Fink - Hard Believer (2014)

je onderbouwt het nu wel beter, maar ik heb nog steeds de vraag of je wel aandachtig genoeg hebt geluisterd.
ik ben van mening dat er gekozen is voor een ander geluid. niet spectaculair anders, maar toch duidelijk anders. en daar was ik op voorhand wat 'angstig' over, omdat ik zo genoot van het geluid van zijn laatste platen.
dit heeft toch goed, en verrijkend uitgepakt, naar mijn smaak, maar de verandering is tot nu toe aan jou voorbij gegaan.
dat kan.

Ik heb hem pas anderhalve keer geluisterd, dus dat moet zeker nog vaker. Ik bedoel meer, zijn geluid is zo specifiek, dat zelfs al zouden bepaalde dingen zo drastisch veranderd zijn, je er moeilijk omheen kan dat de algehele sfeer vrijwel hetzelfde overkomt...
Maar ik kom als ik hem wat vaker geluisterd heb erop terug

Natuurlijk, je hoort nog steeds dat het Fink is. Maar mij viel bij de eerste luisterbeurt van de eerste nummers die naar buiten kwamen al op dat er een ander geluid was. Het is mijns inziens rijker, geproduceerder en commerciëler geworden. Wat in Finks zeldzame geval positief is. Ik denk dat deze plaat een stuk toegankelijker en boeiender is voor een groter publiek, zonder de vertrouwde Fink-kwaliteiten te verliezen (dat is misschien wat jij bedoelt Norrage). En dat was volgens mij precies de bedoeling van FInk. Ik denk dat hij daar heel goed in geslaagd is.

Maar eens met zaaf: dit is wel degelijk een héél ander geluid, maar nog steeds Fink. In Rainbows is ook niet met The Bends te vergelijken, maar Radiohead blijft Radiohead.

Waar zijn eerste albums (elektronisch uitgezonderd) nog eenzelfde geluid hadden, vond ik Perfect Darkness al een nieuwe richting inslaan. Met dit album wordt dat nog wat drastischer, maar zoals ik al eerder zei vind ik dat enkel positief. Na drie ''dezelfde'' albums en één in het verlengde daarvan is vernieuwing welkom.

Wat een geweldig album is dit zeg. Kende de beste man nieteens. Prachtige composities en de zanger beschikt over een heerlijk eerlijk stemgeluid. Eindlijstjes materiaal.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fink - Hard Believer - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Precies drie jaren zijn verstreken sinds de release van Fink’s Perfect Darkness. Het bleek een plaat die direct bij eerste beluistering een diepe indruk maakt, maar vervolgens nog heel lang door groeit; wat mij betreft zelfs tot op de dag van vandaag.

Op Perfect Darkness koos Finian Greenhall wederom voor een intiem singer-songwriter geluid dat zijn gelijke niet kende en dat vooral naar heel veel meer smaakte.

Na de release van Perfect Darkness was Fink lange tijd op tournee, wat uiteindelijk ook nog resulteerde in de mooie live-plaat Wheels Turn Beneath My Feet. Die plaat deed nog meer uitzien naar het echte nieuwe werk en dat is nu dan eindelijk verschenen.

Hard Believer is een typische Fink plaat, maar dat betekent niet dat Fink op zijn nieuwe plaat verder gaat waar Perfect Darkness drie jaar geleden ophield. Hard Believer klinkt anders dan zijn voorganger, wat op zich wel weer typisch Fink is.

Vergeleken met Perfect Darkness is Hard Believer voorzien van een veel voller geluid en een wat uitbundigere productie. Waar Fink op zijn vorige plaat vooral vertrouwde op zijn stem en authentiek getokkel op zijn akoestische gitaar, worden er op Hard Believer nog flink wat instrumenten bij gesleept, waaronder de nodige elektronica, maar ook drums en gitaren. Ondanks alle toevoegingen klinkt de muziek van Fink echter bijna net zo sober, donker en indringend als we van de Brit gewend zijn.

