Fink - Hard Believer (2014)

kijk. dat is tekst waar we wat mee kunnen. zzzzzzzzzzzzz

De waarheid, zoals zo vaak, zit ergens in het midden: 4,5 (Zaaf) + 1,5 (Even Flow) = 6, gedeeld door 2 is 3 sterren, maar 3,5 is terechter. Dit lijkt me een uitstekende redenatie.

Het gemiddelde van alle 152 stemmen is 3,91*, misschien is dat wel de waarheid?

Dan zit je dichtbij louw waarheid .

nee de waarheid is dat ik het allermeest verstand van muziek heb (en, zie allermeest, ook van mooie woorden), dus qua waarheidsgehalte zit je met mijn stemmen wel snor.

[quote]zaaf schreef:
nee de waarheid is dat ik het allermeest verstand van muziek heb /quote]

Oh, maar dat was toch die Leo Blokhuis maar jij bent denk ik wel een goede tweede

Dat denken ze allemaal hier

i know. daarom schreef ik t ook.

[quote]Rudi S schreef:


Waar zjn die tranen als je nodig hebt...

vrijdagmiddag. Klaar met werk. Regen langs de ramen. Koptelefoon op en en wat surfen langs nieuwe muziek. Net al genoten van John Fullbright, Dave McGraw & Mandy Fer. Wat minder van Angus & Julia Stone. Nu Fink. Kijk, now we are talking. Of beter, listening. Had er nooit van gehoord maar ben gegrepen door de mooie stem en de " soundscape". Zwevend trekken Hard Believer, Green and the Blue, Pilgrim, Shakespeare, Looking Too Closely voorbij, soms zwaar, emotioneel en traag, dan weer lichtvoetig en speels. En om weer met beide benen op de grond te komen afgesloten met een minimalistisch Keep Falling. Even laten bezinken en dan gauw PD luisteren. Moet volgens velen van jullie ook zeer de moeite waard zijn.

Waar zjn die tranen als je nodig hebt... [/quote]

Betse muziekvriend, ik weet gelukkig dat jij troost vindt in de muziek van Fink.

Ah een nieuwe Fink. Waar ik zijn eerste drie albums (Fresh Produce niet meegerekend) enorm kon waarderen, waarbij ik niet voor niets ongeveer elk concert in Nederland toentertijd gezien heb, glij ik steeds meer weg van zijn muzikale producties. De nummers en met name de productie van Sort of Revolution, zonder al te veel overdubs en met juist een erg live "huiskamergevoel", zijn hoe ik Fink het liefst hoor. Vanaf Perfect Darkness kies hij meer voor meer bombast, reverb en een kleine neiging naar overproductie. Met dit album trekt hij deze lijn nog meer voort. Ondanks dat ik hier ook wel een paar nummers heel erg goed vind, trek ik het album als geheel niet zo heel erg goed. Live vind hem (/hun) nog steeds wel erg goed. Vriendelijke vent ook!

Sterk album van Fink. Minder singer-songwriter, meer rootsachtige rock. Fink heeft toch het vermogen om je helemaal in een nummer 'op te zuigen', waardoor de meeste nummers zeer aangename luistertrips worden. Mooie opbouw en ritmewisselingen en die zware bassen bevallen me uitstekend. Eén van de betere platen van dit jaar.

"Rootsachtige rock" staat voor mij bijna gelijk aan een rood-wit kruis bij een LAW-pad: don't go this way.

En ik ben ook niet van een zware bas bevallen: ik vond 'em veel te fuzzy en ongedefinieerd. Desalniettemin het is vrijdag en na draaiing van de laatste Angus & Julia Stone deze maar 'ns opgezet. Eerlijk gezegd bevalt me dit een stuk beter - minder wereldvreemd, relevanter en puntiger. Tijd geven!

Louter slechte liedjes op deze plaat. Zo tergend saai dat het een wonder is dat men tijdens het opnameproces niet in slaap is gevallen. Wat een nietszeggendheid. Die Fink verdient een flinke schop onder z'n achterste. Een strik erom en in de oceaan ermee.

Ah leuk, een uitgesproken mening! Welkom!

Als je nog wat geestdodende tips wilt, vraag gerust. Jou geef ik die met liefde.

Zaaf. Ik wil zeker graag een tip van jou. Jij geeft bijna alle platen 4,0 4,5 of 5,0 sterren. Je gemiddelde is zelfs 4,49. De tip die ik van je wil: hoe kan ik net zo kritiekloos worden als jij? Het lijkt me héérlijk om als een blije eikel alles maar geweldig te vinden. Zelfs deze Fink-plaat.

die tip kan je als pm krijgen.

besides that, ik begrijp dat je je in mij als persoon net zo hebt verdiept als in deze plaat. thanks.

Het is kwart over 3 s'nachts. De nieuwe plaat van Fink klinkt door de speakers. Wellicht niet helemaal het juiste tijdstip om deze prachtige plaat te beluisteren maar wel toepasselijk. Mijn leven kent op dit moment geen 9 tot 5 bestaan, mijn keelontsteking geeft mij op dit moment weinig ruimte voor slaap. Maar nu is het tijd voor rust en herstel en een review te schrijven want deze plaat moet onder de aandacht gebracht worden.

