Fink - Hard Believer (2014)

Maar liefst 18 maanden duurde de succesvolle Perfect Darkness-tour die Fink de hele wereld rondbracht. Dat mag geen wonder heten, want op het podium kwamen de liedjes van Fin Greenhall tot leven in lange, sferische uitvoeringen. Logisch dus dat zijn vijfde studioplaat als singer-songwriter meer dan ooit het gevoel van een Fink optreden weerspiegelt. "We wilden deze keer dieper gaan en ambitieuzer met de muziek zijn, om het geheel naar een hoger niveau te tillen, zonder te ver van onze oorsprong af te raken" laat Greenhall weten en verdraaid. In bijna een uur horen we op Hard Believer tien langer uitgesponnen liedjes met meer ruimte voor melodie. Een constante factor is de hypnotiserende en langzaam opbouwende sfeer in het songmateriaal die ook ouder Fink-materiaal kenmerkte. Zo kunnen het meeslepende 'Truth Begins' en de subliem in elkaar gezette single 'Looking Too Closely' eenvoudig door als de beste liedjes die Greenhall ooit schreef. Ze klinken warmer en worden wat minder monotoon gezongen worden dan voorheen. Het contrast is groot met het kale en verrassend bluesy titelnummer 'Hard Believer'. Qua gitaarspel en dof klinkende voetstampen roept het blues-grootheid John Lee Hooker in herinnering. Al even indrukwekkend is het ruim zeven minuten durende 'Pilgrim', waarin de onderhuidse spanningen direct voelbaar zijn. Voorzichtig wordt er naar de onontkoombare climax toegewerkt. Toch zijn het allemaal meer dan ooit echte liedjes, met een kop en een staart. Het maakt de muziek soms wat minder mysterieus en ongrijpbaar. En toch is het allemaal onmiskenbaar Fink. Hard Believer is de meest gevarieerde Fink-plaat tot dusver en met een beetje geluk kunnen er wel eens grote dingen gaan gebeuren voor Greenhall.

Van: Daans Muziek Blog

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Fink - Hard Believer - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Precies drie jaren zijn verstreken sinds de release van Fink’s Perfect Darkness. Het bleek een plaat die direct bij eerste beluistering een diepe indruk maakt, maar vervolgens nog heel lang door groeit; wat mij betreft zelfs tot op de dag van vandaag.

Op Perfect Darkness koos Finian Greenhall wederom voor een intiem singer-songwriter geluid dat zijn gelijke niet kende en dat vooral naar heel veel meer smaakte.

Na de release van Perfect Darkness was Fink lange tijd op tournee, wat uiteindelijk ook nog resulteerde in de mooie live-plaat Wheels Turn Beneath My Feet. Die plaat deed nog meer uitzien naar het echte nieuwe werk en dat is nu dan eindelijk verschenen.

Hard Believer is een typische Fink plaat, maar dat betekent niet dat Fink op zijn nieuwe plaat verder gaat waar Perfect Darkness drie jaar geleden ophield. Hard Believer klinkt anders dan zijn voorganger, wat op zich wel weer typisch Fink is.

Vergeleken met Perfect Darkness is Hard Believer voorzien van een veel voller geluid en een wat uitbundigere productie. Waar Fink op zijn vorige plaat vooral vertrouwde op zijn stem en authentiek getokkel op zijn akoestische gitaar, worden er op Hard Believer nog flink wat instrumenten bij gesleept, waaronder de nodige elektronica, maar ook drums en gitaren. Ondanks alle toevoegingen klinkt de muziek van Fink echter bijna net zo sober, donker en indringend als we van de Brit gewend zijn.

Ook Hard Believer bevat ingetogen aandoende songs die zich over het algemeen in een laag tempo voortslepen en waarin de bijzondere stem van Fink voor een belangrijk deel de sfeer bepaalt. In een aantal songs voegt Fink slechts minimale accenten toe aan zijn door akoestische gitaar gedomineerde soms, maar een aantal andere songs zijn voorzien van stevig aangezette en bijzondere ritmes, van elementen uit de triphop en dub (waarmee Fink terugkeert naar zijn roots) of heel af en toe van bijna uit de bocht gierende gitaren.

