog neigde naar T-rex achtige sound van eind 60-er jaren schuiven ze nu de 70-er jaren in. Maar wat ik moet vinden van nummers zoals Fever? Eerlijk gezegd hadden ze van mij de disco-periode mogen overslaan.

Slecht word het nergens hoor: zoals hierboven al aangehaald schuurt de muziek van de Keys nog altijd en dat is wel gewoon lekker. Maar geef mij toch maar die T-rex sound van El Camino

Meer zweverig en dromerig dan voorganger El Camino, waar flink wat meer pit in zat. Wanneer dit album begint heb je eerder het idee naar een album van Air te luisteren. Her en der wel een paar leuke songs (zoals de aanstekelijke single Fever), maar het grootste gedeelte van het album is het net niet. De flauwe afsluiter Gotta Get Away geeft de definitieve doodsteek.

112 berichten in de eerste anderhalf jaar na de release, nul in de anderhalf jaar daarná, ik begrijp dat nooit zo goed, alsof de fans deze plaat meteen oppikten maar de overige muziekliefhebbers hier nooit aan zijn toegekomen terwijl hij in Amerika toch op nummer 1 in de charts binnenkwam, jammer.
        Als (nog-)niet-fan hoor ik psychedelica uit zowel de jaren 60 als de 80's/vroege-90's in volle glorie : een stem met een echo à la John Lennon, knarsende Hendrix-gitaren en Neil Young-fuzz, sloffende drums uit de Stone Roses-tijd, ploppende basjes (Air?), een Rolling Stones-beat, een Farfisa-orgeltje en zelfs een tamboerijn, en natuurlijk af en toe een vrouwelijke tweede stem om de feestvreugde te verhogen, alles zeer aanstekelijk. Soms de Black Rebel Motorcycle Club, soms Wooden Shjips, soms de (latere) Temples, ik hoor het er allemaal in terug, dus wat moet tellen is het niveau van de composities, en die zijn gelukkig overal in orde, alsof ze begonnen zijn met de liedjes en zich pas daarná het retrojasje hebben aangemeten, in plaats van eerst de modieuze fit uit te zoeken en daar dan wat bij te verzinnen. Waarvoor hulde, want dit is een lekkere plaat geworden. Dat ik persoonlijk na een nummer of vijf wel genoeg krijg van die falset en die Beck-vibe is bijzaak.

In afwachting van hun volgende maand te verschijnen nieuwe album toch maar eens de voorganger Turn blue meegepikt .Door het wisselende enthousiasme voor deze plaat en het stuk draaien van El Camino en Brothers was Turn blue nooit echt een prioriteit voor mij,iets wat nu echter een misvatting blijkt te zijn geweest.
Wel heeft dit album een wat langere aanlooptijd nodig bij de luisteraar en het duurt dan ook even voordat je Turn blue echt op zijn waarde kan schatten.De blues ingrediënten zijn hier nog wat verder op de achtergrond geraakt en de sound is nu een meeslepende combinatie van rock,pop en een flinke scheut soul geworden.De levendige en krachtige productie van,opnieuw Danger Mouse sluit daar prima op aan.
De songs lijken in eerste instantie wat minder 'catchy' dan die op hun voorafgaande plaat maar na een aanzienlijk aantal draaibeurten blijken onder andere Weight of Love,Year in Review,10 Lovers en in our prime gewoon fantastische nummers.En dat laatste geldt eigenlijk voor het hele album.