Fink is een geweldige singer songwriter die al sinds 2000 platen maakt, sommige zijn briljant en sommige zijn geweldig, Little Blue Mailbox is het eerste nummer dat op mijn pad kwam we schrijven 2002.

Helaas heeft het "grote publiek" hem veel te laat leren kennen, want pas in 2011 kreeg hij bekendheid met het album Perfect Darkness. Maar hij overtrof alle verwachtingen door een live plaat die hij opnam met het Koninklijk Concertgebouw Orkest in Carre. Fink Meets the Royal Concertgebouw Orchestra is een vierentwintig karaats album geworden. Het is onovertreffelijk goed. Nu is hij er weer met een nieuw album met de titel Hard Believer.

Met dit album stond hij dit jaar dan ook op Lowlands . Met dit album moet het zeker lukken om het "grote" publiek te winnen, het album begint met een bluesy track en tevens de titeltrack Hard Believer, een kloppend bas geluid zalig tokkelende gitaar en zijn warme stemgeluid maken dit een prima binnenkomer.

Het album kent eigenlijk geen zwakke broeders. Met als hoogte punt White Flag een nummer dat rustig begint maar steeds heftiger wordt en waar bij de band echt los gaat. Fink bracht slim het mooie Looking Too Closely uit als single, maar is zeker niet het mooiste wat Hard Believer te bieden heeft. Maar het leverde het album wel de nodige aandacht en playtime in de media op.

Het album luistert ondanks de zware klanken toch nog redelijk eenvoudig weg. Al is het wel een plaat die je de komende winter avonden bij de cv of een knetterende houtkachel met een lekker glas bier of wijn naar keuze op zou mogen zetten, borrelnootje erbij en genieten maar. Ondanks dat het goed luisterbaar is en het album je in een bepaalde vibe brengt zijn het niet echt makkelijke nummers op dit album, nummers waar je wel voor moet gaan zitten.

Fink leverde met zijn vijfde een zeer sterk album af dat het zeker goed gaat doen op menig jaarlijstje. Hij verdiend een hoge notering, op mijn eindlijst zal hij zeker hoge ogen gooien.

Zegt iemand die Jacqueline Govaert en Janne Schra 5* geeft, ultieme Viva-salontafel, bijbep-muziek. Een welgemeend advies The Who - Go to the Mirror! - YouTube

Nog een tip: Caro Emerald - The Shocking Miss Emerald (2013)

Een vergeten liedje van Fink, 'Suffering Is The Art Of Love' staat temidden van talloze andere artiesten (Triggerfinger, Milow, The Scene, White Lies e.v.a.) op deze verzamelaar.

Aanrader!

Ah, meneer is een snob. Was ik ook eens hoor. Dat ik sommige dingen niet mooi mocht vinden, omdat het radiovriendelijk was. Maar toen werd ik 15 en was het voorbij.

On topic: wat deze Nederlandse dames wel goed doen, en Fink niet, is het volgende: sterke liedjes schrijven. Deze plaat van Fink zit vol slechte structuren, chagrijnig gemijmer, slaapverwekkend getokkel.

zou het niet beter zijn om Musicmeter om te dopen tot Dixie (naar de tijdelijke toiletten), gezien het vele gezeik en stront over elkaar uitstorten. Die zinloze discussies over elkaars voorkeuren en uitdelen van sterren. On topic nu: ik vindt dit plaatje van de groep Fink lekker en wordt erin meegezogen zodat er een heerlijke flow onstaat tot het einde van de cd.

Leuke discussie hier! En verhoging naar een *4 voor de Finkmeister.

Volgens mij begint het Fink-kwartje voor mij te vallen. Eindelijk.

Leuk album, met wat goede nummers, zoals Pilgrim. Toch hoor ik meer gemiste dan genomen kansen, waarom moet het allemaal zo uitgerekt? De plaat had in totaal toch wel een minuut of acht á tien korter gekund zonder een nummer te schrappen. Zeker tegen het einde val ik een beetje in slaap.

Ik vind dat uitgerekte juist wat deze plaat een stuk interessanter maakt dan de vorige paar albums die Fink heeft gemaakt. Dat repetitieve meditatieve, in combinatie met de bluesachtige singer-songwritergitaarklanken en de melancholische stem die hem zo typeren, en die het extra diepte geven, werkt voor mij als een tierelier.

From small beginnings ... Come big endings.

Prachtig hoe Fink dit toepast in Pilgrim. Wat een nummer is dat toch.

Green and the Blue is echt het nummer van het jaar! Wat een prachtig nummer. Het vervelende als ik dit album op zet dat ik eigenlijk ook eerst dat nummer 5 keer draai.

Echt goede album. Goede teksten, instrumentaal zit het goed in elkaar. Alleen klein minpuntje is dat z'n nummers wel heel lang zijn en daardoor soms wat langdradig overkomt. Voor mij springt Green and the Blue, White Flag, Two Days Later en Too Late er echt uit.