Ook Hard Believer bevat ingetogen aandoende songs die zich over het algemeen in een laag tempo voortslepen en waarin de bijzondere stem van Fink voor een belangrijk deel de sfeer bepaalt. In een aantal songs voegt Fink slechts minimale accenten toe aan zijn door akoestische gitaar gedomineerde soms, maar een aantal andere songs zijn voorzien van stevig aangezette en bijzondere ritmes, van elementen uit de triphop en dub (waarmee Fink terugkeert naar zijn roots) of heel af en toe van bijna uit de bocht gierende gitaren.

Liefhebbers van het bijna verstilde werk van Fink zullen even moeten wennen aan het vollere geluid, maar persoonlijk vind ik het prachtig. Alle toegevoegde extra’s voorzien Hard Believer immers van heel veel dynamiek en diepgang, waardoor de songs van Fink nog makkelijker blijven verrassen en weten te betoveren.

Fink maakt inmiddels al bijna 15 jaar platen en in die 15 jaar is hij er in geslaagd om zich constant te vernieuwen en bovendien steeds weer een geluid neer te zetten dat afwijkt van het geluid van zijn soortgenoten, als die er al zijn.

Fink had altijd al het patent op bijna onnavolgbare songs, maar op Hard Believer overtreft hij zichzelf. De songs van Fink slaan keer op keer wegen in die je niet verwacht en het zijn soms ‘bumpy roads’. Op hetzelfde moment maakt Fink ook op zijn nieuwe plaat weer muziek die ik zeker niet als ontoegankelijk zou willen bestempelen.

Hard Believer staat vol met folky songs met wonderschone instrumenten, bijzondere teksten, zang die iets met je doet en songs die zowel nieuwsgierig maken als vermaken. Hard Believer is het volgende hoogtepunt in een oeuvre dat het volledig verdient om gekoesterd te worden en kan zomaar uitgroeien tot één van de hoogtepunten in dit oeuvre. Erwin Zijleman

Beste album van 2014 ? Zeker top 3 toch wel ....?

Reeds enkele songs gehoord en dit klinkt toch wel zeer belovend.
Helemaal verliefd op Looking Too Closely, prachtig nummer.

Zo nu na meer luisterbeurten mijn uiteindelijke mening. Het is inderdaad toch best anders dan we van hem gewend zijn, als je goed luistert. En ik vind dat niet altijd even goed (vooral dat Shakespeare mogen ze echt verwijderen van dit album...)

----


Fink (Finian Greenhall) gaat al 14 jaar mee, en daarin heeft hij een bijzondere metamorfose ondergaan. Eerst maakte hij namelijk keiharde electro, voor het funky en fantastische Ninja-Tune label. En nu kenmerkt Fink zich als een lo-fi, down-tempo donkere singer-songwriter, en het siert Ninja-Tune dat hij nog steeds bij het label ziet. Heel vreemd is dat niet, want de invloeden vanuit zijn vorige muziek-leven zijn nog subtiel in zijn muziek aanwezig. Bijzondere percussie die duidelijk geïnspireerd is door zijn electronica-verleden, en ambiente ritmes die zijn muziek een onnavolgbare sfeer meegeven. En het lijkt alsof hij de poorten naar het grote publiek nu ook gevonden heeft. Concerten raken binnen minuten uitverkocht, hij speelt met het metropool orkest en zelfs 3FM heeft hem opgepikt.

