The Black Keys - Turn Blue (2014)

Ik zie bij Black Keys een beetje dezelfde ontwikkeling als Kings Of Leon. Van rauwe ongepolijste alternative naar gladgestreken pop/rock. Neemt niet weg dat het best een aardig album is.

Ik vind het altijd wel mooi als bands niet alleen doorgaan op de bekende weg, maar ook nieuwe elementen toevoegen aan hun muziek en nieuwe wegen durven in te slaan en dat doen The Black Keys. Daarvoor verdienen ze wat mij betreft respect.
Dat wil niet zeggen dat het resultaat ook altijd geslaagd is. Dit album zal zeker een bepaalde groep luisteraars goed liggen, maar ik hoor er niet bij. Het puntige is echt weg en het raakt me nergens en als het dan ook nog niet meer lekker rockt, dan blijft er een naar mijn mening een middelmatig en vrij standaard album over. Voor mij de categorie; goed en met lef geprobeerd, maar niet geslaagd. Volgende album beter!

Het is inmiddels alweer drie jaar geleden dat The Black Keys definitief doorbraken bij het grote publiek met hun album El Camino. Daarvoor verschenen echter ook al een aantal noemenswaardige albums zoals Brothers en Thickfreakness. Na een lange toer langs uitverkochte concerthallen wereldwijd begon er een moeilijke periode voor Dan Auerbach. De emoties en indrukken van de scheiding met zijn vrouw komen veelvuldig naar voren in de nummers op het nieuwe album Turn Blue.

Met de Weight of Love wordt gelijk de belading van de songs duidelijk die voornamelijk bestaan uit de emoties en gevoelens van Dan. Met ingetogen rust door de klanken van de akoestische gitaar opent het nummer in kalmte. Gelukkig horen we gelijk wat van de oude Black Keys in een scherpe gitaarsolo van Auerbach. Een sterke opener gevuld met emoties en knallende gitaarsolo’s die in kracht toenemen naar het einde toe.

I used to think darling you’d never do nothing
But you are always up to something
Always out and running
I got to think those days are coming

Tijdens In Time is de invloed van Brian Burton aanwezig die op het album meerdere nummers ondersteund op de keyboard en piano. Daarnaast is de combinatie van het duo Dan en Patrick sterker dan ooit te voren. De drums en gitaren staan nog steeds centraal en vinden ook in dit nummer weer aftrek. Het titelnummer straal pure rust uit en wordt door meerdere melodielijnen omvangen. De boodschap aan zijn vrouw is duidelijk en het uitten van de pijn in de muziek kent zijn sterke kanten.

De eerste single Fever kent een aangenaam melodietje die zich in je hoofd nestelt en een even pakkend refrein. Dat er wat meer invloeden vanuit de elektronische muziek doorsijpelen op het album maakt dit nummer onder andere wat toegankelijker voor een groot publiek. Toch worden de herkenbare onderdelen niet weggelaten en komt het geheel goed over.

Fever, cuz I’m breaking
Fever got me aching
Fever, why don’t you explain
Break it down again

Het vervolg met Year in Review bouwt zich licht voort op de voorgaande track. Een ontspannen nummer waar de klasse van Dan als tekstschrijver en gitarist opnieuw kenbaar worden gemaakt. Bullet in the Brain kent een sterke opbouw die uitmunt in een gevecht tussen de drums en gitaren. Vol energie zorgt het nummer voor een aantal verrassende wendingen waarbij de luisteraars aandacht wordt gevraagd. Op It’s Up to You Now worden we herinnerd aan El Camino, een pakkend deuntje met een stevig gitaar- en drumgeluid. Dan rockt er weer ouderwets op los op één van zijn vele gitaren. Dat hij de hoge noten niet ontwijkt is te horen op Waiting on Words. Zijn stem is bijna niet herkenbaar meer maar de emoties worden opnieuw tot uiting gebracht. De liefde is nog steeds aanwezig maar het afscheid is al geweest en het zal niet meer goed komen.Op 10 Lovers betrekt Dan zijn dochtertje in het verhaal en laat weten dat het belangrijkste is dat de relatie met haar ouders intact blijft maar dat het niet meer hetzelfde zal zijn.