Liefhebbers van het bijna verstilde werk van Fink zullen even moeten wennen aan het vollere geluid, maar persoonlijk vind ik het prachtig. Alle toegevoegde extra’s voorzien Hard Believer immers van heel veel dynamiek en diepgang, waardoor de songs van Fink nog makkelijker blijven verrassen en weten te betoveren.

Fink maakt inmiddels al bijna 15 jaar platen en in die 15 jaar is hij er in geslaagd om zich constant te vernieuwen en bovendien steeds weer een geluid neer te zetten dat afwijkt van het geluid van zijn soortgenoten, als die er al zijn.

Fink had altijd al het patent op bijna onnavolgbare songs, maar op Hard Believer overtreft hij zichzelf. De songs van Fink slaan keer op keer wegen in die je niet verwacht en het zijn soms ‘bumpy roads’. Op hetzelfde moment maakt Fink ook op zijn nieuwe plaat weer muziek die ik zeker niet als ontoegankelijk zou willen bestempelen.

Hard Believer staat vol met folky songs met wonderschone instrumenten, bijzondere teksten, zang die iets met je doet en songs die zowel nieuwsgierig maken als vermaken. Hard Believer is het volgende hoogtepunt in een oeuvre dat het volledig verdient om gekoesterd te worden en kan zomaar uitgroeien tot één van de hoogtepunten in dit oeuvre. Erwin Zijleman

Zo nu na meer luisterbeurten mijn uiteindelijke mening. Het is inderdaad toch best anders dan we van hem gewend zijn, als je goed luistert. En ik vind dat niet altijd even goed (vooral dat Shakespeare mogen ze echt verwijderen van dit album...)

----


Fink (Finian Greenhall) gaat al 14 jaar mee, en daarin heeft hij een bijzondere metamorfose ondergaan. Eerst maakte hij namelijk keiharde electro, voor het funky en fantastische Ninja-Tune label. En nu kenmerkt Fink zich als een lo-fi, down-tempo donkere singer-songwriter, en het siert Ninja-Tune dat hij nog steeds bij het label ziet. Heel vreemd is dat niet, want de invloeden vanuit zijn vorige muziek-leven zijn nog subtiel in zijn muziek aanwezig. Bijzondere percussie die duidelijk geïnspireerd is door zijn electronica-verleden, en ambiente ritmes die zijn muziek een onnavolgbare sfeer meegeven. En het lijkt alsof hij de poorten naar het grote publiek nu ook gevonden heeft. Concerten raken binnen minuten uitverkocht, hij speelt met het metropool orkest en zelfs 3FM heeft hem opgepikt.

Hard Believer heet zijn nieuwe album, en het openingsnummer is het titelnummer. Dat is een kaal, bijna bluesy nummer, met Fink zijn herkenbare geneurie en bezwerende ritmes. Daar horen we nog niet direct of hij wellicht een nieuwe stijl heeft opgezocht, al klinkt het nummer wat uitbundiger en meer americana dan we van hem gewend zijn. Maar op het volgende nummer Green and the Blue horen we dat wel. Hier komt uitvoerige instrumentatie als piano, meer drums en zelfs wat elektronica om de hoek kijken, en is er een psychedelisch geluid te horen dat we nog niet eerder van hem hebben gehoord. Toch is ook dit typisch Fink; het is donker, bezwerend en indringend. Ook de rest van het album is kwalitatief erg sterk, en is op magistrale wijze geproduceerd. Jammer genoeg zorgt dat er ook voor dat een deel van de oorspronkelijkheid van Fink is verdwenen. Zo wordt zijn stem op sommige nummers (bv. het dreigende White Flag) zelfs met autotune vervormd, en dat is toch een tikkeltje wennen. Sowieso is alles veel grootser opgezet. De nummers duren langer dan normaal, er is ruimte voor bijna orkestrale instrumentaties en Fink lijkt de weg te volgen die zijn populariteit ook volgt: de weg naar groter publiek en grotere podia. Maar gelukkig zijn er nog steeds een paar van die fantastische nummers zoals Two Days Later: een epische krachtuitspatting, met pulserende gitaar en drums. Maar daarnaast: het matige Shakespeare is dan weer vrij saai en kent een wel erg voorspelbare opbouw.

Hard Believer is onmiskenbaar Fink, maar ook duidelijk een nieuw ingeslagen weg. De productie is groots, de instrumentatie is veelzijdig en bezwerend, en de nummers zijn pakkend en toegankelijk. Dat alles maakt Hard Believer wat minder sfeervol en ingetogen; die stijlen waardoor we van hem zijn gaan houden. Het klinkt bovendien allemaal wat commerciëler en minder bij de basis, maar die absolute Fink kwaliteitsstempel zit zeker nog over de muziek heen geplakt.
Pat-sounds: Album Fink - Hard Believer (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Intense prachtige muziek maakt Fink op dit Hard Believer. De muziek is meestal rustig, maar wel met voldoende dynamiek. Er zit regelmatig een lekkere (zware) bas onder en een 'dreunende' drum / beat. Dat neigt wel eens naar het elektronische. Toch moet ik bij deze donkere mooie muziek ook met enige regelmaat denken aan bijvoorbeeld the Veils.

De zangstem van Fink is fraai, net als vrijwel alle songs. Wat staan er een aantal fantastische nummers op zeg! Toppers zijn de openings- en titelsong, het mooie Green and the Blue, het absoluut briljante Pilgrim, het prachtige Two Days Later, de fijne gitaren op het soms dreinende Shakespeare, het akoestische Truth Begins & het sterke Looking Too Closely. Dat zijn dus inderdaad bijna alle nummers. Wat een plaat!

Het is kwart over 3 s'nachts. De nieuwe plaat van Fink klinkt door de speakers. Wellicht niet helemaal het juiste tijdstip om deze prachtige plaat te beluisteren maar wel toepasselijk. Mijn leven kent op dit moment geen 9 tot 5 bestaan, mijn keelontsteking geeft mij op dit moment weinig ruimte voor slaap. Maar nu is het tijd voor rust en herstel en een review te schrijven want deze plaat moet onder de aandacht gebracht worden.

Fink is een geweldige singer songwriter die al sinds 2000 platen maakt, sommige zijn briljant en sommige zijn geweldig, Little Blue Mailbox is het eerste nummer dat op mijn pad kwam we schrijven 2002.

Helaas heeft het "grote publiek" hem veel te laat leren kennen, want pas in 2011 kreeg hij bekendheid met het album Perfect Darkness. Maar hij overtrof alle verwachtingen door een live plaat die hij opnam met het Koninklijk Concertgebouw Orkest in Carre. Fink Meets the Royal Concertgebouw Orchestra is een vierentwintig karaats album geworden. Het is onovertreffelijk goed. Nu is hij er weer met een nieuw album met de titel Hard Believer.

Met dit album stond hij dit jaar dan ook op Lowlands . Met dit album moet het zeker lukken om het "grote" publiek te winnen, het album begint met een bluesy track en tevens de titeltrack Hard Believer, een kloppend bas geluid zalig tokkelende gitaar en zijn warme stemgeluid maken dit een prima binnenkomer.

Het album kent eigenlijk geen zwakke broeders. Met als hoogte punt White Flag een nummer dat rustig begint maar steeds heftiger wordt en waar bij de band echt los gaat. Fink bracht slim het mooie Looking Too Closely uit als single, maar is zeker niet het mooiste wat Hard Believer te bieden heeft. Maar het leverde het album wel de nodige aandacht en playtime in de media op.

Het album luistert ondanks de zware klanken toch nog redelijk eenvoudig weg. Al is het wel een plaat die je de komende winter avonden bij de cv of een knetterende houtkachel met een lekker glas bier of wijn naar keuze op zou mogen zetten, borrelnootje erbij en genieten maar. Ondanks dat het goed luisterbaar is en het album je in een bepaalde vibe brengt zijn het niet echt makkelijke nummers op dit album, nummers waar je wel voor moet gaan zitten.

Fink leverde met zijn vijfde een zeer sterk album af dat het zeker goed gaat doen op menig jaarlijstje. Hij verdiend een hoge notering, op mijn eindlijst zal hij zeker hoge ogen gooien.