Hard Believer heet zijn nieuwe album, en het openingsnummer is het titelnummer. Dat is een kaal, bijna bluesy nummer, met Fink zijn herkenbare geneurie en bezwerende ritmes. Daar horen we nog niet direct of hij wellicht een nieuwe stijl heeft opgezocht, al klinkt het nummer wat uitbundiger en meer americana dan we van hem gewend zijn. Maar op het volgende nummer Green and the Blue horen we dat wel. Hier komt uitvoerige instrumentatie als piano, meer drums en zelfs wat elektronica om de hoek kijken, en is er een psychedelisch geluid te horen dat we nog niet eerder van hem hebben gehoord. Toch is ook dit typisch Fink; het is donker, bezwerend en indringend. Ook de rest van het album is kwalitatief erg sterk, en is op magistrale wijze geproduceerd. Jammer genoeg zorgt dat er ook voor dat een deel van de oorspronkelijkheid van Fink is verdwenen. Zo wordt zijn stem op sommige nummers (bv. het dreigende White Flag) zelfs met autotune vervormd, en dat is toch een tikkeltje wennen. Sowieso is alles veel grootser opgezet. De nummers duren langer dan normaal, er is ruimte voor bijna orkestrale instrumentaties en Fink lijkt de weg te volgen die zijn populariteit ook volgt: de weg naar groter publiek en grotere podia. Maar gelukkig zijn er nog steeds een paar van die fantastische nummers zoals Two Days Later: een epische krachtuitspatting, met pulserende gitaar en drums. Maar daarnaast: het matige Shakespeare is dan weer vrij saai en kent een wel erg voorspelbare opbouw.

Hard Believer is onmiskenbaar Fink, maar ook duidelijk een nieuw ingeslagen weg. De productie is groots, de instrumentatie is veelzijdig en bezwerend, en de nummers zijn pakkend en toegankelijk. Dat alles maakt Hard Believer wat minder sfeervol en ingetogen; die stijlen waardoor we van hem zijn gaan houden. Het klinkt bovendien allemaal wat commerciëler en minder bij de basis, maar die absolute Fink kwaliteitsstempel zit zeker nog over de muziek heen geplakt.
Pat-sounds: Album Fink - Hard Believer (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Sorry Norrage, Shakespeare springt er juist uit. Lijkt wel of hij juist flirt met en de voorspelbaarheid uitdaagt.

Dit inderdaad

Ik vind Shakespeare echt bij verre het slechtste nummer van de plaat. De cliches zitten er aan elkaar geregen, en het past echt niet bij Fink. Dit is een Black Keys (niet perse negatief) nummer ofzo.

Wederom flikt Fink het om een duidelijke stempel te drukken. Het is muzikaal een stuk voller, zonder die typische ingetogen Fink sfeer uit het oog te verliezen. Knap gedaan en ook de productie verdiend de nodige lof.
Had niet gedacht dat hij Perfect Darkness ging overtreffen. Nu wil ik niet zeggen dat dat wel gebeurd is. Daarvoor is het te vroeg. De kans is echter wel aanwezig dat deze voor mij uitgroeit tot mijn favoriete Fink album. Een hoge notering in de eindejaarslijstjes lijkt haast onvermijdelijk.

4,5* met kans op de volle mep.

Volgens mij ben ik 1 van de weinigen die Perfect Darkness een beter album vind als ik zo lees. De produktie op dit album komt mij iets te overdadig over. De 'Fink-stijl', zoals voor mij genoemd blijft inderdaad intact, echter vind ik de nummers weinig ondescheidend ten op zichte van elkaar. Looking too closely absoluut het hoogtepunt van dit album, de rest kan me nog niet echt boeien na drie luisterbeurten.

Wat een hippe superlatieven worden er weer gebruikt om dit album te omschrijven. Epische krachtsuitspattingen, pulserende ritmes en bezwerende gitaren. Je zou bijna denken dat we hier met de nieuwe Mars Volta te maken hebben;-) Wat ik vooral hoor is een album dat sterk in het verlengde ligt van zijn voorganger, maar daar kwalitatief flink voor onder doet. Er staan een aantal sterke songs op deze plaat, maar dit album mist wat mij betreft de echte spanningsopbouw die sommige tracks om Perfect Darkness zo goed maakte. Daar komt bij dat ik het allemaal wel erg op elkaar vindt gaan lijken na verloop van tijd. Niet dat Perfect Darkness nu zo'n divers album was, maar de songs op dat album klinken mij oprechter en minder "gemaakt" in de oren. De 'Fink-stijl' is inderdaad onmiskenbaar prettig in het gehoor liggend, maar een track als Looking too Closely lijkt wel bijna gemodelleerd te zijn als opvolger van Yesterday Was Hard On All Of Us.