Don’t leave us not in love again
The little girl can’t comprehend
She had another dream that her mama’s gone
She’s alright, but you’re all wrong

Achtergrondzang is net als op Weight of Love en Turn Blue aanwezig en wordt bezongen door Regina Ann en Alfreda McCrary. In Our Prime ontstaat in pure rust door de piano en hoge gitaarklanken maar kent een omslag waarbij vast ritme wordt aangehouden. De piano doet later weer zijn intrede wanneer het geheel in wat meer bombast uitmunt. Een sterk nummer die keer op keer een verassing teweeg brengt. Gotta Get Away is een afsluiter die ons erg doet denken aan bands zoals CCR. Een catchy gitaarriff waarbij het refrein pakkend is. Ondanks de door emoties doordrenkte teksten heeft het nummer een vrolijke klank en kan het zich zomaar eens ontwikkelen tot een hitsingle.
Dat The Black Keys nog genoeg te brengen hebben aan het publiek bewijzen ze op het album Turn Blue. De stevige tracks worden meer dan tevoren afgewisseld met lichtere popsongs waarbij de gitaren en drums nog steeds centraal staan. Om te blijven groeien na een plaat als El Camino is een grote inspanning maar The Black Keys tonen in ieder geval aan het niveau niet naar beneden te halen.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Eerste luisterbeurt zit erop. Weg blazen doet het in ieder geval niet, sowieso weet het zeker niet alle tijd te blijven boeien. Eigenlijk klinkt het allemaal zoals ik verwacht had dat het zou gaan klinken, maar of dat nou mooi nieuws is weet ik nog niet zo zeker.

Wat een toffe plaat weer zeg.. Black Keys is echt een band die ik graag hoor.

ik luister ze erg graag en pin mij niet aan de andere cdtjes van the black keys vast
dus geef ik de volle patat aan *****

Gisteren op 180 gram vinyl geluisterd en man, wat komt deze muziek dan nog mooier uit de bocht vliegen! Opvallend: als je deze plaat vaker luistert wordt hij nog beter. Gaat inmiddels in de richting van Brothers.

Een fantastisch mooi album met een knallend begin en ontzettend mooie hoogtepunten tussendoor. Bullet in the Brain is zo'n nummer waarin het vakmanschap van de band wederom naar boven komt drijven. Hoppa, 4-->4,5 sterren!

Half sterretje erbij, in de auto op goed volume begint het toch langzaam weer goed te komen tussen mij en de Keys. Gewoon een lekker plaatje, op iets minder niveau dan Brothers.

Ach ja, zit zo te denken: Drie sterren in mijn beleving, met muziek naar mijn smaak. Als je het zou afzetten tegen alles wat er de laatste tijd is uitgekomen zou je het misschien toch een 4.85 moeten geven...

Precies, deze recensie op Popmatters vat het goed samen:

"The Black Keys have reached such a pinnacle of success that each record will be picked through with a fine tooth comb. Many will look for the moment when they can declare that the group has officially “sold out” or has become so entrenched in success than they no longer try anything new. This album shows neither of these characteristic and although far from a perfect album, the Black Keys have successfully added to their already impressive album with another solid record."

Tof album, zonder meer. Het klinkt eigenlijk helemaal niet als The Black Keys, en dat vind ik best fijn, zonder daarmee gezegd te hebben dat hun voorgaande albums niet goed zijn. Neen, die zijn waarschijnlijk wel wat beter dan deze wat gladde plaat, maar ach, wat deert het. 'Turn Blue' is een album dat zich het makkelijkst laat beluisteren onder de zon, met een fruitige cocktail in de hand, en een zonnebril op de snoet.

Erg goed album dit. Misschien vind ik dit wel hun beste ooit. Waarschijnlijk omdat ik meer van het gladde en zoetgevooisde ben
Lekker melodieus en top productie van Danger Mouse.
Weight of Love doet me af en toe zelfs aan DSOTM van Floyd denken.

Juist onder die omstandigheden grijp ik terug naar vuiger werk. Sterker nog, voor dit album heb ik gewoon geen enkel moment. 't Zijn de Keys, en die heb ik hoog zitten, maar meer dan 2 sterren gaan het niet worden.

Heb ik nu naar de Arctic Monkeys zitten luisteren???

Zo, wat een geweldige combinatie: the AM & the BK!

Zoveel lijken de laatste twee albums van beide bands toch niet op elkaar?

En ineens: Turn Blue bovenaan de rotatielijst op deze zonnige dag.

Nieuwe Black Keys! Hoewel ik een groot fan ben van hun vroegere sound (voor attack etc) kon ik het niet laten om dit album aan te schaffen.

Het begint geweldig met een nummer die mij sterk aan Pink Floyd- Dark side... doet denken.
Maar vervolgens kakt het enorm in.. de nummers worden enorm lief en een vette overstuurde riff zit er helaas niet meer in.. Heb soms zelfs het gevoel dat ik naar Arctic Monkeys aan het luisteren ben.. Met name de drums en bass.. Jammer dat de mannen dit niveau bereikt hebben.. Nummers steken prima in elkaar hoor maar ik vind het maar een slappe bedoeling. De productie is btw wel retestrak..

2,5 * voor de reminders naar Pink Floyd en de productie an zich.
Verder meh.. De beste mannen kunnen 100x beter.. Maar aan de andere kant.. Met 8 geweldige albums op hen naam mag je zeer zeker weleens wat anders proberen.. Naar mij mening is dit album niet geslaagd.. Jammer.

Productie is mede door Danger Mouse zie ik.

Het album schalt al twee weken uit mijn speakers, het is voor mij echt een album met veel lagen. Lagen die pas naar boven komen als je vaker luistert. Pink Floyd,en de Beatles komen zelf af en toe langs wippen, over wippen gesproken, ben wel benieuwd hoe ze dit gaan doen tijdens Down The Rabbit Hole. De band heeft zich in al die jaren verder ontwikkeld, als ze nu nog steeds de vuige garage rock/blues zouden maken van het begin waren ze wel zo'n beetje klaar geweest. .

Het knappe aan The Black Keys vind ik dat al hun albums anders klinken, maar toch altijd als The Black Keys. ”Turn Blue” is weer anders dan voorganger ”El Camino”. Die plaat was opgewekt, bombastisch, swingend en aanstekelijk. ”Turn Blue” is meer ingetogen, donkerder en Dan Auerbach schrijft al zijn persoonlijke ellende van zich af. Veel vrolijkheid is er op ”Turn Blue” dus niet te vinden. Dat betekent niet dat de muziek deprimerend is. Een aantal nummers hebben een heerlijke groove, waarbij ik het vooral opvallend vind hoe vaak de baslijn als basis voor het liedje wordt gebruikt. Nu is dat op zich niet zo vreemd, maar in mijn beleving worden de liedjes op voorgaande albums veelal gedragen door de gitaarriff van Auerbach. Op ”Turn Blue” houdt Auerbach zich qua gitaarriff best wel in. Dat is even wennen, maar de instrumentatie is verder dik in orde en ik mis het dus nergens. Dat betekent niet dat er geen gitaarspel is te horen op ”Turn Blue”. Af en toe hoor je nog die aanstekelijke riffs, maar vooral bevat ”Turn Blue” een aantal fantastische gitaarsolo’s. Een mooi voorbeeld is het einde van opener ”Weight of Love”. Productietechnisch zit het allemaal weer bijzonder vernuftig in elkaar en klinkt het als een klok. De liedjes vormen ook nog eens een mooi geheel. Uitzondering daarop is afsluiter ”Gotta Get Away”. Dit nummer zou qua sfeer beter passen op ”El Camino”. Het klinkt als een samenraapsel van alle elementen van een classic rock nummer; een killer riff, een onweerstaanbaar refrein, etc. Is het daarom een slecht liedje? Helemaal niet wat mij betreft, ik vind hem heerlijk, maar het past gewoon niet echt de context van ”Turn Blue”. Aan de andere kant wordt het album wel opgewekt afgesloten. ”Brothers” blijft mijn favoriete album van The Black Keys; broeierig, bluesy en soulvol, maar ”Turn Blue” ligt wat mij betreft mooi in het verlengde ervan.

En laten de Monkeys nu juist verantwoordelijk zijn voor één van de beste albums van 2013! Een belachelijk hoog niveau dus. Deze komt in mijn jaarlijst.

"De artiest of zijn/haar vertegenwoordiger heeft besloten dit album niet op Spotify uit te brengen."
Tja, dan heb ik er al geen behoefte meer aan om dit plaatje te gaan luisteren (wat zo ook niet lukt op een fatsoenlijke manier natuurlijk).

Tja, nou zou ik iets kunnen zeggen over dat ouderwetse geluidsdragers als een lp of een cd op zich een best fatsoenlijke manier zijn om muziek te luisteren, maar laat ik dat maar niet doen. Dan kom ik zo ouwelijk over met mijn 34 jaar .
Of je er rouwig om moet zijn, hangt er vanaf of je op zoek bent naar de bekende Black Keys, die puntige strakke nummers maken, of wel toe bent aan wat vernieuwing met meer muziek in de trant van The Arctic Monkeys en The Killers ( niet mijn favoriete bandjes).
Is het eerste het geval, dan mis je niets en mag je blij zijn met Spotify. Is het laatste het geval, dan is wellicht het aanschaffen (of lenen) toch echt de moeite waard

Hoger niveau is niet altijd beter.. Ben je bekend met eerdere werk van de Keys? Met mimimale instrumenten een muur van geluid creeeren.. Dat vind ik een hoog niveau.. Maar album staat weer aan vanwege jouw enthousiasme (y)

'Brothers' was spannender en 'El Camino' was in zn doorstampende stijl opwindender. Er zit best veel variatie in deze plaat, maar toch klinkt het wat eenvormiger dan genoemde voorgangers. Ik vind het een prima album, maar had op iets meer gehoopt van dit toch inmiddels wel vermaarde rocckduo.

Turn blue is geen album waar ik mij direct aan warmde, in tegenstelling tot El camino. De plaat is wel aan het groeien en ik sluit dan ook niet uit dat ik het aantal sterren over de tijd heen moet bijstellen. Een opening intro als Sneeuwwitje en de boze schoonmoeder, met Weight of love waar ook nog eens met de Air sound wordt gespeeld? Wel heel bijzonder. Directe hits hoor ik niet op Turn blue, maar wel een groot aantal nummers die behoorlijk raak zijn. Wat al die echtscheidingsverhalen betreft. Wat Turks fruit mij al leerde: Er zit altijd een andere kant aan een zaak. Die horen we hier niet. Wel een heel interessante kant.

Wil je het hele verhaal lezen? Die staat op de site van WoNo Magazine.

Wo.

Ik zal dit album nog enkele malen moeten luisteren voor een goed oordeel, maar ik vind het na twee luisterbeurten toch er tegenvallen. Sterke opening en einde, maar het midden is matig. Toch wel jammer. Maar misschien zal mijn mening nog veranderen na het album wat vaker toerend in de auto beluisterd te hebben. Heb namelijk de elpee plus cd uitvoering.

Na 5 luisterbeurten heb ik nog steeds geen grip op deze plaat, hij lijkt niet echt aan te slaan op de een of andere manier. Er staan wel een aantal lekkere tracks op zoals Fever, Bullet in the Brain en Gotta get Away. Wel respect voor The Black Keys dat ze met elk album toch net even wat anders proberen te doen. Voorlopig 3,5* ik hoop dat hij nog gaat groeien.

een groeiplaat toch, in tegenstelling tot bijvoorbeeld El Camino, had het schijfje wat tijd nodig, maar nu 'snap ' ik hem... zeker de nodige kansen geven zou ik zeggen.