Jouw taalgebruik ook.

Oeps.....ik zie het ja:) Ik had het ook meer over het beeldende taalgebruik. Maar goed....te snel iets erop knallen en grammaticaal de mist in gaan is ook een kunst:)

hahaha, ja je schept een beeld.

als t album niet meer groeit bij je, so be it. jammer voor je wel, ik geniet er nog vaak met volle teugen van en was/ben een enorm liefhebber van perfect darkness.
het kan verkeren...

Nou je toch aan het redigeren bent...

Gelukkig was ik er lekker bij vanochtend;)

luister die plaat nou maar in heldere toestand!

na een paar keer beluisteren is een groeier en live zeker een aanrader

[quote]meneer schreef:


Justin Vernon ?

Edit: ik hoor zeer lichtelijke flarden van Justin Vernon, muzikale invloeden (vooral temposoorten) van Radiohead, soms wat stemgelijkenis met een John Legend, maar ook zeker een geheel eigen stijl die boeit.

quote]

Ik weet het nog niet. Nu al een paar keer geluisterd maar ben er nog niet achter.
Zodra het lampje gaat branden meld ik het.

Heerlijke plaat.
Ik zag Fink voor het eerst bij "Naked Song"in Eindhoven.
Daar speelde hij nummers van Perfect Darkness en ik was direct verkocht.
Dit album is een logisch vervolg van PD.
Moest er wel even aan wennen maar het Fink-virus heeft mij weer helemaal te pakken.
Dit is zo'n album wat je maar niet uit je CD-speler wilt halen.
Waar is Fink te zien -ik wil er nu heen, want live is hij magisch

Gewoon even zijn website checken. De drie concerten in Paradiso zijn al uitverkocht.

Interessant album, maar ik moet zeggen dat ik niet alles goed/boeiend vind. Vooral het 2e gedeelte vind ik wat teleurstellend qua songs en dan zijn 4 sterren te hoog en houd ik het bij 3,5.

indringend, mooie stem, intrigerend gitaarspel (dj verleden?)

ook met terugwerkende kracht Perfect Darkness aan het ontdekken

Had ik MuMe al bedankt voor het zoveelste mooi cadeau?

Intense prachtige muziek maakt Fink op dit Hard Believer. De muziek is meestal rustig, maar wel met voldoende dynamiek. Er zit regelmatig een lekkere (zware) bas onder en een 'dreunende' drum / beat. Dat neigt wel eens naar het elektronische. Toch moet ik bij deze donkere mooie muziek ook met enige regelmaat denken aan bijvoorbeeld the Veils.

De zangstem van Fink is fraai, net als vrijwel alle songs. Wat staan er een aantal fantastische nummers op zeg! Toppers zijn de openings- en titelsong, het mooie Green and the Blue, het absoluut briljante Pilgrim, het prachtige Two Days Later, de fijne gitaren op het soms dreinende Shakespeare, het akoestische Truth Begins & het sterke Looking Too Closely. Dat zijn dus inderdaad bijna alle nummers. Wat een plaat!

Wederom opgezet gisteren, maar ik blijf het een saai album vinden. Waar is toch de Fink van Q&A gebleven? Veel tracks beginnen geweldig, maar kabbelen daarna maar wat voort. Green and the Blue begint bijvoorbeeld geweldig, maar wat volgt is een bijna inspiratieloos en extreem voorspelbaar couplet. Het blijft een geweldige artiest, maar het mag allemaal wel wat origineler wat mij betreft.

Ben ik compleet met je eens. Deze plaat voelt aan alsof die meer voor het grotere publiek gemaakt is en zodoende dus ook wat simpeler in het gehoor ligt. Afgelopen zondag merkte ik op Lowlands dat de nieuwe nummers minder inhoud hebben t.o.v. de rest van hun repertoire.

daaar istie dan! most overrated album of 2014! zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz